Ikaw, Anong Naaappreciate Mo?

Mahigit isang linggo na ang nakakalipas mula 'nung pineste ng bagyong Yolanda ang munting Pilipinas. Lagi kong naririnig na ito na 'yung pinakamatinding bagyo na tumama sa mundo at sa kamalas-malasan, sa 'Pinas pa talaga natripan tumambay ng walang hiya. Pero alam ko na 'yun, sa halos araw-araw na panonood ko ng TV Patrol, alam kong halos burahin na niya sa mapa ang Tacloban, maging ang mga ibang probinsya na tinamaan ng nasabing delubyo. Pero kanina lang, nanood ako ng Failon Ngayon. At 'dun ko narealize - hindi ko pa rin pala naiintindihan ang lahat.

Akala ko naiintindihan ko na 'yung sakit ng pagiging isang biktima ng sakuna na 'yun. Akala ko gets ko na kung gaano katindi 'yung pinsala. Akala ko naiintindihan ko na 'yung sakit na mawalan ng mahal sa buhay dahil minsan ko nang naranasan 'yun 'nung nawalan ako ng nanay. Pero narealize ko na kahit kelan pala, kahit ako mismo na naranasan ng mamatayan ng nanay, hinding-hindi ko maiintindihan ang hinagpis at sakit na nararamdaman ng mga nawalan ng kapamilya sa panahon ng bad trip na kalamidad. At ang mas masakit pa dun - ni simpleng disenteng libing e hindi mo kayang ibigay sa mahal mo sa buhay na nahihimlay sa kalsada at wala nang buhay.

'Nung nakita ko kung paano magwala 'yung batang lalaki matapos niyang makita 'yung tatay niya na wala ng buhay sa ilalim ng yero at sinasabi sa kanya ni Ted Failon na magpakalalaki siya at tumulong siyang buhatin ang tatay niya, 'dun na bumagsak 'yung luha ko. Maging 'dun sa tatay na iyak nang iyak dahil wala na siyang ibang magawa kundi yakapin na lang at iyakan 'yung anak niyang nakahiga sa teacher's table at wala ng buhay... nakakapanlumo talaga.

Sa tingin ko, hindi totoong sa kabila ng lahat ay kaya pa ring ngumiti ng mga Pilipinong nasalanta ng bagyo. Sa TV lang 'yun, sa sound effects, sa music videos, sa edited pictures, sa Instagram, sa social media. Ang totoo, umiiyak pa rin sila araw-araw. Mahabang panahon pa ang hihintayin para tuluyan silang ngumiti. Mahabang panahon pa ang hihintayin para maintindihan nating mga pinalad na hindi naapektuhan ng hampaslupang Yolanda para maunawaan ang sakit na nararamdaman nila.

Kung pwede lang sana... panaginip lang ang lahat.

Pero syempre, hindi ibig sabihin wala na tayong magagawa. Maaari nating ibigay ang buong suporta natin sa kanila at iparamdam sa kanila na kahit kelan ay hindi sila mag-iisa, gaya ng ginagawa ng napakarami sa atin. Dahil nandito tayo - tayong mga Pilipino. Kasama ng lahat ng mga taga-ibang bansang nagmamalasakit at patuloy na dumadamay sa umiiyak nating Inang Bayan. Tutulungan natin sila sa abot ng ating makakaya at sa KAHIT NA ANONG PARAAN.

Ang punto ko? Naaappreciate ko lang na gising ako ngayong araw at nakikita ko pa rin ang pamilya kong nanonood ng Vice Ganda at nagfefacebook. Naaappreciate kong nakikikinig ako ng radyo ngayon. Naaappreciate kong mainit sa bahay namin at may sapat na ilaw. Naappreciate kong sabay-sabay kaming kumain ng champorado ng pamilya ko kanina. Naappreciate kong ang pinoproblema ko lang ngayon ay 'yung assigment kong hindi ko pa nagagawa at deadline na bukas. Naappreciate kong nilalike ng mga kaibigan ko ang posts ko at wala naman akong nabalitaang may nasaktan sa kanila (pwera na lang sa isa diyan na fresh from breakup, peace!).

Naappreciate ko lang na buhay ako. Na buhay ang pamilya ko. Na buhay ang mga kabigan ko. Kaya salamat po, Lord. Maraming salamat po. KAYO na po ang bahala sa mga kababayan ko. Alam ko... tulad ng pagbawi niyo sa Mama ko nang sobrang aga.. may dahilan po Kayo.

Kung naipapadala lang sana sa FedEx ang yakap, tapik sa balikat, at mga korni kong jokes sa mga biktima... kung naipapadala lang sana.

Ikaw, anong naappreciate mo?

#BangonPilipinas


--
photo: http://www.businessinsider.com/typhoon-haiyan-damage-is-worse-than-hell-2013-11

Read more »

Posted in: BangonPilipinas,Filipino Spirit,Haiyan,Pilipinas,StayStrongPhilippines,Yolanda

"Amalayer" at Pilipinas... Ano na?

“If someone isn't what others want them to be, the others become angry. Everyone seems to have a clear idea of how other people should lead their lives, but none about his or her own.” 

 ― Paulo Coelho, The Alchemist 

Bago ako matulog kagabi, may isang video na kumakalat sa Facebook na paulit-ulit na shineshare ng ilan. 'Nung una hindi ko binuksan kasi na-trauma na ako. May binuksan kasi ako na video dati na isang babae at isang lalaking nag-aano 'yung nakita ko. 'Nak ng adobong penguin talaga 'yun. Pero nadagdagan pa ang mga nagsheshare sa pagpatak ng bawat minuto, hanggang sa nakita ko na lang ang sarili ko na pinapanood ang isang minutong "viral video" at nagkisali sa libo-libong Pilipinong tumangkilik sa one-minute video exposure ni Ate "Amalayer".


Ayon sa balitang binasa ko, kaya daw uminit ang ulo ng bida natin ay dahil sa diumano'y "maling" paraan ng pagsita sa kanya ng isang lady guard sa isang LRT station. Ang hindi ko naman maintindihan kay Amalayer (na hindi ko alam ang tunay na pangalan at ayoko na alamin pa), ay una - kung bakit ayaw niya ilagay ang bag niya sa may conveyor. Inisip ko baka nandun 'yung pet niyang pating. Pangalawa - ano ang pumasok sa isip niya para magsisigaw at gumawa ng eksena sa LRT with matching interpretative dance; at pangatlo - lalong hindi ko maintindihan kung bakit kelangan niya pa mag-English kung hindi naman siya prepared. Sabi niya pa, may "pinag-aralan" daw siya. Gusto ko sana itanong kung anong subject. 

 At ngayon.. 
Matapos ang lahat ng pamamaril ng mura.. 
Matapos ang pamamato ng kaliwa't-kanang paninira.. 
Matapos ang samu't-saring pambugbog ng mga salita.. 
At matapos ang lahat ng malulupit na pagtira sa pagkatao niya.. 
Pilipinas.. ano na? Ano ba ang gusto nating lahat? 

 Bigla ko lang kasing naisip kung ano na ang magiging buhay ni Amalayer pagkatapos ng isang malaking pagkakamaling hindi niya inaasahan na magagawa niya sa araw na 'yun. Paano siya lalabas ng bahay nila gayong alam niyang may mga matang nakamasid sa kanya at handa siyang pagchismisan maya-maya? Paano siya gagawa ng mga assignments at magrereview para sa mga exams kinabukasan kung alam niyang pagpasok niya sa school, may mga estudyanteng handa siyang husgahan anumang oras? Paano siya makakakain sa araw-araw kung alam niyang maya-maya mabubulunan din siya dahil paniguradong may ilang pamilyang hindi lang pagkain ang pinagkakaabalahan sa hapag-kainan, kundi pati 'yung pagkukwentuhan tungkol sa kasalanan niya? Paano niya pakakalmahin ang puso niya sa bawat araw na makikita niyang hindi lang pagkatao niya ang niyuyurakan, kundi pati ang buhay ng pamilya niya, lalong-lalo na ang mga magulang niya? Paano siya magkakaroon ng sigla sa bawat umaga kung wala siyang alam sa kung sino ang sasagot sa bawat "paano" niya?  

Ayoko na sana pang ibalik 'yung usapin tungkol sa Cyber Crime Law. Pero sa pagkakaalam ko, sakop ng batas na ito ang cyber bullying. Binully ni Amalayer 'yung guard..pero ang kapalit, binully siya ng buong Pilipinas. Minsan nating minura ang nagpatupad ng Cyber Crime Law, pero ni minsan, hindi naman tayo natuto. Tanga si Amalayer - tanga siya kasi nakalimutan niyang may nervous system siya kung saan matatagpuan ang kaisa-isang bagay na kung ginamit niya lang sana, normal pa sana ang lahat - utak. Pero tayong mga tagapaghusga niya na isang minutong-video lang ang naging batayan, at nagmamasid lang sa harap ng mga computer monitors, nakalimutan nating paganahin ang mga puso natin. (Corny? Kitams. Wala ka talagang puso. Haha.) Nakalimutan nating hindi lang siya isang fictional character. Totoong tao siyang may mga pangarap din na gaya ng lahat. 'Yun nga lang, ng dahil sa iisang kasalanan na 'yun, burado na lahat ng mga magagandang nagawa at gagawin niya pa lang sa buhay niya, sa simpleng dahilang nabuhay siya sa mapanghusgang henerasyon ng kasalukuyan - ang kasalukuyan na ang pagtimbang sa paggawa ng mali at paggawa ng tama ay hindi nasusukat ng tama, at ang mas masaklap, mas mabigat 'yung pagtimbang sa una. 

Tinignan ko 'yung mga posts ng iba. At sa tingin ko hindi naman lahat ng nagpost ay may layunin na ipaalam sa lahat na hindi tama ang ginawa ni Amalayer at magsilbing aral para sa lahat. Karamihan, gusto lang makakuha ng katuwaan at kasikatan mula sa pagkakamali ng iba. 

Wala akong balak ipagtanggol ang kahit sino, dahil ayokong maging trending at mabansagang "Amablogger". At isa pa, mahirap din talaga humanap ng dahilan para ipagtanggol 'yung nagawa ni Amalayer. Ang sinasabi ko lang, tama na. Alam na ni Amalayer ang pagkakamali niya, at sa tingin ko naman hindi na siya nagbabalak pang ulitin 'yun. Lahat naman tayo may mga malalaking kasalanang nagagawa sa buhay, swerte ka lang kasi walang "Bayan Patroller" ang nakamasid sa paligid para ipost ang video mo na nag-aano ka. Malas lang ni Amalayer dahil kinailangan niya pang matutunan 'yung pagkakamali niya sa pinakamasaklap na paraan. Sana lang..hindi na 'to maulit pa.

. 
. 
. 
. 
. 
. 

Ate Paula, hindi ko alam kung may sense, pero pinapatawad kita. Basta...last mo na 'yan ha? 

-- 

(Note: Hindi ko po tinotolerate 'yung ginawa ni Amalayer. Sana naipaliwanag ko na 'to nang maayos. Salamat po sa pagbabasa mo.*_*)


Photo credits: www.shawie.com

Read more »

Posted in: Amalayer,Blog ni Eych,Buhay,Facebook,Pilipinas,Pinoy Styles

The Erplane Eggzperience: Goodbye Philippines (Hirap talaga mag-title hahahahah)

10:29 pm. Saskatoon, Saskatchewan, Canada time. Maliwanag pa rin. Nakakaano. Hahahahahaha.

8 days na kami dito sa Canada. Bawat araw may mga bagay na nalalaman, may mga bagay din naman na kinakasanayan na lang. Tsk. Dami pang sinasabi. Magkukwento na lang ako para masaya. Hehehehe.

June 14, 2011. Ang araw ng pag-alis sa Lupang Hinirang. Excited at malungkot ako 'nung araw na 'yun. Malungkot din dahil maraming maiiwan dito, gaya ng mga kamag-anak at mabubuting kaibigan, at pati 'yung ibang damit at gamit ko na no choice kundi iwanan dahil mag-oover baggage na kami. Excited dahil makakapasok na ako sa loob ng airport at makakasakay na sa eroplano. Nung mga oras bago kami sumakay ng eroplano, super GM (group message sa text) pa rin ako, ewan. Mahilig talaga ko mag-GM pero hindi ko mahilig makipagtext ng tuloy tuloy. Hehe. Nag-ji-gm ako kasi medyo kinakabahan ako at marami akong tanong sa isip na "ano na kaya ang sunod na mangyayari pagkatapos neto?'...nag-ji-gm na lang ako para mabaling sa iba ang atensyon ko. Sa airport okay naman, wala masyadong kakaiba. Para ka lang nasa terminal ng Victory Liner na de-aircon. Ang mamahal nga lang ng pagkain, palibhasa nasa "airport" kasi. Tunog bigatin ang mga tao. 'Yung coke-in-can, 50pesos isa. Hindi nakakatuwa. Tapos ayun. Ilang sandali na lang, hello na sa mga filght stewardess ng Philippine Airlines..naks!

"Flight PR 106 now ready for..."



For boarding ata. Hindi ko matandaan sinabi 'nung nag-aannounce basta 'nung pagkarinig namin 'nyan, hindi ko maipaliwanag yung pakiramdam na eto na...sasakay na kami ng eroplano, ang pangarap ng kapatid ko na pangarap ko din naman konti pero masa pangarap ko matuto magdrive...ng eroplano. Tapos ayan na...nung nakita ko na 'yung flight attendant na kulay pink ang lipstick na nagwewelcome samen, at habang nagsisimula na kami umapak sa loob ng eroplano ('yung Kelen na bus 'yung naisip ko agad nun, ewan kung bakit), parang naririnig ko 'yung Doobidoo slow version sa utak ko. Iba ang pakiramdam..da best! OA! Hahahaha. Ang astig kasi talaga sa loob ng eroplano, ang laki laki, daming upuan tapos parang pangmayaman na ewan. Ang layo pa ng nilakad namin bago makarating sa upuan dahil medyo nasa bandang likod pala kami. Magkatabi kami ng kapatid kong bunso, 'yung kuya ko naman sa likod lang namin. Para kaming tanga ng kapatid ko, tawa kami ng tawa sa tuwa. Hahahaha. Tapos nagtetext pa rin ako nun kahit bawal na, last GM na eh.. hahahah. Then sabi lilipad na daw..take off ata tawag dun. Kinakabahan talaga ko kasi takot ako sa matataas. Kapit kamay pa kami ng kapatid ko, para kaming mga tanga ulet. Hahahaha! Tapos nagsimula nang umandar 'yung eroplano, feel na feel ko na eh..tapos biglang huminto. Nag-CR ata yung piloto, o kaya may tumawid na pusa, ewan. Tapos umandar ulet, feel na feel ko na naman...tapos unti unting lumipad..lumipad nang lumipad hanggang sa unti-unti nang lumiliit ang lahat ng bagay sa Pilipinas..unti-unti nang hinahanda ang utak ko sa katotohanan na kalahati (o kaya 3/4) ng buhay ko ay maiiwan na..mga kaibigan, mga bagay na nakagawian, ang "ako", ang sarili ko...lahat 'yun iiwanan na kapalit nang "mas" magandang buhay sa ibayong dagat.. Maya-maya nasa ibabaw na kami ng mga ulap..hanggang makalabas ng bansa..paalam Pilipinas..



Pero infairness ang saya sa eroplano. Wahahaha. Maya't-maya kami nagtitinginan ng kapatid ko tapos tatawa na naman kami tapos sasabihin na naman niya, "nasa eroplano tayo ate, hindi pa rin ako makapaniwala". Siguro mga 14 times niya sinabi 'yun..at 14 times din ako sumagot ng ngiti. Hehehe. Akala ko 'nung una sa buong oras ng byahe namin na 12 hours, nakabukas lang 'yung bintana at makikita ko kahit paano kung baka nasa Korea na kami. Pero hindi. Makalipas ang isang oras, lumapit na 'yung filght attendant para ipababa 'yung shade ng bintana. Pero hindi naman ako nalungkot ng lubusan, namigay sila ng headset tapos natuwa ako dahil may isang station sa radyo ng eroplano na puro K-pop! Ang saya saya ko talaga. Haha. Kaso nabagot din ako, natulog na lang ako. Tapos pasimple kong binubuksan 'yung shade ng bintana para silipin kung totoo ngang nasa Japan na kami ayon sa "electronic" na mapa. Kaso binaba ko din agad. Mamamatay ako sa sikat ng araw. Haha. Tsk. Tapos natulog na lang ulet ako. Tapos sinubukan ko ulet buksan 'yung sa bintana, gabi naman. Wala ring makita. Tulog ulet. Pero buti na lang oras na ng bigayan ng pagkain. Nakakatuwa dahil kala ko isang bote ng C2 at cupcake lang ang ibibigay, 'yun kasi nabasa ko sa forum sa internet kaya 'yun talaga ang ineexpect ko. Pero ang saya pala. Andaming pagkain! Kaya naman 'yung kapatid ko buong puso niya akong ginising dahil may pagkain daw. Hahahaha.



Oh di ba andaming pagkain. Tinago ko sa bag 'yung cupcake, isang coke in can at iba pang pagkain na pwedeng i-bag, just in case magutom kami sa airport ng Vancouver kung saan kami unang bababa. Hahaha. Baka kasi OA sa mahal ang mga pagkain dun, hindi pa man din napapalitan ng canadian dollars 'yung dala naming pera. Sobrang tagal ng byahe na dinadaan na lang sa pagtulog, pagmuni-muni, pakikinig ng k-pop at pag-CR bilang pamatay oras. Pero nagtataka talaga ko kung anong lipstick 'yung gamit ng mga flight attendant at kahit anong oras super fresh pa rin ang mga labi nila. Kahit walang tulog, super fresh pa rin sila.

Tapos maya-maya, nakita ko sa electronic na mapa na malapit na kami sa Vancouver, binawi na din ang mga headsets 30 minutes bago bumaba ang eroplano. Then ayan...nakababa na ang eroplano...mga balbon na malalaking lalaking mapuputi na ang nakikita kong tauhan sa eroplano..eto na..nasa Canada na kami. Tumugtog ang Voltes Five sa utak ko. Tentenentenen tenten. Hehehehehe.

Masyado ata kaming namangha na nasa Canada na kami at nakalimutan naming ihanda ang mga passport. Pero nailabas din naman namin agad. Kung sa airport sa Pinas, maraming tao, dun naman sa Vancouver, meron lang ilang piraso. Hinanap namin 'yung New Immigrants division kung saan kami iinterviewhin ng mga officer, mga Canadian na 'yun, basag. Pero buti yes or no lang ang sagot. Konting question and answer portion then we're done. Kuhaan na ng bagahe na ilang oras na palang paikot-ikot sa luggae carousel ng airport. Kami lang pala ang may mga kakaibang bagahe dun, 'yung super laking maleta at mga kahon na binalot ng packaging tape na may pangalan at may nakalagay pang-"FRAGILE." Pinagtitinginan kami ng mga Canadian sa mga dala naming madaming bagahe dahil karamihan sa kanila, paisa-isang maleta lang. Hehehehe. Then nag-CR muna kami. "Washroom" pala ang tawag nila sa mga CR. Dito ko natuklasan na ang titindi pala ng mga inidoro ng Canada, matatapang, hinamon ko nga ng away. Grabe naman kasi 'yung flash, sobrang lakas, kala mo lalamunin ka ng buo kaya dapat ingatan mo pwet mo. Hehehe. Nakakapanibago lang din dahil puro Canadians na ang mga nakikita namin, 'yung mga Pinoy wala masyado, paisa-isa lang. Kami na ngayon ang foreigner sa paningin ng mga puti. Hahahahaha.

Tapos hinanap na namin 'yung sunod na pupuntahan para sa next flight namin sa papuntang Saskatoon, dun kami talaga pupunta at kung nasaan 'yung Papa namin. Nag-check in lang kami, binigay ang mga bagahe then ayun tapos na. Pero nalungkot ako 'nung kinuha ng officer 'yung Coke in can ko, bawal nga pala ang liquid beverage sa eroplano, sayang. Tsk. 8pm pa ang flight namin, 5pm palang ata 'nung mga oras na 'yun kaya super gala muna kami sa loob ng Vancouver International Airport na parang mall! Ang ganda ganda at ang laki laki! Hahahaha. As usual tuwang tuwa na naman 'yung kapatid ko kaya maya't-maya niya sinasabi na "pagala-gala lang tayo ng ganito pero nasa Canada na tayo." Siguro mga 17 times naman niya sinabi 'yun. Nagkaproblema pa kami kung paano namin tatawagan 'yung Papa namin kasi ayaw tanggapin 'yung pera namin na pinapalit namin ng dollars dun sa telephone booth. May nagmagandang loob na lang na nagpahiram ng cellphone niya. Naloka naman ako sa kanya kasi nagsha-shine lang siya ng sapatos pero naka-Blackberry siya. Sabi ko nga sakanya, "ang taray!" then sabi niya, "what?" sabi ko na lang, "T.Y!" Siya na. Siya na ang mayaman. Ako na ang dukha! Hahahahahahaha.

Palibhasa, first time sa ibang bansa kaya super picture. Kahit saan picture ng picture. Sabi pa nila, malalaman mo daw kung Pinoy kapag picture ng picture. Okay. Kami na ang Pinoy, kami na. Haha. Nakakatuwa dahil sa airport palang nila makikita mo na kung gaano kaunlad ang bansa nila. Sa CR, este, washroom pala nila sa pinakaloob, grabe! Ang ganda! Sobrang laki, lahat automatic at kumikinang ang dingding at sahig. Pero matapang pa rin ang inidoro nila, dun lang ako hindi natuwa.

Ay naalala ko, sa airport marami rin akong nakitang Pinoy. Ang hindi lang masyadong maganda, ang mga trabaho nila kadalasan taga-linis ng CR o kaya taga-hatak ng basura. Pero wag ka, malaki ang sweldo ng mga ganun. Baka nga may mga sarili na silang bahay dito. Hmm. Yun lang. Hehe.

Going back, ayun, nakakaloka ang inidoro. hahaha. 7pm na ng gabi, pero tirik pa rin ang araw. Dun namin unang naranasan 'yun sa Vancouver. At bale nakaranas pala kami ng dalawang June 14,2011 sa buhay namin. Posible talagang umulit ang petsa, kaso magastos, mangibang bansa ka. Haha. Sabi nga ni Bob Ong sa isang libro niya, 'Nakabalik ako sa lugar, pero hindi ko na naibalik ang panahon." Kami naman, "Naibalik namin ang oras, pero hindi na kami nakabalik sa lugar at panahon." Maaring umulit nga ang petsa na 'yun, pero hindi na naibalik ang lahat ng mga pangyayari ng kahapon. (ayos, basta may rhyme lang haha)

Then flight na. Akala ko naman mas matindi pa sa Philippine Airlines ang sunod na eroplanong sasakyan namin, pero nak ng tinapa. Hindi pala. Sobrang liit ng eroplano at isang flight stewardess lang ang kasya sa loob. Ganun daw talaga dahil domestic flight. Pero okay lang, dinala rin naman kami nito sa ibabaw ng mga ulap. :)

At dyan na muna nagtatapos ang blog na ito. Inaantok na ako. Mag-12am na rin dito. Magsisimula palang mag-Thursday habang sa Pilipinas, nangangalahati na ang araw na 'yun at patapos na maya-maya. 14 hours difference. Long distance talaga.

Goodnight...good afternoon! Zzzzzzzzzzzzzz. :))

Read more »

Posted in: Abroad,Blog ni Eych,Pilipinas

May 10, 2011

Dear President op Da Pilipins,

Uyy President!!! Kamusta? Isang taon na mula 'nung nag-eleksyon. Hindi ka daw binoto ng Tatay at Nanay ko 'nun kasi wala daw silang tiwala sa pagmumukha mo. Pero hindi naman pala nagkamali ang taumbayan sa pagpili sa'yo. (Naks! 'Wag lalaki ulo ha!). Nakakatuwa ka kasi kala ko wala namang masyadong magbabago sa Pilipinas 'pag nagkaroon na ng bagong pangulo. Pero nagkamali ako. Buti naman pinatunayan mo na karapat-dapat ka nga talagang iboto.

Alam mo, andami dami kong gustong ipagpasalamat sa'yo. Salamat kasi may matinong trabaho na 'yung Nanay at Tatay ko. Naibili na nga nila kong sapatos na Isketchers eh! Kulay pink pa! Yeah! Oh di ba?? Walandyu! Ang yabang na nang mga paa ko. Tsaka alam mo ba, kahit sa public school lang ako nag-aaral, pakiramdam ko parang naka-private pa rin ako. Ang ganda nga ng mga upuan namin sa school, magvavandal sana ko ng "I love my BheBhe" kaso nakakapanghinayang. Bago 'yung mga upuan namin tapos susulatan ko lang, di ba? Tsaka may mga elektrik pan na din kami. Tatlo-tatlo pa! Ang presko talaga sa room namin. Tapos 'yung mga libro namin, hindi na hiraman. Wala nang nakawan ng libro. Kanya-kanya na kami ngayon, kaso nga lang nagka-scoliosis ata ako sa bigat ng bag ko pero ayos lang. Hindi na rin umaabsent 'yung mga teacher namin para magrally sa labas. Eh panu ba naman, bukod sa uber taas na ng mga sweldo nila, e pina-erkon mo pa 'yung pakulti opis nila. Salamat sa mga proyekto mo para sa mga school, ang sarap talagang pumasok araw-araw. Tsaka nakakanood na din pala kami ng TV sa classroom, peborit ko 'yun MathTinik! Natuto ko 'dun ng plus-plus tsaka dibayd-dibayd, 'yung mga ganun. At may libreng lugaw o kaya sopas pa sa umaga, aba'y talaga namang nakakagana mag-aral! Salamat po ah!

Tapos.. ahm. Ayun, hindi na nga pala kami iskwater ngayon. May bahay na kami. Kala ko talaga hanggang pangako lang 'yung sinabi mo na magkakabahay 'yung mga walang bahay. Kaso pwede request? Sa susunod po, sana may second plor naman para masaya. Kahit next time na 'yun, pag may apo na sila Nanay. Hehe joke lang po! Salamat po talaga! Hindi ko akalain na magkakabahay pa talaga kami. Dati napapanaginipan ko lang na nakatira ko sa palasyo tapos may puti daw akong kabayo. Ngayon, may bahay na nga kami talaga, wala lang kaming kabayo pero ayos lang, may aso naman kami. Thank you talaga ng sobra sobra!

Sabi ni Tatay, project niyo daw po 'yung magkakaroon ng mga libreng ospital sa barangay. Alam niyo po ba, nagka-dengue ako 'nung isang linggo. Akala ko talaga mamamatay na ko 'nun, sabi ko nga sa Nanay ko magpapasukat na ko ng kabaong tsaka binilin ko na sa de-erkon na chapel ako iburol kasi ayoko mainitan si crush ko. Pero binatukan ba naman ako ng Nanay! Sabi niya 'wag daw akong adik kasi may libre naman daw na mga gamot-gamot dun sa bagong ospital sa'men tsaka libreng pagpapa-kompayn. Hindi ko nga po inisip na public hospital pala 'yun kasi ang ganda eh! Tapos ayun gumaling naman ako sa kasawiang palad, heheh joke lang. Thank you po, kung hindi dahil sa inyo baka dedbols na ko ngayon at may bulak sa ilong.

Nabalitaan ko rin sa TV kanina na ang dami na daw turistang bumibisita sa bansa, as in maraming maraming maraming maraming bonggacious na dami talaga! Eh 'yung nanay ng crush ko, nagtatrabaho 'dun sa Baguio tapos ang lakas daw ng kita ng tindahan nila sa dami ng mga bumibiling turista. Kung dati sumasakit ulo ng nanay niya dahil sa sobrang hina ng kita, ngayon sumasakit na ulo niya dahil naman sa kakaisip kung paano niya iinglishin 'yung turista pero okay naman daw. Nakakaraos naman 'yung English ng Nanay niya kaya okay lang daw. Salamat daw po sabi niya.

At nga po pala, may mga trabaho na 'yung Ate tsaka Kuya ko. Kala ko nga hindi sila makakagradweyt eh kasi wala naman kaming pera. Pero dahil sa dami ng mga scholarships niyo, ayun nakagradweyt sila. Ang yayabang nga ng mga ungas. Haha. Tapos ako sigurado na daw na makakapag-college ako basta 'wag lang daw ako mag-dadrugs. Nagmamalaki nga si ate kanina kasi bago na 'yung relo niya kanina tapos nakabili pa ng PSP si kuya, next time daw bilhan niya rin ako. Ang saya talaga.

Ang unlad na po talaga ng Pilipinas dahil sa inyo. Salamat po kasi hindi lang kayo puro pangako, ginagawa niyo talaga 'yung mga sinasabi niyo. Hindi ko po talaga akalain na uunlad ng ganito ang bansa. Wala na nga talagang mahirap, wala nang korap (mga namatay na ata silang lahat), may proteksyon na ang mga manggagawa, sumulong na ang 'Pinas at lahat na ng mga ipinangako ng mga kapwa mo kandidato noon, e ginawa mo na nga talaga. Unang taon ka pa lang sa serbisyo, ang galing mo na agad. Salamat po talaga President! Lab yu! God bless! Mwaah! xoxo

Love,

lh3idi qHuiMvOht3ra_30



P.S. Sana pfuh may mga programa din kayo na nagtatanggol sa mga jejemons. Enkz pfuh.


-----

Sana dumating yung araw na may magpapadala nga talaga ng ganitong sulat sa magiging presidente ng bansa. Vote Wisely. As in Wisely. WISELY!

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Botohan,Pilipinas,Pinoy

Philippines: The Texting Capital of the World

“TEXTING Capital of the World” pa rin pala ang Pilipinas. ‘Yun ang sabi sa itaas e. Ibig sabihin, hindi pa rin tayo natatalo ng ibang bansa pagdating sa larangan ng paramihan ng katextmate, pakapalan ng kalyo sa hinlalaki, at pabilisan ng pagpindot-pindot.

Hindi ba’t ansarap malamang kahit paupu-upo ka lang diyan at patext-text sa tabi-tabi ay nakakapagbigay-karangalan ka sa bansa mo ng hindi mo alam?

Napapanatili mo sa pagiging numero uno ang ‘Pinas sa pamamagitan lang ng simpleng pagpapadala ng “eow po” at “hu u?” nang walang kahirap-hirap. Kaya naman ‘di na ‘ko magtataka kung malaman kong 1.39 bilyong text messages na pala ang ipinapadala nating mga Pinoy sa ating kapwa Pinoy, araw-araw! Oo. ARAW-ARAW! (Hindi pa kabilang diyan ‘pag araw-gabi na.) Samantalang humigit-kumulang 70 million namang Pinoy ang gumagamit ng cellphone sa ‘Pinas. ‘Yan ang malupet! Sa larangang ‘yan, talo lang naman natin ang mga malalaking bansa gaya ng Europe, America, India at China sa isang istatistikang walang kinalaman sa parumihan ng bansa.

Martin Cooper: "eow pho, txt ba 2?"

Motorola Dyna TAC

Elibs na talaga ako kay Martin Cooper, dahil kung hindi sa kanya, hindi matatawag ang bansa natin bilang “The Texting Capital of the World” (dapat ulit-ulitin, masarap sa pandinig!). Siya lang naman kasi ang unang taong nakaimbento ng Motorola DynaTAC—ang pinakaunang cellular phone sa mundo.

Ang nasabing device ay may sukat na 9 x 5 x 1.75 inches at may bigat na 2.5 pounds na maaari mong ipantawag sa loob ng 35 minutes, pero kinakailangang i-recharge sa loob ng sampung oras. Tikas. Ito rin ang ginamit ni Cooper upang isagawa ang pinakaunang pagtawag gamit ang isang cellular phone noong Abril 3, taong 1973. Samantala, ang una namang text message ay ipinadala sa United States ng isang Neil Papworth noong December 3, 1992 sa personal computer ni Richard Jarvis. Ano ang nilalaman ng pinakaunang text message sa kasaysayan? Isang simple, banayad, humahagod, at sobrang-bago-sa-pandinig na… “Merry Christmas”.

Hanga na talaga ako sa ideya ni Cooper na gumawa ng isang device na tutulong para sa ikauunlad ng samahan ng mga taong distansiya ang pagitan. Aakalain mo bang makakagawa ang mga imbentor natin isang araw ng isang simpleng telepono na slash messenger/calculator/mp3/email/ebook reader/virtual pet/media player/recorder/camera/radyo, slash TV, na magkakasama sa iisang device? All-in-one! Wala ka na talagang hahanapin pa! At hindi na ‘ko magtataka, na kung sa mga susunod na linggo ay malaman ko na lang na may nakaimbento na pala ng isang cellphone na may exclusively built-in refrigerator with double-burner gas stove. Hmm… ‘Nu sa tingin mo?

----------
Mula kay Jerald Jay Rebenito, Mr. Pogi ng Nova.
Bisitahin niyo rin siya sa kanyang bilangguan (tumatanggap siya ng libreng lugaw mula sa mga dumadalaw): http://jraldrbnt.wordpress.com

Read more »

Posted in: Pilipinas,Pinoy,Usapang Cellphone

A Quick Guide to Choose A Candidate

Vote RIGHT: A Quick Guide to Choose A Candidate

A British Statesman once said: "All that is necessary for evil to triumph is for good men to do nothing." We need transformation as a nation. We make an appeal to all good men and women to help make this change possible. You can make the difference. If you do nothing, then you will be directly contributing to the evil that pervades our nation.

How do we choose the kind of leaders that will help turn our nation around? Here is a suggested quick guide:

Vote for leaders who exhibit:

R- Righteous Governance
I- Integrity
G- Giftedness
H- Heart
T- Track Record

RIGHTEOUS GOVERNANCE
Righteous Governance refers to a candidate's brand of leadership. How does your candidate decide on issues? How does he lead his constituents? Does he/she make decisions that promote justice, righteousness and peace? Does he/she use his influence as a platform for governing with prudence and foresight for the good of many? A candidate who governs righteously does not accept or offer bribes, and leads an example of eradicating graft and corruption within his area of influence.

INTEGRITY
A person of integrity is not perfect individual; rather, he or she is someone who desires to be accountable to those he leads. His walk should match his talk, and his public image must not be a result of a clever media makeover, but should be based on a solid character of trustworthiness. If and when he/she wrong decisions, he/she must be willing to take responsibility for it and not put the blame on others.

GIFTEDNESS
A candidate for a public office must have the qualifications and abilities necessary to carry out his/ her responsibilities successfully. A candidate must have a strengths, personality traits and innate capabilities needed to serve in a particular office he/she seeks to serve in. Some candidates will be good in handling people but will make for mediocre in managing finance, and vice versa. Still others are visionaries who can inspire greatness in thoso they lead, but will fail as implementers of their dreams. Be careful in voting for a previously successful public oppfficial. Study the new position he or she is seeking to fill. The candidate might not be the best person to serve in that position. Look for the kind of giftedness your candidate has.

HEART
How is your candidate's heart for God, for people, and for our nation? Does he/she see himself/herself as answerable not only to people, but to Someone infinitely higher than him/her? The heart, in my opinion, is the most important characteristic not only of a leader but also of a every single citizen of this country. This is true because THE HEART OF THE PROBLEM OF THIS NATION IS THE PROBLEM OF THE HEART.

TRACK RECORD
Look for your candidate's track record in a previously held public office, or if he/she is entering the council for the first time, consider how this candidate has proven himself/herself in his chosen profession or area of expertise before running for office. You need to also be informed about your candidate's track record in the other points of the guidelines I have just explained to you. Do you see a good pattern of righteous governance, integrity, giftedness and heart? If you do, then your candidate is one leader you should vote and support. Remember, vote RIGHT!

(Campus Crusade for Christ 2009)


GO, CHOOSE YOUR CANDIDATE, AND VOTE RIGHT!!!

2010 NATIONAL ELECTIONS CANDIDATES

PRESIDENTIABLES:
1 Acosta, Vetellano Seinez DODONG KBL
2 Aquino, Benigno Simeon III Cojuangco NOYNOY LP
3 De Los Reyes, John Carlos Gordon JC AKP
4 Estrada Ejercito, Joseph Marcelo ERAP PMP
5 Gordon, Richard Juico DICK B.BAYAN-VNP
6 Madrigal, Jamby AS JAMBY IND.
7 Perlas, Jesus Nicanor Pineda NICK IND.
8 Teodoro, Gilberto Jr. Cojuangco GIBO LKS-KAM
9 Villanueva, Eduardo Cruz BRO. EDDIE BP
10 Villar, Manuel Jr Bamba MANNY NP

VICE PRESIDENTIABLES:
1 Binay, Jejomar Cabauatan JOJO PDP LABAN
2 Chipeco, Dominador Jr Fuentecilla JUN AKP
3 Fernando, Bayani Flores BF B.BAYAN-VNP
4 Legarda, Loren Bautista LOREN NPC
5 Manzano, Eduardo Barrios EDU LKS-KAM
6 Roxas, Manuel Araneta MAR LP
7 Sonza, Jose Yumang JAY SONZA KBL
8 Yasay, Perfecto Rivas KIDLAT BP


SENATORIABLES:
1 Acosta, Jr. Nereus Olaivar NERIC LP
2 Albani, Shariff Ibrahim Hussien SHARIFF KBL
3 Alonto, Zafrullah Marohombsar NOLDY BP
4 Bautista, J.V. Larion J.V. BAUTISTA PMP
5 Bautista, Martin Donato DR. BALIKBAYAN IND.
6 Bello, Silvestre III Hernando BEBOT LKS-KAM
7 Biazon, Rozzano Rufino Bunoan RUFFY LP
8 Bong Revilla, Ramon, Jr. Bautista KAP LKS-KAM
9 Caunan, Henry Buenaventura HENRY PDP LABAN
10 Cayetano, Pilar Juliana Schramm PIA NP
11 David, Rizalito Yap LITO AKP
12 De Venecia, Jose III Perez JOEY PMP
13 Defensor Santiago, Miriam Palma MIRIAM PRP
14 Drilon, Franklin Magtunao FRANK LP
15 Enrile, Juan Ponce -JPE PMP
16 Espinosa, Nanette Meliton ATE NANETTE KBL
17 Estrada, Jinggoy Ejercito JINGGOY PMP
18 Guico, Ramon, Jr. Naval GETS KO LKS-KAM
19 Guingona, Teofisto III De Lara TG LP
20 Hontiveros-Baraquel, Ana Theresia Hontiveros RISA H. LP
21 Imbong, Jo Aurea Marcos ATE JO AKP
22 Inocencio, Ma. Katherine L. Reyes KATA BP
23 Lacson, Alexander Ledesma PINOY LP
24 Lambino, Raul Loyola RAUL LKS-KAM
25 Langit, Rey Magat REY LANGIT LKS-KAM
26 Lao, Yasmin Busran YAS LP
27 Lapid, Manuel Mercado LITO LKS-KAM
28 Lim, Danilo Dela Puz GENERAL DANNY IND.
29 Lood, Alma Abella ALMA KBL
30 Lozada, Jose Apolinario Jr Leconia JUN PMP
31 Maambong, Regalado Estrella DODONG KBL
32 Marcos, Ferdinand, Jr. Romualdez BONGBONG NP
33 Maza, Liza Largoza LIZA MAZA NG GABRIELA IND.
34 Mitra, Ramon Blanco MON-MON NP
35 Nikabulin, Adz Ganih COUNT HABIS BP
36 Ocampo, Ramoncito Poblete MONCHING BP
37 Ocampo, Saturnino Cunanan SATUR BAYAN MUNA
38 Ople, Susan Vasquez TOOTS NP
39 Osmena, Emilio Mario Renner PROMDI PROMDI
40 Osmeña, Sergio III De La Rama SERGE IND.
41 Palparan, Jovito Jr Salvaña JOVI IND.
42 Papin, Imelda Arcilla IMELDA PAPIN KBL
43 Paredes, Zosimo Jesus II Mendoza JESS AKP
44 Pimentel, Gwendolyn De La Llana GWEN PDP LABAN
45 Plaza, Rodolfo Galido OMPONG NPC
46 Princesa, Reynaldo Relucio PRINCE IND.
47 Querubin, Ariel Oliva MARINES NP
48 Recto, Ralph Gonzalez RALPH LP
49 Remulla, Gilbert Cesar Catibayan GILBERT NP
50 Riñoza-Plazo, Maria Gracia De Veas GRACE AKP
51 Roco, Sonia Malasarte SON LP
52 Sison, Adrian Ordonez ADRIAN AKP
53 Sotto, Vicente III Castelo TITO NPC
54 Tamano, Adel Abbas ADEL NP
55 Tamayo, Reginald Balisi REGIE AKP
56 Tarrazona, Hector Mirasol TARZAN AKP
57 Tatad, Francisco Sarmiento KIT GAD
58 Tinsay, Alexander Britanico ALEX TINSAY BP
59 Valdehuesa, Manuel Jr Echem MANNY AKP
60 Villanueva, Hector Labao KA HECTOR KBL
61 Virgines, Israel Nicolas DR. ISRAEL BP.

------
http://www.facebook.com/notes/mavirick-sta-ana/a-quick-guide-to-choose-a-candidate-includes-the-list-of-presidentiables-vice-pr/388745837590#!/note.php?note_id=388745837590

Read more »

Posted in: Botohan,Pilipinas,Pulitika

BOBOto Ka Ba?

Scenario 1:

Babae 1: Ei friend, sino boboto mo?

Babae 2: Si Miniskempertush Vibeberloo.

Babae 1: Eh bakit naman?

Babae 2: Wala lang. Sikat eh. Gaganda ng mga commercials. Kaw ba?

Babae 1: Wala pa nga eh.

Babae 2: Gaga, 'yun na lang. Para pareho tayo.

Babae 1: O sige na nga.

Scenario 2:

Boy 1: Pare, sino boboto mo?

Boy 2: Si Noyong Akekong. Wala daw korap 'pag siya eh.

Boy 1: Obobs! Eh halos lahat naman nagsasabi ng ganun!

Boy 2: Eh yaan mo na! Muka naman mabait. Pwede na siguro 'yun.

Scenario 3:

BF: Honeybabes, sino boboto mo?

GF: Wala pa nga eh. Wala ko maisip. Ikaw ba?

BF: Si Gistoknus Tuskani na lang. Kawawa naman. Mukhang matatalo.

GF: Eh bakit iboboto mo pa eh muka na ngang matatalo?

BF: Basta lang. Tsaka gwapings eh. Pareho kami. Di ba babybunchie?

GF: No comment. Hhhhm. Si Junaknak Estopiados na lang ako.

BF: Oh baket?

GF: Wala. Mukhang mananalo eh. Para quits.

Scenario 4:

Binata 1: Sino Mayor mo 'pre?

Binata 2: Si ano na lang, sino nga ba yun? 'Yung may malaking poster d'yan sa tabi nila Aling Petra?

Binata 1: Ah si Kulas Madugas?

Binata 2: Oo pala. 'Yun na lang boboto ko.

Binata 1: Bakit 'yun??

Binata 2: Eh siya lang kilala ko 'pre. Andami niya kayang poster dyan sa tabi-tabi.

--------------------------------------
Kita mo ang problema?

Halalan na naman ilang araw matapos kong itype ang blog na 'to. Ang tanong, sa hinahaba-habang panahon na ibinigay sa'tin ng pagkakataon para pumili ng karapat-dapat na lider ng bansang 'to, nakapag-isip na ba tayong mabuti? Oh isa ka lang din sa mga BOBOto na gaya ng mga bida sa mga scenario sa taas?

Napakaraming first time voters ngayon. Napakaraming baguhan - katumbas ng milyong-milyong utak na hindi binibigyang pansin ang isang bagay na babago sa takbo ng buhay ng lahat (kung ganoon nga talaga ang mangyayari sa magiging bagong lider ng bansa.) Nakakalungkot isipin na hindi man lang tayo nag-iisip mabuti. Pagbabago ba talaga ang hangad mo? O basta lang makaboto at mamantsahan ng tinta ang mga daliri mo, tama na sa'yo?

Sa mga tatakbong lider naman ng bayan. Ilang libong kandidato sa ilang libong pagkakataon - lahat nangako ng pagbabago. Kaso anong nangyari? Kaliwa't-kanang korapsyon at pang-aabuso sa kapangyarihan ang naging sukli ng mga kasalukuyang lider sa hikahos na bansa. Parang sakit na nakakahawa, epidemyang hindi malapatan ng lunas ang korapsyon. Hindi ko alam kung bakit.

Kahit paano naman, may mga pinaniniwalaan din ako sa mga sinasabi ng ilang mga pulitiko sa kanilang mga advertisements sa TV. Ang takot ko lang, sigurado kayang matutupad nila ang kanilang mga pangako sa bayan? O baka sasama lang sila sa hanay ng mga dakilang magnanakaw ng Pilipinas?

Simple lang naman. Bumoto nang wasto. Ilaan ang ilang oras ng araw mo para magmatyag. Magbigay ng panahon para magbasa sa internet ng tungkol sa mga kumakandidatong lider. O kaya magbasa ng mga artikulo na kaugnay sa mga pulitikong ito. Kahit ilang oras lang. Mahabag ka naman sa bansa mo.

Ikaw? Boboto ka ba? o BOBOto ka?


----

Salamat sa http3.bp.blogspot.com_z7EgmP1awV4Rkf39Zk0vIIAAAAAAAAAvMCAA6dm_6Xjos400fp051407_b.gif para sa larawan. :)

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Botohan,Pilipinas,Pinoy,Pulitika

Mahal na Araw. Araw na Mahal.

Sabi ng tito ko, panoorin daw namin 'yung binili niyang DVD na "Ten Commandments". At pinanood naman namin. Kaya lang, hindi ko alam kung pinanood ko ba 'yun dahil sa gusto ko talaga mapanood 'yun o dahil sa sinabi lang ng tito ko.

Nasa bahay lang ako tuwing Mahal na Araw. Bukod sa wala naman akong pupuntahang probinsya, at hindi ko rin binalak gumala, e talagang nasa bahay lang ako kasi.. kasi ano.. ahm.. alam ko panata ko na talaga na nasa bahay lang tuwing ganitong mga panahon. (tatakasan ko na lang 'yung sentence na 'yun). Sabi ng nakararami, sagrado daw talaga ang pagdiriwang ng Semana Santa sa 'Pinas at sa tingin ko naman e walang duda 'yun. Kaso napapansin ko lang, habang lumilipas ang panahon, sumasabay din dito ang pagkaubos ng mga taong tunay na nagpapahalaga sa banal na linggo na ito.

Dahil nga sa paniniwalang Pinoy na sagrado ang mga araw ng Huwebes Santo, Biyernes Santo at Sabado de Gloria, hindi nagpapalabas ang mga TV networks ng mga regular programs kundi mga lumang pelikula, mga misa, at documentaries na tungkol sa buhay ni Jesus. Natutuwa naman ako sa mga araw na 'yan kasi mapapanood ko na naman 'yung paborito kong "Sarah, ang Munting Prinsesa" o kaya 'yung "Agua Bendita Marathon Special". Tapos maiisip ko na lang, ginugunita ko ba talaga ang Mahal na Araw kung pinause ko muna saglit (mga 2 hours) 'yung pinapanood kong Ten Commandments para mapanood 'yung One More Chance ni Bea at John Lloyd? Tsk.

Maraming tao sa beach ngayon, sigurado. Nakakainis lang minsan 'yung mga taong nakikita natin madalas sa TV na sila pa 'yung nairereport na sobrang enjoy sa kasiswimming. Wala namang masama 'dun, kung hindi mo iisiping masama 'yun. Ang sa akin lang, marami pa namang araw ang lilipas sa summer vacation natin, pwede namang ipagpaliban muna 'yun ng mga ilang araw para naman kahit paano e maipakita natin na nakikisalo tayo sa pagdiriwang ng Semana Santa. Hindi ba't mas maigi nang pumunta sa mga simbahan at magdasal kesa pumunta sa mga beach at maglagay ng sunblock?

'Yung iba naman nating mga kababayan na sa sobrang kagustuhan nila na maiparamdam sa Panginoon ang pagpapasalamat nila sa ginawa Niyang pagpapakasakit sa atin, e hanggang ngayon nagagawa pa ring magsagawa ng mga "sagradong gawain" o mga penitensya gaya ng pagpapapako sa krus at paghampas ng something sa likod habang may pasang krus at naglalakad sa kalagitnaan ng matinding sikat ng araw. Muli, wala namang masama doon. Kaya lang, siguro hindi naman 'yun ang paraang ginusto ng Panginoon para magsisi tayo sa ating mga kasalanan. Sa tingin ko, hindi siya nasisiyahang panoorin na naghihirap ang mga taong Siya mismo ang nagligtas. Mas mabuti siguro kung ipakita na lang natin sa iba at mas simpleng paraan ang taos-puso nating pagbibigay pugay sa ginawa ng Panginoon para sa atin gaya ng pagsisisi sa mga kasalanan, paggawa ng mabuti at pagbibigay natin ng pangako sa Kanya na habang tayo'y nabubuhay, paglilingkuran natin Siya at habambuhay na magiging mabuting mga anak Niya.

Amen.


---
Salamat sa http://www.mybataan.com/deathmarch/wp-content/uploads/2009/04/samal_holy_week.jpg para sa larawan.

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Pilipinas,Pinoy

Ondoy Love Pepeng

Pansin mo ba ang kaguluhan? Rinig mo ba ang mga nakakabagabag na sigaw? Ito na ba ang nakasulat sa ating kapalaran? Nasundan mo ba ang anod ng bangungot? Nakita mo ba ang ganti ng kapaligiran? Humanga ka ba sa kabayanihan ng ilan? Sa tingin mo, meron ka bang ibang magagawa?

Bagyo. Sa ngayon katumbas ay bangungot. Kailan lang ay binura ng kalamidad na parang sulat sa blackboard ang ilang lugar sa bansa. Nakakatakot na baha na nilalangoy ng mga umiiyak na biktima. Maputik na tubig na lumamon sa tirahan at kabuhayan nila. Napuno ang mga eskwelahan, basketball court at mga munisipyo ng mga taong humihingi ng saklolo. Pinuno ng dasal ang alapaap ng pinagdausan ng traydor na bagyo. Mahaba ang pila sa mga evacuation centers para makahingi ng kaunting tulong na maaaring ipanlaman sa tiyan at masaplutan ng kaunti ang basang-basang mga katawan. Dumagsa ang bayanihan kahit saan. Kaya naman palang magkaisa, bakit ngayon lang?

Kasalukuyan akong nakikipagchat sa Facebook at naghaharvest ng tanim sa Farmville habang kasagsagan ng birthday party ni Ondoy. Bumabaha na pala sa labas, sige pa rin ako sa pakikipagchat at paghaharvest. Wala akong kaalam-alam sa pangyayari hanggang sa nakita ko na lang sa TV na parang naging melted chocolate na matabang ang buong Marikina. Kung hindi ko pa narinig na umiiyak sa TV si Jennica Garcia dahil stranded sila sa baha, hindi pa ko titigil sa pakikipagchat. Nakakabiglang malaman na nasa gitna na ng malaking bangungot ang mahal kong bayan – habang ako, nalulungkot dahil nabulok ang mga tanim ko sa Farmville.

Sa mga ganitong pagkakataon, tumataas talaga ang tingin ko sa mga Pilipino. Sa isang iglap, naglabasan ang lahat sa kani-kanilang mga lungga para magbigay ng mga tulong o relief goods na tanda na rin ng pasasalamat nila dahil hindi sila nasama sa trip ni Ondoy at ng kakosa nitong si Pepeng. (Bakit naman kasi sila pinangalanan ng gano’n? ‘Yan tuloy. Pwede namang Ondie, o kaya hmmm, Pepper). Nakakatuwa dahil pati mga artista, lumangoy na din at sinuong ang panganib para makapagligtas ng kapwa, nang walang hinihinging magandang anggulo sa camera. Bata, matanda. Mayaman, mahirap. Lahat tumulong. Kahit alam din ng lahat na hindi iyon sapat para matulungang makabangon muli ang mga nasalanta.

Pero madalas, talagang matatawa ka na lang.

Halos lahat ng evacuation centers na may reporter, laging may mga audience. ‘Yun bang tipong habang binabalita ng reporter na hirap na hirap na ang mga evacuees at halos lahat sila ay nagkakasakit na, agaw eksena ang mga mismong evacuees habang kumakaway sa camera at tuwang-tuwa pa. Meron pa nga, habang umiikot ang camera sa isang lugar na sinalanta ng bagyo, nakangiti pa sila at kumakaway habang nakasay sa improvised bangka at habang tinatawid ang baha. Minsan pa nga may nainterview na isang ginang, ang sabi niya “Ang hirap nga po tumawid dito. Haha! Ang taas pa ng singil nila. Hehe.” Sabay kaway pa sa camera. Mga Pinoy talaga. Hehe.

Tanong ng kaklase ko nung isang araw, “Bakit ganu’n? Wala na nga kong nasagot kanina sa finals, pero masaya pa din ako? Haha!” Ang sagot ko, “Eh kasi Pinoy ka.” Paano kaya kung hindi marunong tumawa sa kabila ng mga problema ang Pinoy? Sa tingin mo, kaya pa nating bumangon?

Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil hindi nasamang nahagupit nila Ondie at Pepper, ay mali, Ondoy at Pepeng pala, ang pamilya ko. Pero mas nagpapasalamat ako sa lahat ng mga tumulong sa mga kapwa nilang humihingi ng saklolo, sa loob at labas ng bansa, Pinoy man o hindi. Kung sasabihin naman ng ilan na wala silang ibang maibibigay kundi dasal LANG, nagkakamali sila. Wala ng ibang hihigit pa sa kapangyarihan ng dasal. ‘Yun lang ang pwedeng i-send ng walang bayad. Salamat dahil nagtutulungan tayong lahat. Salamat dahil hindi natin iniiwan ang isa’t-isa. At higit sa lahat, salamat dahil mayroon pa rin palang natitirang pagkakaisa sa puso ng bawat isa.

Sabi sa isang text message:

“Guys, babalik daw si Ondoy… para mag-sorry. Tatanggapin ba natin?”

Reply ng isang loko:

“P*kyu!”

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Buhay,Kalamidad,Ngiting Pinoy,Pilipinas,Pinoy

Itay, Sino ba si Ninoy?

Itay, sino ba si Benigno “ Ninoy” Aquino?
Tanong ng anak kong
Di inabot ang martial law

Anak, sambit kong hawak ang kanyang ulo.
Si Ninoy ang simbulo
Ng Makabagong Pakikibaka ng Pilipino

Idinagdag ko pa sa kanyang talino
Si Benig...no ang asawa ng yumaong Pangulo
Ang matiwasay at dakilang Cory Aquino

Tanong ulit ng makulit kong bunso
Bakit ba naging bayani si Ninoy Aquino?
Ano bang nagawa niya sa mga Piipino?
Mahinahong tugon ko pinagisipang husto
Baka magkamali sa aking pagtuturo
Maligaw ko pa siya at di matuto

Hindi pagbubuwis ng buhay
Naging basehan dito
Hindi rin ang madrama na buhay nito

Naging bayani si Ninoy sa Pilipino
Pagkat binuhay niya
Dugong malaya sa ugat nito

Ginising ni Ninoy tayong mga PInoy
Dahil tutulog-tulog tayo sa kalagayang di wasto
Kahit pinatapon sa ibang ibayo pinagpatuloy niya ito

Nagbuwis ba ng buhay si Ninoy Aquino?
Hindi nagbuwis ng buhay itong idolo ko.
Kundi, binuwis ang buhay niya para takutin tayo

Nguni’t dahil gising na ang damdaming malaya
Agad kumulo dugo niyang sumabog sa lupa
Nagiinit na paki...kibaka ay sumiklab na nga

Hindi nga naglaon tayo ay lumaya
At ang maybahay niya sa atin ay nangalaga
Mula noon hangang ngayon pinaglaban niya ay tinatamasa

Ngayon anak ko alam mo ng pakikibaka
Ng bayaning “Ninoy” para tayo ay lumaya
Kaya siya naluklok sa pedestal ng mapagpalaya

Opo Itay, ngayon alam ko na
Bakit si Ninoy ay bayani ng masa
Kaya lang Itay, ngayon kaya masaya siya?


-------------------

Ang tulang ito ay ginawa ni Deo S. Jimenez at naka-post din sa Facebook - (http://www.facebook.com/home.php#/deo.s.jimenez?ref=mf)

Read more »

Posted in: Bayani,History,Pilipinas,Pinoy

Eto ang Tunay na Joke.

Ang Pinoy, mahilig sa joke. Kahit hindi nila alam na nagjojoke sila. Basta. Tignan niyo na lang ang mga pictures na nakuha ko sa Facebook ng Definitely Filipinos. (http://www.facebook.com/i.am.filipino)






























































.

.

.

.


Eto lang ang masasabi ko - "Hehe".

Read more »

Posted in: Katatawanan,Pilipinas,Pinoy,Post na mala-Gallery