Philippines: The Texting Capital of the World

“TEXTING Capital of the World” pa rin pala ang Pilipinas. ‘Yun ang sabi sa itaas e. Ibig sabihin, hindi pa rin tayo natatalo ng ibang bansa pagdating sa larangan ng paramihan ng katextmate, pakapalan ng kalyo sa hinlalaki, at pabilisan ng pagpindot-pindot.

Hindi ba’t ansarap malamang kahit paupu-upo ka lang diyan at patext-text sa tabi-tabi ay nakakapagbigay-karangalan ka sa bansa mo ng hindi mo alam?

Napapanatili mo sa pagiging numero uno ang ‘Pinas sa pamamagitan lang ng simpleng pagpapadala ng “eow po” at “hu u?” nang walang kahirap-hirap. Kaya naman ‘di na ‘ko magtataka kung malaman kong 1.39 bilyong text messages na pala ang ipinapadala nating mga Pinoy sa ating kapwa Pinoy, araw-araw! Oo. ARAW-ARAW! (Hindi pa kabilang diyan ‘pag araw-gabi na.) Samantalang humigit-kumulang 70 million namang Pinoy ang gumagamit ng cellphone sa ‘Pinas. ‘Yan ang malupet! Sa larangang ‘yan, talo lang naman natin ang mga malalaking bansa gaya ng Europe, America, India at China sa isang istatistikang walang kinalaman sa parumihan ng bansa.

Martin Cooper: "eow pho, txt ba 2?"

Motorola Dyna TAC

Elibs na talaga ako kay Martin Cooper, dahil kung hindi sa kanya, hindi matatawag ang bansa natin bilang “The Texting Capital of the World” (dapat ulit-ulitin, masarap sa pandinig!). Siya lang naman kasi ang unang taong nakaimbento ng Motorola DynaTAC—ang pinakaunang cellular phone sa mundo.

Ang nasabing device ay may sukat na 9 x 5 x 1.75 inches at may bigat na 2.5 pounds na maaari mong ipantawag sa loob ng 35 minutes, pero kinakailangang i-recharge sa loob ng sampung oras. Tikas. Ito rin ang ginamit ni Cooper upang isagawa ang pinakaunang pagtawag gamit ang isang cellular phone noong Abril 3, taong 1973. Samantala, ang una namang text message ay ipinadala sa United States ng isang Neil Papworth noong December 3, 1992 sa personal computer ni Richard Jarvis. Ano ang nilalaman ng pinakaunang text message sa kasaysayan? Isang simple, banayad, humahagod, at sobrang-bago-sa-pandinig na… “Merry Christmas”.

Hanga na talaga ako sa ideya ni Cooper na gumawa ng isang device na tutulong para sa ikauunlad ng samahan ng mga taong distansiya ang pagitan. Aakalain mo bang makakagawa ang mga imbentor natin isang araw ng isang simpleng telepono na slash messenger/calculator/mp3/email/ebook reader/virtual pet/media player/recorder/camera/radyo, slash TV, na magkakasama sa iisang device? All-in-one! Wala ka na talagang hahanapin pa! At hindi na ‘ko magtataka, na kung sa mga susunod na linggo ay malaman ko na lang na may nakaimbento na pala ng isang cellphone na may exclusively built-in refrigerator with double-burner gas stove. Hmm… ‘Nu sa tingin mo?

----------
Mula kay Jerald Jay Rebenito, Mr. Pogi ng Nova.
Bisitahin niyo rin siya sa kanyang bilangguan (tumatanggap siya ng libreng lugaw mula sa mga dumadalaw): http://jraldrbnt.wordpress.com

Read more »

Posted in: Pilipinas,Pinoy,Usapang Cellphone

Jh3jh3mOwN InVaxiOn

eOOHw PFOU amushtaah na fhou kayohw? jejeje >:))

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglaan ang kanilang pagsikat. Matagal na silang nag-eexist sa mundo, pero ngayon lang sila nabigyan ng pansin. Nakapag-blog na rin ako dati ng tungkol sa mga ito pero hindi ko pa alam noon na may tawag na pala sa mga nasabing hindi maipaliwanag na nilalang. Sinubukan kong kunin ang panig ng mga ito, nagawa ko naman. Kaso hindi ko sila mAHintHindiHaAnN.

Jejemons. Kung paano nagsimula ang pagtawag sa kanila sa ganyang pangalan, eh hindi ko ahLaHhm. Basta ang alam ko lang, sikat sila ngayon. Dumadami ang mga fan page nila sa Facebook at tinalo pa ang mga kandidato sa dami ng campaign posters at ads sa TV - pero hindi para i-endorse sila, kundi para anoUwH., vAsTa.. jEjE..

Kung ita-type mo ngayon sa Google (www.google.com) o kaya sa Yahoo! (www.yahoo.com) ang salitang "jejemon" sasambulat sa pagmumukha mo ang napakaraming blogs, pictures at kung anu-ano pang mga uri ng kritisismo sa pagkatao ng mga jejemons na akala mo e kasing tindi ng ketong ang pagiging jejemon. Kinaiinisan, kinayayamutan, kinayuyurakan-lahat na! Kung isa akong certified jejemon since birth, magtatakip ako ng bayong sa ulo, wHaG lhArn niLaH mHaLamhaN nuAh jH3jh3moUhn aqkeW.




Ayon sa UrbanDictionary.com, ang "Jejemon" daw ay:

"..individuals with low IQs who spread around their idiocy on the web by tYpFing LyK diZS jejejeje, making all people viewing their profile raise their eyebrows out of annoyance. Normal people like you and me must take a Bachelor of Arts in Jejetyping in order to understand said individuals, as deciphering their text would cause a lot of frustration and hair pulling.."

Individuals... with.. low.. IQ.. Tsk. Tsk. Pero may mga kilala naman akong jejemons na nananalo sa quiz bee.

Country: Jejeland
Nationality: Jejemon
Language: Jejenese
Favorite Apparel: Jejecap
Interested in: Jejegirls and Jejeboys

Dati pa naman may mga Jejemons, hindi nga lang sila sikat at wala pang mga pangalan. Biglaan na lang silang sumikat. Pero para sa'kin, matagal na sanang sumikat ang mga Jejemons para mas naisalba pa ang nakararami sa "panggugulpi" sa wika.

Sabi ng isang kolumnista sa lifestyle section ng Inquirer.net (http://lifestyle.inquirer.net/2bu/2bu/view/20100424-266068/gtJejemons-The-new-jologs), kung ang Jejenese ay ang naging medium of language sa mga paaralan sa bansa, isipin mo na lang kung paano ang magiging spelling ng ating pambansang awit: “bAiAn9 mA9ieLiWh pUrlAsh n9 xIlan9aNaN …” o kaya 'yung isang tula ni Rizal: “mEih UltIMoiX aDioSxH.” O di kaya naman ang pagpunit ng sedula nila Bonifacio, "pHuniTin aHng mHgA phUnyHeTaNg sEduLaAhhH!" Hay. Kakaloka.

Pero kung iniisip mo na sa 'Pinas lang kalat ang mga ganitong lahi, medyo nagkakamali ka ng konti. Ayon din sa Inquirer.net, kahit ang mga European e gumagamit din ng Jejenese. Mahilig din daw sila magtype ng "jejeje" lalo na 'pag naglalaro ng Dota, at 'yung mga Thai naman, kung magtype ng "hahaha" ay "5555." Ewan kung bakit. Kanya-kanyang trip.

Tsk. Tsk. Kahit saang anggulo mo tignan, malinaw na pang-aabuso sa wika ang ginagawa ng mga Jejemons. Ang mali lang sa panahon ngayon, pati ang mga pagkatao ng mga Jejemons e damay na din sa mga kinamumuhian ng karamihan. Ang simpleng intensyon na maging "astig" sa paningin ng mga taong kausap o katext nila, nauwi sa pambansang pagkayamot at pagiging mababaw na tingin sa kanilang mga pagkatao.

Pero tignan mo naman ngayon, lahat e parang gusto nang maging Jejemon. Ibig kong sabihin, kung bibisita ka sa mga websites na tumatalakay ng tungkol sa mga Jejemons, lalo na sa mga fan pages na ginawa ng mga yamot na yamot sa mga nasabing lahi, makikita mo naman na sinusubukan nilang magiging Jejemon. KeHit phAviRouH lhAnG.. Ikaw din naman di ba? Jeje.

Kung isa kang Jejemon at pakiramdam mo e nakakatuwa ka, pumunta ka dito sa bahay namin at nang ma-jejemon ko 'yang mukha mo. Hindi ako nakakaintindi masyado ng Jejenese, Korean pwede pa. Bukod sa mahirap isulat, e nakakasira pa ng utak at bituka. At kung susubukan kong magtype sa paraang Jejenese, uMhAaBhotT aqKewH nG sAmpUng dHekaDah. Hindi naman sa galit ako sa mga Jejemons, asar lang ako sa pagiging Jejemon nila. Kung hindi pa sila titigil, ay ewan ko na lang sa'yo teh.

Simple lang naman ang isyu. Dapat umayos ang lahat sa paraan ng pakikipag-usap nila, at respetuhin ang wika. Kung ngayon pa lang, dumadami na ang gumagamit ng mga nakasusulasok na paraan ng pagtetext, paano pa kaya ang mga susunod na henerasyon? Nakakatawang isyu, pero kung iisipin, hindi na ito nakakatuwa.

yOwh jh3jh3moUns! let'S rOck 'eN roLl mh3n! 3L mHaldiTah iZ iN dAh haUz, yowH! :)

Peace! :)

--------------
Credits to www.yahoo.com for the image used above. (english! hehe)

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Jejemon,Usapang Cellphone

One Missed Call

Alas-dos ng hapon, sabi mo tatawag ka.
Natuwa ako, 'di maipaliwanag ang saya.
Sabi ko, sige. Maghihintay ako.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na.

Magdamag na pala akong naghihintay,
Buong hapong nag-aabang.
Nasaan ka na?
Sabi mo tatawag ka?
Itutulog ko na lang ang lahat.

Paggising sa umaga,
Tinignan kung nagtext ka
Kaso wala.
Pagdilat ng mata,
Mukha mo ang nakita,
Hahawakan sana kita,
Kaso bigla kang nawala
at naglahong parang bula.


Panaginip lang yata 'yun
Pero sana nakikita kita ngayon
Naghihintay pa rin ako sa tawag mo
Baka sakaling busy ka lang
At nakalimutan mo'ng pangako mo.

Bumangon na sa kama
Naghanda para sa bagong umaga
Sumulyap ng kaunti sa litrato mo
At ang sandaling pagsulyap,
Nauwi sa 'di inaasahang pagluha
Sa hindi maipaliwanag na dahilan
Nalungkot ako bigla,
At kung bakit.. hindi ko alam.

Nagsimulang magtrabaho
Pero larawan mo'ng nasa isip ko
Nasaan na ang tawag mo?
Gusto ko lang naman marinig ang boses mo.

Buong araw nag-aabang,
Maghapong naghihintay.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na. Ulit.

Kring.. Kring..
Pangalan mo ang nasa screen
Sa wakas.


"Bakit ngayon ka lang tu.."

"Mahal kita."

"Ano?"

"Mahal kita. Sobra."

"Bakit ngayon mo lang sinabi sa'kin 'yan?

"Ngayon ko lang naisip. Kung kelan huli na."

"Anong huli na? Alam mo namang.."

"Huli na. Ingatan mo ang sarili mo."

"Iniingatan ko naman lagi. Adik ka ba?"

"Sobrang mahal kita."

"Ma.. Mahal din kita.. Sobra.. Matagal na.."

"Paalam."

"Hoy, anong nangyari? Bakit ba ngayon ka lang.."

Tut.. Tut..

Bigla kang nawala.
Sa mga narinig ko,
Hindi ako makapaniwala.

"Hello. Bakit mo binaba?"

"..."

"Hello. Adrian. Bakit di ka nagsasalita?"

"Christina. Ikaw pala."

"Ay Tita, kayo po pala 'yan. Nasan po si Adrian?"

"..."

"Hello. Tita?"

"Wala na siya Christina."

"Bakit po? Saan po nagpunta?"

"..."

"Tita? Saan po nagpunta si.."

"Wala na siya. Kahapon lang."

"Ano po? Hindi ko po maintindihan."

"Naaksidente siya."

"Hindi pwede."

"Tinatawagan ka niya 'nung bigla siyang.."

Binaba ko na ang telepono.
Hindi ko na kayang marinig ang totoo
Umaasa na sana lahat na lang ay biro
Pero hindi. Gumuho ang mundo ko.

Ang mga salitang huli kong narinig sa kanya
Kay tagal kong hinintay na sabihin niya
Ngayon alam ko nang laman ng puso niya
Bigla naman siyang nawala
At ang tanging pinanghahawakan ko na lang
Ay ang mga alaala niya
At ang ilang segundong boses niyang nagsasabing
"Mahal kita."

Kung paano magsisimula ng bagong umaga
Kung paano ko pa haharapin ang lahat
Kung paano ako magiging masaya
Hindi ko na alam.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. May tumawag.

Kring.. Kring..

"Hello."

"Christina."

"...Adrian?"

"Ako nga."

"..."

"..."

"..."

"Namimiss na kita Adrian."

"Mas namimiss kita. 'Wag ka nang malungkot."

"Hindi ko matanggap."

"Maayos na ako. Masaya na ako."

"Paano ako?"

"Maging masaya ka, ipangako mo."

"Paano?"

"Buksan mo ulit ang puso mo."

"Hindi ko alam."

"Mangako ka. Magiging masaya ako 'pag naging masaya ka."

"Susubukan ko."

"Mahal kita Christina, sobra. Paalam na."

"Adrian.."

Tut.. Tut..

Nawala ka na naman.
Sa pagkakatong ito,
Habambuhay.

"Christina.."

"Adrian.."

"Christina, bangon na. May pasok ka pa."

Alas-sais ng umaga.
Mataas ang sikat ng araw.
Larawan niya ang una kong nakita
Nakangit siya't parang nagsasabing,

"Masaya na ako."

------
Lesson:
'Wag gagamit ng cellphone 'pag nagdadrive. Kung ayaw mong maexpose sa mahabang dramahan.

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Love,Usapang Cellphone

Tara, Txt2?

Ayos lang maging adik sa text. Ayos lang kung mas mahalaga sa'yo ang load kesa sa tuition fee mo. Ayos lang kung may 1242 kang katext sa isang araw. Ayos lang din kung mukha ka nang keypad. Pero 'yung pag-kaadik mo sa pagbabago ng spelling ng mga salita sa text, ewan ko kung ayos pa 'yun.

Hindi ko alam kung bakit bwisit na bwisit ako sa mga nagtetext sa'kin na pilit binabago at "pinapaganda" ang style ng pagtetext nila. 'Yun bang hindi mo alam kung may sinasabi nga ba talaga siya o baka sinusumpa ka na niya dahil sa kakaibang spelling ng mga salitang ginamit niya. Kanina lang, nagtext 'yung kaklase ko nung high school. Nangangamusta. Hindi ko alam kung talagang nangangamusta siya o nang-aasar lang. Eto yung tinext niya:

..=.=.. wOooIii! eYych bvaqKla qKa! qKamUztAh qKa nAh?! ta6aL nAh nAtEn ndiH na6qkiTah! bvaQkiT n6euN qKa laNg ngFaRamdAm hUhh?! amFfneSs qKa! dIto nAh qEw n6eUn sa **** nA6-aaRaL.. qKaw? nUh cOrz mOeH? qKaqKamiZ aMan pfue keU! teXt mOeh diN mEh hUhh? miz U pFwend! mWaAaAhKzS! ..=.=..

(wooh!) An6 hiRaf.. ooopss.. Ang hirap itype nun huh? Naiyak ako habang binabasa 'yung text niya. Hindi ko alam kung anong parte ng katawan ko 'yung dapat dumugo. Nakabuhol ngayon ang dila ko dahil sa text na yan. Kala ko tuloy naging alien na siya at taga-Neptune na siya ngayon, maiinggit sana ako. Natagalan bago ako magreply. At eto lang ang nasabi ko sa kanya - "Ah ok. hehe."

Okay lang naman 'yung simpleng pagpapaikli ng text gaya ng - "Kumain knb?" o kaya "Wer na u? D2 na me." 'Yan maiintindihan ko pa 'yan. Pero 'yung text sa taas? Nakakawasak ng bituka 'yun. Sana lang wala na kong matanggap na ganung text sa susunod. Ewan ko ba kung bakit naging ganun ang style ng pagtetext ng nakararaming kabataan ngayon. Sabi nga ng kapatid ko, hindi daw ako marunong magbasa ng text. Sabi ko, marunong naman ako. Text lang ang hindi marunong bumasa saken.

Problema na yata 'to ngayon. Sabi kasi nung lecturer namin sa Journalism, nagkakaproblema daw sila sa mga young journalists nila kasi kadalasan, mga pinaikling salita sa text ang nagagamit nila 'pag gumagawa sila ng mga reports. Tsk. Tsk.

Kung nahirapan kang basahin ang text ng classmate ko, eto 'yung sinabi niya (inintindi kong mabuti 'to!):

"Woi Eych bakla ka! Kamusta ka na? Tagal na natin hindi nagkita! Bakit ngayon ka lang nagparamdam ha? Amffness ka! Dito na ko ngayon sa **** nag-aaral. Kaw? Ano course mo? Kakamiss naman po kayo! Text mo din me ha? Miss you friend! Mwaah!"

Babayaran ko ang makakapagsabi sa'ken kung ano ang "amffness" at ng ..=.=.. .

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Usapang Cellphone