Sorry4x Neka4x Rock 'n Rollin Mitsa Beybe!

Bumili ako ng Cornetto kanina. Yung ice cream na nasa apa na sosyal na medyo mahal na kaya ko lang binili e dahil mahal at kasama ko ang nanay ko at sabi ng mga classmates ko masarap daw 'yun pero nung kinain ko, hindi naman pala masarap at dapat pala ice candy na lang 'yung binili ko kainis talaga ang hirap pa naman magpanggap na nasasarapan ka sa isang bagay na hindi naman talaga masarap. *hooh!* Sabi ko pa babayaran ko ang nanay ko pag-uwi namin sa bahay. Pero syempre joke ko lang 'yun kasi wala naman talaga kong pera at walang kinalaman ang paragraph na 'to sa blog ko.

Katabi ko ngayon ang isang music magazine na ang cover ay isang sikat na Korean girl group na hindi ko na sasabihing 2ne1 'yun, secret na lang muna. Nag-aaral kasi ako maggitara ngayon (naks, pero A chord lang ang alam ko) kaya naman kailangan ko ng "songhits" para naman mapag-aralan ko ang iba't-ibang klase ng chords at tamang size ng fingers. Sa dinami-dami ng songhits na iniharap ng istanteng 'yun sa pagmumukha ko, hindi ko mapigilan ang sarili ko na piliin yung may Korean group sa cover. Korean. Abushing-shing boom! Ewan. Adik talaga ako sa mga "K-pop" o "Korean Pop" music. Kahit na parang minumura na nila ko sa mga lyrics nila, masaya pa rin akong nakikikanta ng "sorry sorry sorry sorry neka neka neka neka baby baby baby rock 'n rollin mitsa baby!"

Kahit na hindi ko sila naiintindihan, ewan pero enjoy na enjoy talaga ko sa mga ginagawa nila sa buhay nila. Sa mga kasuotan pa lang nila, nakaka-enganyo na silang panoorin. Sa totoo lang, hindi naman talaga ko masyadong adik sa K-pop. Madalas ko lang naman ipaprint 'yung mga lyrics ng mga paborito kong korean songs, nag-dadownload ng mga kantang koreano, nanonood sa youtube ng mga music videos ng mga koreano, nagbabasa ng mga blogs ng mga koreano, nag-aral ng Hangul o paraan ng pagsulat ng mga koreano, bumili ng dictionary na koreano, nanonood ng dvd na koreano, kinakausap ang mga katext sa paraang koreano, at nangangarap na maging boypren si Jun Pyo at Ji Hoo o kaya kahit phone pal lang. Sabi ng nanay ko, magdadasal daw siya ng paluhod sa simbahan ng Quiapo, maibalik lang daw sa katinuan ang anak niyang cute.

Colonial mentality ba 'to? Paikut-ikutin ko man ang bituka ko, mukhang oo pa rin ang sagot. Ni wala na kong masyadong alam sa mga bagong kantang pinoy ngayon, nakaka-guilty pala. Sorry sorry sorry sorry neka neka neka rock n rollin mitsa beybe!

Nakakapagtaka lang na kapag ang mga bansang tulad ng Korea ay gumawa ng mga girl/boy groups na katulad ng mga sumisikat ngayon, e cool at magandang tignan. Pero kapag Pinoy ang gumawa, puputaktihin na agad ng mga hindi magagandang puna. Kesyo sasabihing corny, gaya-gaya, walang originality at sana gumawa na lang sila ng commercial ng deodorant. Ganyan na talaga ang mga Pinoy ngayon, siraan ng lahi. Triple tsk.

Pero ang Pinoy talaga, sadyang maloko. Natawa talaga ko sa mga parody na ginagawa ng isang sit com kung saan e ginagawan nila ng "tagalog lyrics" ang mga korean songs na talaga namang gugulong ang esophagus mo sa kakatawa. I-click niyo na lang 'yung mga link na 'to para sa sample:

http://www.youtube.com/watch?v=0IaVzToO63Y

http://www.youtube.com/watch?v=N6X_42lupds

http://www.youtube.com/watch?v=IjkbOAtR9bs&feature=related

Sample pa? eto:

Lyrics ng I Don't Care (dinala ko sa ospital nung una kong napanood ang video neto. tsk tsk! haha)

Me oil ka sa mole, pang nestea ka, na nag-church pero yung sa motel
Many calories, sossy pa, kay tiyahin ng handy phone
Kamote yan tsaka mangga pa ohho-oo
Kasi, sing gurang ni Tsong,
Mommy nyo lasenggo
Na dun ka sisinghot kasi mahabang lalakbay
Kissing ni Montero eh, na video ng foreigner
Nintendong masarap ang tinde owo oooh

K-F-C, escabeche, tsong ang sarap
Sige masebo kasi siba
One two karinyo, isaing nyo may bula
Nahulog

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care

Honda tinapa, bf kong sumpungin, me ganon na mukhasim eh
Me imbiyerna na shampoo ni Ma’am, burles sa gunting
Ang iisang muta mo’y takot siya
(Mang Dante) Aminang gasul, mga matsing ko
Anak pong lasenggo, de kapitan lasing na
Tara Dagul hakone, yong reggae ng gwapo ne
Atsarang dinamitang pundi oho ooh
Oh medyo bagong bakunahan na
Tocino siomai butsi man, yuck C.P. asan yema, asenso me
Cadillac
Nagunaw

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care

Nag-lock kami, puyat si Sir at ang drama’y di akyat bahay
Naghuhulas nag-single kami, mami cigarette boy
Balot, sige na, kangkong, coffee yan, sisig, at tyani
Isipit your napkin, awayin, Cebuana, itali me

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care


Gusto mo pa? Eto. Lyrics naman ng paborito kong "Sorry Sorry" (ang personal kong pampatulog):

DANCE DANCE DANCE DANCE
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!
OH! OH! OH! OH!

(CHORUS)
SORRY SORRY SORRY SORRY
MEKANIKO ME KANO DIYAN
NAKED NAKED NAKED
PASOK PASOK PASOK PARA BABY
SHAWIE SHAWIE SHAWIE SHAWIE
HULING PUSA PUSH-UP PUSH-UP
SUNDING MO 'TONG MACHONG
MAHJONG ME GAMOT SA PIGSA, BABY

SARAP MO NAMANG TUSUKIN NANG
TUSUKIN NG MACHO MAN
ANG MACHO MO EH HORNY MO
DI KA BA SANAY SA TAMBUTSO
KALA KO NAMA'Y ANG NISSAN MO
EH MISSING NA IMAGINATION
CHANNEL 5 KUHA NA BA?
DI KA BA SANAY SA TAMBUTSO

ADIK KA NA TANDANG
HADJIE INOM NA MAGNETIC TOP
TSAKA NIYO DAW I-TSEKE YUNG
'SANG DOSENANG BUKO JAM
COCO MARTIN BAT SIYA'Y LUCKY?
ISANG BANLAW AT HANDSOME SIYA
TODO PICTURE NASILIP
NAKED PROJECT INJECTION

(REPEAT CHORUS)

TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN
(SIGE BABY MALASAP BABY)
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN

KOKO-KOKO-KOKO-KO
ANIMAL 'TO GUMISING KA
SALAKAYIN SACHET MO HAY
MALAGKIT ANG PUYO (PA-REBOND)
MAGME-MAKE UP (NA-REBOND)
SARI-SARING BUNTIS (MARENG JOY)
MEGA PANGIT OH!
ANG MUKHA MO PATONG-PATO

UTUSERANG DINEMANDA
MEGA NORMAL CHOCKLATE PA
ECHOSERANG PINTASERA
OGIE NADULING AKO
SEIKO WALLET PAG UMULET
TSUGI YAN NG TONDO MAN
MEGA PETER PAN ANG HIBANG
KILI-KILI CHEWING GUM

(REPEAT CHORUS)

TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN
(SIGE BABY MALASAP BABY)
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN

DANCE DANCE DANCE DANCE (3X)
SIGE BABY DANCE (OH!)
SIGE BABY DANCE (OH!)

HEY! ISA PONG MANI LABAS ULI
TUMAMIS AT TUMAGAL PA, YEH..
WOH OH.. WOH OH..
NALABAS MAY DALANG PUSIT PO
TODAY KASI INOM PA
SINAGOT KO HEY HEY HEY

NANINIRA TIPAN NI TSANG GO
GASTAMBIDE RECTO SIKYU
WHY MOTHER GOMEZ
SOBRANG ARTE ANTIPATIKA
HORESEY IS THE MACHO MAN
KAY MODEL MAN DE SARAPEN
MAKE UP PARA SANA MEDIA
PERO FAKE FAKE FAKE FAKE GIRL

(REPEAT CHORUS)

SORRY...


Hahahah. Nakakaadik di ba? Ano kayang pakiramdam ng mga Koreano 'pag nalaman nilang "mas pinapaganda" pa natin ang mga lyrics nila? At paano kaya kung meron din silang sariling version ng Boom Tarat Tarat na gamit din ang sarili nilang lyrics? Let's busisi.

Teka. Naka-pause pa pala 'yung pinapanuod ko sa Youtube. Balikan ko lang. E e e e e e e e e e e e e e...

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Poriner's Korner

ToPloYa: Ang Simula ng Pagtatapos

TOga, DiPLOma, MedalYA

Ito na siguro sa tanang buhay mo bilang isang fourth year hayskul student ang pinakapormal na pagpapalayas sa iyo ng iyong paaralan – ang GRADUATION. Handa na ang bagong biling black shoes, ang toga, diploma, medalya, ang background music na “ten…teneteten…tenten…teneteten…tenten..” na parang Christmas countdown lang, ang palakpakan ng mga taong handang sumuporta sa iyong paghakbang, at ang sarili mong mga paang nanginginig sa excitement! Ang pagtawag sa pangalan mo ang pinakamasarap sa lahat, ang sandali ng iyong pagsikat. Ang simula ng pagtingala sa iyo ng mga kapwa mo mag-aaral, mga kaguruan at nagmamalaki mong mga magulang na handang panoorin ka sa pag-akyat mo sa entablado ng pagtatapos.

Ang utak mo at ang mga bagay sa paligid mo ang magsisilbing CD player ng ‘yong nakaraan na magrerewind ng mga lipas nang pangyayari ng buhay hayskul kasabay ng kabang naghahari sa ‘yong dibdib. Sasariwa ang mga nakakahiya at nakakatuwang bagay sa isip mo…

…ang pagpasok mo ng eksaktong 5:45am para habulin ang flag ceremony tuwing Lunes…

…ang pakiramdam na para kang “alien” dahil sa biglaang “surprise quiz” tungkol sa nilesson kahapon kasi “absent ka!”

…ang pagkukwento ng talambuhay mo noong Sabado’t Linggo…

…ang pagtalsik ng laway ng mga guro sa tuwing pagagalitan kayo…

…ang paghikab habang gumagawa ng assignments sa classroom…

…ang pagrerecite, pangongopya, pakikipagdaldalan, pang-aasar, ang matinding panlalait at ang panghihinayang dahil sa nagpakopya ka…

…mamimiss mo rin ang mga “parasites” na laging humihingi ng papel kapag may quizzes, test, at written recitation at ako rin bilang “parasite”

…ang pagsusulat sa upuan, banyo, dingding, uniform, blackboard, desk, light-colored handkerchief para sa kodigo, notebook ng iba at sa lantarang pagpapaganda ng tattoo sa kamay.

…ang paglalagay ng pulbo, lipstick, make-up at pagsusuklay habang nagtuturo si titser.

…ang panonood sa mga classmates ko habang kumakain sa recess.

…at pagsisihan ang mga bagay na “dapat ginawa ko.”

Lahat ‘yan maaalala mo at tatakbo sa malikot mong pag-iisip. Wala pa diyan ang lovelife at friendship.

“Mahirap bang magpaalam?...oo! marahil HINDI…”

Mararamdaman mo ang kakaibang presensya sa paligid. Para bang may humahalimuyak na amoy na nanggagaling sa kung saan na ‘di mo malaman kung ano. ‘Wag na nating paikutin ang usapan, pero kung ibabase mo sa realidad, nakakalungkot talaga. Asahan mo na sa banding huli o sa kalagitnaan pa lang ng programa ay may luluha na at tatangis sa mga mata nila ang kalungkutan, kasiyahan, panghihinayang at lakas ng loob para harapin ang kinabukasan. Dadaloy sa katawan mo ang pakiramdam ng pagtibok ng ‘yong dibdib sa mga nangyayari. At ayan ang realidad! Kung may nasimulan ka, siguradong darating ka din sa wakas kahit hindi mo pa matapos ang kabuuan.

Mahirap talagang magpaalam. Kumbaga sa kamag-anak eh namatayan ka, ang pagkakaiba lang naman ay sa buhay ka magpapaalam at hindi sa patay. Pero kung sabay, mas mahirap.

Kung may mga bagay na magpapalungkot sa’yo, hindi iyon ang guro mo na laging nagpapaalala sa’yo ng birth certificate, NSO at tamang ayos ng buhok, hindi rin ang classmate mo na laging absent kapag maglilinis ng room, hindi rin ang skulmeyt mo na binabatukan ka tuwing magkikita kayo, hindi rin ang mga janitors na laging naglilinis ng banyo, maging ang mga gwardya na nahahati sa tatlo (pang-umaga, pang-tanghali, at pang-gabi) na laging binabantayan ‘yung mga estudyante, ang skul at lalo na ung gate na animo’y may kakaibang nilalang na bigla na lang papasok doon, hindi rin ang principal na laging present kapag may program, hindi rin ang mga kaibigan mo na laging isinusulat sa slumbook mo na bestfriend ka nila at lalung-lalong hindi ‘yung aso sa canteen, kundi ang mga alaala na humubog sa inyo, ang pagsasamahan sa mahabang panahon at ang pag-ikot ng mga katanungan sa isip mo na lalong magpapalala ng pagkabaliw mo…

“Dito sa paaralan na ito, sa apat na taon kong pagtungtong sa aspaltong buhangin na ito, ngayon ay mas matatag na ako kaysa sa bakal at semento, at mas maningning pa kaysa ginto. Ako ay pinanday sa lugar na ito at ginawang isang mahusay na sandata upang ihanda at gamitin sa susuunging laban.”

Ang kalungkutan ay pansamantala lang. ‘Wag kang matatakot sa mga darating na pagsubok, sabi nga ng mga guro, “nag-uumpisa ka pa lang.” Siguro ay sumagi rin sa isip mo na dapat ay magsikap ka at maging mabuti para baguhin ang kapalaran ng nanghihingalong bansa.

Ang pagtatapos na ito ay nagsisimula pa lamang. Sa pagkakataong ito, marahil ay isa pa lang tayong sisiw na pinapakain ng inahing manok ngunit alalm ko na hangad mo rin na balang araw na maging isang agila at makalipad nang malaya.

Ngayon ay ihanda mo na ang sarili sa gagamiting toga, sa pagtanggap ng diploma, at ang pagsasabit sa’yo ng medalya. At siguradong pagkatapos ng pagsubok na ito at pagkagising mo kinabukasan, magbabago ang lahat…


....
(mula kay geniustype07@yahoo.com)

Read more »

Posted in: Buhay,Eskwela,graduation,Kwentong Skul

Bakasyon Na! (Eh Ano Naman??)

Bakasyon na. Yeah!

Eto ang pinakagusto kong panahon sa lahat - ang bakasyon. Sa mga ganyang panahon ko lang kasi nagagawa ang lahat ng bagay na gusto kong gawin sa buhay tulad ng pagkulong ng sarili sa ref, pagkanta ng walang humpay, pagpantasya ng mga Koreano, pagkupit ng hany chocnuts 5 times a day (2 times a day lang kasi pag may pasok), pakikipagchat sa mga feeling close at paglangoy sa toilet bowl, at pati na rin pala pagpupumilit na gawing kulay pink ang closet ko na kulay brown. Hay. Ang saya saya talaga 'pag bakasyon!

Ilang libong taon bago ulit ako nakapag-blog dahil na rin sa sandamakmakmakmakmakmak na gawaing-eskwela at gawaing hindi ko alam kung bakit ko ginagawa. Kung may mga bumibisita pa ba rito, e hindi ko na alam. Pero hindi na mahalaga 'yun. Basta nagtatype na ko ngayon ng blog. Eto na. Nagtatype na talaga ako. Hala hindi siya humihinto. Grabe pumipindot talaga yung mga daliri kong walang kuko. Type. Type. Sige type pa. O tuldok na.

Balik tayo sa usapang bakasyon.

Naiisip ko pa lang ang bakasyon, lumulutang na ang isip ko sa tuwa. Kasi finally nakalaya na ako at nakaraos na sa mga exams na nakakaubos ng dugo, graded recitations na nakakanginig ng laman, at mga assignments at projects na nakakaputi ng mata. Para kong grumaduate pansamantala. Iniisip ko nga, ayos din pala talaga ang pagiging haggard sa school kasi kung hindi, edi hindi ko mararanasan ang mga ganitong klaseng saya. Masaya talaga maging estudyante.

Problema ko naman ngayon e kung ano ang mga gagawin ko ngayong bakasyon. Kung walang Facebook, malamang maya't maya ako nagpapalit ng layout sa Friendster na matagal-tagal-tagal-tagal ko na ding hindi nagagawa. Nakakatamad na rin naman mag-Facebook dahil sa araw-araw e ganun lang din naman 'yung mga nangyayari. Kung gagala naman ako, saan naman ako pupunta? Sayang pera lang. Kung pupunta naman ako ng SM para magpalamig, para saan pa e may ref naman kami? Kung sasama sa mga kaibigan kong magsu-swimming, medyo alanganin dahil 2mL palang ng Fit 'n Right ang naiinom ko. Kung manonood naman ako ng TV, hindi rin ako makakarelate dahil wala naman akong nasimulan sa mga pinapalabas ngayon. Kung magtetext naman ako, hindi ko man lang bibigyan ng pagkakataon ang sarili ko na ma-miss ang mga kaklase ko dahil miski pagligo ko e naji-ji-GM (group message) ko pa. Kung magbabasa naman ako ng libro, sigurado maya-maya nasa malayong kalawakan na ang utak kong nahimbing na sa pagkakatulog. Kung mag-gi-gitara naman ako, mababagot lang din ako dahil Hawak Kamay lang naman ang kaya kong tugtugin. Kung mag-iinternet ako, hhhmmm. Pwede rin kaso wala na rin akong gustong malaman sa ibang mundong hatid ng computer ko. Kung kakain naman ako, tataba lang ako. Kung matutulog, hhmmm. Tama. Matutulog na lang ako. Atlis iba't ibang adventures ang hatid saken ng mga panaginip kong hindi ko alam kung bakit ba mga ganun. Kaso ano naman gagawin ko paggising ko? Gusto ko ba talaga ng bakasyon? O mas gusto kong gumawa na lang ng wala?

Sa totoo lang, nasa kalagitnaan talaga ako ng pagkabagot. Sobrang init pa ng panahon, tapos wala pa akong magawa. Isa talaga sa pinakayokong pakiramdam sa mundo e 'yung nasa isang tabi lang ako tapos halos mamatay na sa kakaisip ng kung ano bang pwedeng gawin kung tinatamad naman akong merong gawin. (Pati ako naguluhan dun). Pero kung papipiliin ako, mas gusto ko pa rin to. Kesa sa tapunan ng mundo ng sobra sobra sobrang daming gawain.

Pero meron akong mga naiisip gawin sa mga oras na 'to:
1. Kumupit ng Yakult sa tindahan. (ay nagawa ko na pala to 8 minutes ago)
2. Magdownload ng mga Korean songs. (adik ako sa mga singkit, ewan kung bakit)
3. Manood ng mga Korean music videos. (nakakatuwa kasi yung mga moves, yeah!)
4. Maupo sa upuan sa labas at mag-isip (problema lang, wala akong isip. *erase na to*)<
4. Matulog.
5. Matulog.
6. Matulog.
7. Matulog.
8. Matulog.
9. matulog
10. tulog.<


zzzzZZZZZZzzzz...


Hay. Ang hirap talaga magbakasyon. Pero gusto ko 'to. Mag-iisip na lang ulet ako ng mas matino-tinong blog paggising ko. Goodnight!

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Buhay,Mga walang malagyan

Masama ba Kung Tamad Ako Mag-Aral??

BABALA: 'Wag ipapabasa sa mga anak ang blog na ito. Nakakaumay. Hayaan niyo na lang sila mag-DoTa.

Nag-iisip ako ng topic para sa blog ko. At dahil wala akong maisip, tumingin na lang ako ng mga pangyayari sa Facebook na hindi ko naman alam kung anong maitutulong ng mga 'yun sa pag-unlad ko. Pero nakakatuwa din naman kahit pa'no - lalo na 'yung mga iba't-ibang "pages" na gawa ng mga walang magawa sa buhay bukod sa magtype ng status message at makipag-chat sa Facebook habang hawak ang malakas na pagnanasang makaka-chat nila ang mga taong pinagnanasahan nila. (Pero walang konek 'yung huli kong sinabi.) Narito ang ilan sa mga "Pages" na sinasabi ko na baka isa ka na din sa mga fans ng mga 'to:

- ang tunay na MATALINO hindi nagrereview, STOCK KNOWLEDGE LANG. (123,058 fans)

- YEAH I STUDIED. Then I forgot everything when I saw the paper. (105,645 fans)

- Tulog muna 'ko, para mamaya magrereview na (pero hindi na nagising). (74,326 fans)

- INIISIP KO PA LANG TINATAMAD NA KO (44974 fans)

- NAKALIMUTAN NI SIR NA MAY QUIZ, "YESSS!!!" TAPOS MAY EPAL NA NAGPAALALA!(25,787 fans)

- MAY QUIZ BUKAS, BAHALA NA SI BATMAN! :)) (13,557 fans)

- MULTIPLE CHOICE DAW QUIZ... WAG NA MASYADO MAG ARAL! :)) (11,861 fans)

- x= sin [(x+1)²+(tan80°)+(xy²+2x²)²] TARA! TULOG NALANG! (6,568 fans)

Nakakaloka. Kung ganyang karaming kabataang Pinoy ang allergic sa pag-aaral, ano na lang mangyayari sa bayan natin? *achu!*

Hindi ako magmamalinis. Aminado ko, madalas akong nakakaramdam ng hindi maipaliwanag na katamaran sa pag-aaral. Nakakahawa nga yata talaga 'yung sakit na 'yun. Minsan nakakatukso pa kapag tatanungin mo 'yung kaklase mo, "Nagreview ka ba?", tapos sasagot siya, "Hindi eh. Andami kasi. Natulog ako. Umalis kami. Naglinis ako ng bahay. Pero sinubukan ko naman." Tapos ikaw makakahinga ka nang maluwag dahil alam mo na isa 'yun sa mga aspeto ng buhay mo na alam mong hindi ka nag-iisa at mabait pa rin sa'yo ang tadhana.

Nakakatamad talaga mag-review paminsan-minsan. Panahon ng mga midterm examinations habang tinatype ko ang blog na 'to. Sa napakaraming dahilan, nakakatamad talaga.

Una, bad trip pag-aralan ang sandamukal na pages na hindi naman diniscuss ng prof niyo kahit minsan kundi pinareport lang sa mga kaklase mo na hindi rin naman pinag-aralan 'yung report nila at binasa lang nila 'yung visual aids na nakadikit sa blackboard niyo. At ikaw na anghel na nakaupo sa upuan mo e hindi naman nakinig kahit minsan.

Pangalawa, tukso si computer at laptop. Kasabay ng pagbuklat mo ng libro mo ay ang pagsulyap mo sa computer mo at sasabihin mo sa sarili mo "sige, 10 minutes lang, tapos review na ako talaga." Pero ang 10 minutes, nauuwi sa kalahating araw na paghaharvest, pagseserve, pakikipagchat at pakikipagjamming sa mga impaktong emo ng mga online games.

Pangatlo, may kumakalat na balitang multiple choice daw ang exam. Hindi ko na kailangan ipaliwanag. (Pero mali ang balita. Modified True or False pala, right minus wrong pa.)

Pang-apat, biglaang pagiging health-conscious. Mas importante ang kalusugan kesa sa kahit anung grade na matatamo sa exam, kaya matutulog na lang.

Panglima, masyadong maraming iniisip. Iniisip ko na. Naiisip mo ba? Hindi ko maisip. Lagi kong iniisip. Ano ba iniisip mo? Wala akong maisip.

Pang-anim, pampito, pangwalo, hanggang sa pang-19752 na dahilan, ikaw na ang bahalang mag-isip.

Iniisip ko nga, hindi na siguro epektib sa mga kabataan 'yung pangako ng mga pulitiko na libre o murang edukasyon para sa lahat. Tinatamad nga sila mag-aral tapos ganun? Kung sasabihin nila na libre o murang laro ng DoTa para sa lahat, e baka sure win na sila. Bagsak na ekonomiya. Lipat na tayo sa Milky Way.

Pero bata, kung iniisip mong normal lang sa panahon ngayon ang pagiging tamad mag-aral, e nagkakamali ka. Nagkakamali ka. Inuulit ko, nagkakamali ka. Uulitin ko pa, NAGKAKAMALI KA! Nagkakamali ako. Hay. Ngayon ko lang napag-isip isip na masyado pala akong naging adik sa Facebook 'nung nakaraang sem kaya hindi ganun kaganda 'yung quiz ko sa Biology. Nakalimutan kong study of plants pala ang Botany at hindi study of pets.

Kung ngayon pa lang, mag-aadik ka na sa computer games at kung anu-ano pang mga kinaaadikan mo sa buhay na nagiging sagabal para mag-aral kang mabuti, paano ka na sa mga susunod na araw, buwan, taon at paano na ang buhay mo sa paglipas ng panahon? Hindi mo naman pwedeng sabihin sa mga magiging anak mo na, "Wala akong ibang maipapamana sa'yo kundi 'yung karakter ko sa DoTa at mga taniman ko sa Farmville. Palakasin mo pa 'yung karakter ko at iharvest mo on time yung mga tanim ko kundi isusunod kita sa hukay. I love you anak."

Masama ba kung tamad kang mag-aral? Sa napakaraming dahilan, sobrang OO! Mag-isip isip ka na ngayon pa lang. At 'wag ka masyadong paapekto sa sagot ng mga kaklase mo 'pag tinatanong sila ng "Nagreview ka na ba?"

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Eskwela,Kwentong Skul,Periodical Exam

One Missed Call

Alas-dos ng hapon, sabi mo tatawag ka.
Natuwa ako, 'di maipaliwanag ang saya.
Sabi ko, sige. Maghihintay ako.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na.

Magdamag na pala akong naghihintay,
Buong hapong nag-aabang.
Nasaan ka na?
Sabi mo tatawag ka?
Itutulog ko na lang ang lahat.

Paggising sa umaga,
Tinignan kung nagtext ka
Kaso wala.
Pagdilat ng mata,
Mukha mo ang nakita,
Hahawakan sana kita,
Kaso bigla kang nawala
at naglahong parang bula.


Panaginip lang yata 'yun
Pero sana nakikita kita ngayon
Naghihintay pa rin ako sa tawag mo
Baka sakaling busy ka lang
At nakalimutan mo'ng pangako mo.

Bumangon na sa kama
Naghanda para sa bagong umaga
Sumulyap ng kaunti sa litrato mo
At ang sandaling pagsulyap,
Nauwi sa 'di inaasahang pagluha
Sa hindi maipaliwanag na dahilan
Nalungkot ako bigla,
At kung bakit.. hindi ko alam.

Nagsimulang magtrabaho
Pero larawan mo'ng nasa isip ko
Nasaan na ang tawag mo?
Gusto ko lang naman marinig ang boses mo.

Buong araw nag-aabang,
Maghapong naghihintay.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na. Ulit.

Kring.. Kring..
Pangalan mo ang nasa screen
Sa wakas.


"Bakit ngayon ka lang tu.."

"Mahal kita."

"Ano?"

"Mahal kita. Sobra."

"Bakit ngayon mo lang sinabi sa'kin 'yan?

"Ngayon ko lang naisip. Kung kelan huli na."

"Anong huli na? Alam mo namang.."

"Huli na. Ingatan mo ang sarili mo."

"Iniingatan ko naman lagi. Adik ka ba?"

"Sobrang mahal kita."

"Ma.. Mahal din kita.. Sobra.. Matagal na.."

"Paalam."

"Hoy, anong nangyari? Bakit ba ngayon ka lang.."

Tut.. Tut..

Bigla kang nawala.
Sa mga narinig ko,
Hindi ako makapaniwala.

"Hello. Bakit mo binaba?"

"..."

"Hello. Adrian. Bakit di ka nagsasalita?"

"Christina. Ikaw pala."

"Ay Tita, kayo po pala 'yan. Nasan po si Adrian?"

"..."

"Hello. Tita?"

"Wala na siya Christina."

"Bakit po? Saan po nagpunta?"

"..."

"Tita? Saan po nagpunta si.."

"Wala na siya. Kahapon lang."

"Ano po? Hindi ko po maintindihan."

"Naaksidente siya."

"Hindi pwede."

"Tinatawagan ka niya 'nung bigla siyang.."

Binaba ko na ang telepono.
Hindi ko na kayang marinig ang totoo
Umaasa na sana lahat na lang ay biro
Pero hindi. Gumuho ang mundo ko.

Ang mga salitang huli kong narinig sa kanya
Kay tagal kong hinintay na sabihin niya
Ngayon alam ko nang laman ng puso niya
Bigla naman siyang nawala
At ang tanging pinanghahawakan ko na lang
Ay ang mga alaala niya
At ang ilang segundong boses niyang nagsasabing
"Mahal kita."

Kung paano magsisimula ng bagong umaga
Kung paano ko pa haharapin ang lahat
Kung paano ako magiging masaya
Hindi ko na alam.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. May tumawag.

Kring.. Kring..

"Hello."

"Christina."

"...Adrian?"

"Ako nga."

"..."

"..."

"..."

"Namimiss na kita Adrian."

"Mas namimiss kita. 'Wag ka nang malungkot."

"Hindi ko matanggap."

"Maayos na ako. Masaya na ako."

"Paano ako?"

"Maging masaya ka, ipangako mo."

"Paano?"

"Buksan mo ulit ang puso mo."

"Hindi ko alam."

"Mangako ka. Magiging masaya ako 'pag naging masaya ka."

"Susubukan ko."

"Mahal kita Christina, sobra. Paalam na."

"Adrian.."

Tut.. Tut..

Nawala ka na naman.
Sa pagkakatong ito,
Habambuhay.

"Christina.."

"Adrian.."

"Christina, bangon na. May pasok ka pa."

Alas-sais ng umaga.
Mataas ang sikat ng araw.
Larawan niya ang una kong nakita
Nakangit siya't parang nagsasabing,

"Masaya na ako."

------
Lesson:
'Wag gagamit ng cellphone 'pag nagdadrive. Kung ayaw mong maexpose sa mahabang dramahan.

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Love,Usapang Cellphone

Nakakatakot Ka!

Lahat daw ng tao, may sari-sariling kinakatakutan. Mula sa kulugo hanggang sa mga hindi maipaliwanag na itsura ng mga impakto, lahat 'yan kabilang sa mga kinatatakutan ng tao. "Phobia" daw ang tawag dun.

A phobia (from the Greek: φόβος, phóbos, meaning "fear" or "morbid fear") is an intense and persistent fear of certain situations, activities, things, animals, or people.

Mula nung bata pa ko (mga 5 months old, 52 na ako ngayon), iniisip ko na kung ano nga ba ang kinakatakutan ko sa buhay. Kasi wala talaga kong bagay na iniiwasan bukod sa assignments. Pero inisip kong hindi naman ata pwede 'yun.

Sobrang takot ang kapatid ko sa ipis. Minsan 'pag gabi kasi dito sa'min, madalas mag-live show ang mga nasabing nilalang ng kalikasan. May mga nagpa-fly-fly, may gumagapang dahil 'yun daw talent niya, at may mga nasa tabi lang - audience. Hindi na maipaliwang ang itsura ng kapatid ko. Nagpapanic na siya. Hindi niya na alam kung saan pang parte ng bahay namin pwede magtago, 'wag lang makita ang mga kaaway niyang insekto. Sumisigaw na siya ng todo 'nung pinuntahan ko siya, akala ko kung ano nang nangyari, nagdala pa naman ako ng rosaryo. Hanggang sa lumapit sa'kin ang isa sa mga ipis, na sinalubong ko naman nang isang simpleng apak. Inapakan ko lang siya ng mga ilang segundo hanggang sa maramdaman kong kabaong na lang ang kulang sa kanya at bye bye na siya sa Earth. Biglang nawala ang ilan pa niyang mga constituents. Akala siguro nila kasama ako sa show at tapos na ang lahat kaya nag-uwian na sila. At 'yung kapatid ko? Biglang nawala. Bumalik sa lamesa para gumawa ng assignment.

Ayon sa mga sources, Katsaridaphobia ang tawag sa nasabing takot. Hindi ko alam kung bakit. Pero bakit hindi?

Hindi ako takot sa ipis (kahit gapangan pa nila ko sa mukha, keri lang, mapapatay ko din naman sila), hindi rin sa daga (ang cute kasi nila tignan pag lumalapit sila sa pagkain ko 'pag gabi), hindi rin sa gagamba (crush ko si Spiderman), hindi rin sa ahas (minsan lang kami magkita, iiwasan ko pa?), at hindi rin sa multo (magiging ganun din naman ako balang araw, mag-oobserve na lang ako sa ginagawa nila). Hanggang sa malaman ko na kung ano nga talaga - kabaong.

Necrophobia or thanatophobia is the abnormal fear of death or dead things (e.g., corpses) as well as things associated with death (e.g., coffins).

Hindi lang kabaong ang kinakatakutan ko. Alulong ng aso sa gabi, mga paru-parong nagsusulputan kahit wala namang halaman (lalo na yung kulay itim), itim na pusa na makikipag-eye-to-eye pa, karo ng patay na biglang tatabi sa bus na sinasakyan mo, at kahit anong may kinalaman sa patay - exempted 'yung mga multo. Tuwing babyahe ako papunta sa school namin, laging madadaanan 'yung magkakakumpetensyang punerarya sa Commonwealth. Okay lang sana, kaso 'yung isa sa kanila, nagdidisplay ng kabaong sa labas na parang nagsasabing "Mga @#$%&* kayo! Panis kayo sa kabaong namen!! Mga bulok!".

Hindi ko alam kung bakit ako takot sa kabaong. Hindi ko rin sigurado kung takot ako mamatay, kasi baka takot lang ako mawalan. Lahat naman tayo dadaan sa kamatayan, pero pinakamahirap na parte lang talaga ang pagtanggap. Hindi mo rin alam kung anong naghihintay sa'yo ilang segundo matapos mo mag-exit sa mundo. Sabi ng kaibigan kong impakto, tahimik na daw ang buhay ng mga namatay physically, pero hindi niya daw sigurado spiritually, basta ang alam niya tapos na daw sila sa problema ng mundo. Sinabi niya 'yun 'nung tumapat 'yung bus namin sa isang puneraryang laging nagdidisplay ng kabaong sa labas. Ang ganda daw tignan. Tsk.

Ilang beses kong pinag-isipan kung iba-blog ko ba 'to. Hindi kasi ako masyadong komportable pag-usapan ang mga ganitong bagay. Pero isa 'yun sa mga realidad ng buhay na dapat ikamulat ng mga mata ko - kung kaya lang sana natin planuhin ang mga sari-sarili nating buhay. Pero naniniwala pa rin ako na mas maganda ang plano ni Bro - mas maganda pa sa inaasahan mo.

At babalik na ako sa isa ko pang phobia - ang assignments. Kailangan ko nang harapin. Mas nakakatakot ang singko.

P.S.
Asaynophobia pala ang tawag sa fear of assigments. Meron palang ganun? Pero syempre pauso ko lang 'yun. Hehe.

(Blog inspired by Kuyakoy http://jraldrbnt.wordpress.com )

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Buhay,Dedbol,Phobia