something bout layf

yung tipikal na umaga ko nung 90’s na gigising ako para magabang ng dadaang taho kukuha pa ko ng sarili kong baso ,syempre yung mas malaki.hanggang ngayon buhay pa din yung baso ko na yun,kaso kadalasan redhorse na ang laman at yung tahong mukhang suka napalitan ng likidong nagpapasuka sakin paminsan minsan.tapos tatambay sa harap ng TV para makibonding sa mga barkada ko tuwing umaga sina ugat-puno, agatom,makipagtalkshitan kina B1 at B2, makipag bangbang at bushing bushing sa mga kastila kasama ang mga bayani, at makinig sa kwento ng hiraya manawari. habang nagluluto si mama ang sarap ng buhay dati walang problema sa math wala kong paki kung paano ko papalabasin si X ,Y ,Z at kahit na anung varriable,wala kong paki kung laganap na ba ang korapsyon sa bansa,kung sino ba si bin laden, kung umaapaw na ba ang dam at marikina river, hindi ko na hinihintay pang magsignal number 4 bago kami mawalan ng pasok,kung may kakainin ba kami bukas,sa isang linggo o sa isang buwan,kung may pambayad na ba kami sa kuryente at madami pang iba.oo promise marami pa talgang iba hindi ako nagbibiro.

ngayon pag gising ko pa lang iisipin ko na agad kung may babaunin ba ko hahaha,yung hassle na traffic sa edsa, yung exams na kung minsan parang diyos lang at yung prof ko ang may alam ng sagot,yung paglago ng pimples ko at yung kumplikadong lovelife ko na puno ng katanungan na kahit i shiftsolve ko hindi ko makuha ang sagot kung mahal din ba nya ako

reality of life nga naman nung bata ako ang dami kong oras but limited yung capabilities ko..paedad ka ng pa edad,lumalawak yung mga capabilities mo pero umiikli yung time mo.dumadami ang kaibigang dadamay sayo pero mas nagiging kumplikado naman ang mga problema.wala naman talagang perfect moment sa buhay ng tao.yung mga taong walang diyos lang ang hindi nakakaranas ng problema

well that’s life sabayan na lang kapit lang !! oh ito sayo! ,,/,,

Read more »

Posted in: Blog ni Karl

only in the Philippines

dito lang sa pilipinas mahirap kumuha ng candid shot sa mga kalsada kung hindi ka naman ganun ka batikang photographer lalo na sa maynila habang umuulan yung tipong pang emo mode ang subject mo yung parang melo-dramatic ang tema na pang musicvideo tungkol sa pagibig na magttrend pag nagtwitpick ka,kasi pag click mo at pagtingin mo sa camera mo hindi lang yung perfect raindrops at relaxing ambiance yung makukuhanan mo kasama pati yung kulay milo na baha,yung naghahabulang mga daga na halos singlaki na ng pusa,yung nagtatampisaw na mga bata,may inaanud na diaper may palaman pa ah nagdebut na ata yung dating may ari ng diaper na yun hindi pa rin nailalagay sa tamang lagayan,at pag minalasmalas ka pa hahablutin pa ng snatcher yung camera mo pangit na nga ng kuha mo, nakuhanan ka pa camera

maganda sigurong kumuha sa mga kalsada sa maynila pagumuulan pag ang subject mo ay *KAHIRAPAN
*KORAPSYON
*END OF THE WORLD hahaha

Read more »

Posted in: Blog ni Karl

The Erplane Eggzperience: Goodbye Philippines (Hirap talaga mag-title hahahahah)

10:29 pm. Saskatoon, Saskatchewan, Canada time. Maliwanag pa rin. Nakakaano. Hahahahahaha.

8 days na kami dito sa Canada. Bawat araw may mga bagay na nalalaman, may mga bagay din naman na kinakasanayan na lang. Tsk. Dami pang sinasabi. Magkukwento na lang ako para masaya. Hehehehe.

June 14, 2011. Ang araw ng pag-alis sa Lupang Hinirang. Excited at malungkot ako 'nung araw na 'yun. Malungkot din dahil maraming maiiwan dito, gaya ng mga kamag-anak at mabubuting kaibigan, at pati 'yung ibang damit at gamit ko na no choice kundi iwanan dahil mag-oover baggage na kami. Excited dahil makakapasok na ako sa loob ng airport at makakasakay na sa eroplano. Nung mga oras bago kami sumakay ng eroplano, super GM (group message sa text) pa rin ako, ewan. Mahilig talaga ko mag-GM pero hindi ko mahilig makipagtext ng tuloy tuloy. Hehe. Nag-ji-gm ako kasi medyo kinakabahan ako at marami akong tanong sa isip na "ano na kaya ang sunod na mangyayari pagkatapos neto?'...nag-ji-gm na lang ako para mabaling sa iba ang atensyon ko. Sa airport okay naman, wala masyadong kakaiba. Para ka lang nasa terminal ng Victory Liner na de-aircon. Ang mamahal nga lang ng pagkain, palibhasa nasa "airport" kasi. Tunog bigatin ang mga tao. 'Yung coke-in-can, 50pesos isa. Hindi nakakatuwa. Tapos ayun. Ilang sandali na lang, hello na sa mga filght stewardess ng Philippine Airlines..naks!

"Flight PR 106 now ready for..."



For boarding ata. Hindi ko matandaan sinabi 'nung nag-aannounce basta 'nung pagkarinig namin 'nyan, hindi ko maipaliwanag yung pakiramdam na eto na...sasakay na kami ng eroplano, ang pangarap ng kapatid ko na pangarap ko din naman konti pero masa pangarap ko matuto magdrive...ng eroplano. Tapos ayan na...nung nakita ko na 'yung flight attendant na kulay pink ang lipstick na nagwewelcome samen, at habang nagsisimula na kami umapak sa loob ng eroplano ('yung Kelen na bus 'yung naisip ko agad nun, ewan kung bakit), parang naririnig ko 'yung Doobidoo slow version sa utak ko. Iba ang pakiramdam..da best! OA! Hahahaha. Ang astig kasi talaga sa loob ng eroplano, ang laki laki, daming upuan tapos parang pangmayaman na ewan. Ang layo pa ng nilakad namin bago makarating sa upuan dahil medyo nasa bandang likod pala kami. Magkatabi kami ng kapatid kong bunso, 'yung kuya ko naman sa likod lang namin. Para kaming tanga ng kapatid ko, tawa kami ng tawa sa tuwa. Hahahaha. Tapos nagtetext pa rin ako nun kahit bawal na, last GM na eh.. hahahah. Then sabi lilipad na daw..take off ata tawag dun. Kinakabahan talaga ko kasi takot ako sa matataas. Kapit kamay pa kami ng kapatid ko, para kaming mga tanga ulet. Hahahaha! Tapos nagsimula nang umandar 'yung eroplano, feel na feel ko na eh..tapos biglang huminto. Nag-CR ata yung piloto, o kaya may tumawid na pusa, ewan. Tapos umandar ulet, feel na feel ko na naman...tapos unti unting lumipad..lumipad nang lumipad hanggang sa unti-unti nang lumiliit ang lahat ng bagay sa Pilipinas..unti-unti nang hinahanda ang utak ko sa katotohanan na kalahati (o kaya 3/4) ng buhay ko ay maiiwan na..mga kaibigan, mga bagay na nakagawian, ang "ako", ang sarili ko...lahat 'yun iiwanan na kapalit nang "mas" magandang buhay sa ibayong dagat.. Maya-maya nasa ibabaw na kami ng mga ulap..hanggang makalabas ng bansa..paalam Pilipinas..



Pero infairness ang saya sa eroplano. Wahahaha. Maya't-maya kami nagtitinginan ng kapatid ko tapos tatawa na naman kami tapos sasabihin na naman niya, "nasa eroplano tayo ate, hindi pa rin ako makapaniwala". Siguro mga 14 times niya sinabi 'yun..at 14 times din ako sumagot ng ngiti. Hehehe. Akala ko 'nung una sa buong oras ng byahe namin na 12 hours, nakabukas lang 'yung bintana at makikita ko kahit paano kung baka nasa Korea na kami. Pero hindi. Makalipas ang isang oras, lumapit na 'yung filght attendant para ipababa 'yung shade ng bintana. Pero hindi naman ako nalungkot ng lubusan, namigay sila ng headset tapos natuwa ako dahil may isang station sa radyo ng eroplano na puro K-pop! Ang saya saya ko talaga. Haha. Kaso nabagot din ako, natulog na lang ako. Tapos pasimple kong binubuksan 'yung shade ng bintana para silipin kung totoo ngang nasa Japan na kami ayon sa "electronic" na mapa. Kaso binaba ko din agad. Mamamatay ako sa sikat ng araw. Haha. Tsk. Tapos natulog na lang ulet ako. Tapos sinubukan ko ulet buksan 'yung sa bintana, gabi naman. Wala ring makita. Tulog ulet. Pero buti na lang oras na ng bigayan ng pagkain. Nakakatuwa dahil kala ko isang bote ng C2 at cupcake lang ang ibibigay, 'yun kasi nabasa ko sa forum sa internet kaya 'yun talaga ang ineexpect ko. Pero ang saya pala. Andaming pagkain! Kaya naman 'yung kapatid ko buong puso niya akong ginising dahil may pagkain daw. Hahahaha.



Oh di ba andaming pagkain. Tinago ko sa bag 'yung cupcake, isang coke in can at iba pang pagkain na pwedeng i-bag, just in case magutom kami sa airport ng Vancouver kung saan kami unang bababa. Hahaha. Baka kasi OA sa mahal ang mga pagkain dun, hindi pa man din napapalitan ng canadian dollars 'yung dala naming pera. Sobrang tagal ng byahe na dinadaan na lang sa pagtulog, pagmuni-muni, pakikinig ng k-pop at pag-CR bilang pamatay oras. Pero nagtataka talaga ko kung anong lipstick 'yung gamit ng mga flight attendant at kahit anong oras super fresh pa rin ang mga labi nila. Kahit walang tulog, super fresh pa rin sila.

Tapos maya-maya, nakita ko sa electronic na mapa na malapit na kami sa Vancouver, binawi na din ang mga headsets 30 minutes bago bumaba ang eroplano. Then ayan...nakababa na ang eroplano...mga balbon na malalaking lalaking mapuputi na ang nakikita kong tauhan sa eroplano..eto na..nasa Canada na kami. Tumugtog ang Voltes Five sa utak ko. Tentenentenen tenten. Hehehehehe.

Masyado ata kaming namangha na nasa Canada na kami at nakalimutan naming ihanda ang mga passport. Pero nailabas din naman namin agad. Kung sa airport sa Pinas, maraming tao, dun naman sa Vancouver, meron lang ilang piraso. Hinanap namin 'yung New Immigrants division kung saan kami iinterviewhin ng mga officer, mga Canadian na 'yun, basag. Pero buti yes or no lang ang sagot. Konting question and answer portion then we're done. Kuhaan na ng bagahe na ilang oras na palang paikot-ikot sa luggae carousel ng airport. Kami lang pala ang may mga kakaibang bagahe dun, 'yung super laking maleta at mga kahon na binalot ng packaging tape na may pangalan at may nakalagay pang-"FRAGILE." Pinagtitinginan kami ng mga Canadian sa mga dala naming madaming bagahe dahil karamihan sa kanila, paisa-isang maleta lang. Hehehehe. Then nag-CR muna kami. "Washroom" pala ang tawag nila sa mga CR. Dito ko natuklasan na ang titindi pala ng mga inidoro ng Canada, matatapang, hinamon ko nga ng away. Grabe naman kasi 'yung flash, sobrang lakas, kala mo lalamunin ka ng buo kaya dapat ingatan mo pwet mo. Hehehe. Nakakapanibago lang din dahil puro Canadians na ang mga nakikita namin, 'yung mga Pinoy wala masyado, paisa-isa lang. Kami na ngayon ang foreigner sa paningin ng mga puti. Hahahahaha.

Tapos hinanap na namin 'yung sunod na pupuntahan para sa next flight namin sa papuntang Saskatoon, dun kami talaga pupunta at kung nasaan 'yung Papa namin. Nag-check in lang kami, binigay ang mga bagahe then ayun tapos na. Pero nalungkot ako 'nung kinuha ng officer 'yung Coke in can ko, bawal nga pala ang liquid beverage sa eroplano, sayang. Tsk. 8pm pa ang flight namin, 5pm palang ata 'nung mga oras na 'yun kaya super gala muna kami sa loob ng Vancouver International Airport na parang mall! Ang ganda ganda at ang laki laki! Hahahaha. As usual tuwang tuwa na naman 'yung kapatid ko kaya maya't-maya niya sinasabi na "pagala-gala lang tayo ng ganito pero nasa Canada na tayo." Siguro mga 17 times naman niya sinabi 'yun. Nagkaproblema pa kami kung paano namin tatawagan 'yung Papa namin kasi ayaw tanggapin 'yung pera namin na pinapalit namin ng dollars dun sa telephone booth. May nagmagandang loob na lang na nagpahiram ng cellphone niya. Naloka naman ako sa kanya kasi nagsha-shine lang siya ng sapatos pero naka-Blackberry siya. Sabi ko nga sakanya, "ang taray!" then sabi niya, "what?" sabi ko na lang, "T.Y!" Siya na. Siya na ang mayaman. Ako na ang dukha! Hahahahahahaha.

Palibhasa, first time sa ibang bansa kaya super picture. Kahit saan picture ng picture. Sabi pa nila, malalaman mo daw kung Pinoy kapag picture ng picture. Okay. Kami na ang Pinoy, kami na. Haha. Nakakatuwa dahil sa airport palang nila makikita mo na kung gaano kaunlad ang bansa nila. Sa CR, este, washroom pala nila sa pinakaloob, grabe! Ang ganda! Sobrang laki, lahat automatic at kumikinang ang dingding at sahig. Pero matapang pa rin ang inidoro nila, dun lang ako hindi natuwa.

Ay naalala ko, sa airport marami rin akong nakitang Pinoy. Ang hindi lang masyadong maganda, ang mga trabaho nila kadalasan taga-linis ng CR o kaya taga-hatak ng basura. Pero wag ka, malaki ang sweldo ng mga ganun. Baka nga may mga sarili na silang bahay dito. Hmm. Yun lang. Hehe.

Going back, ayun, nakakaloka ang inidoro. hahaha. 7pm na ng gabi, pero tirik pa rin ang araw. Dun namin unang naranasan 'yun sa Vancouver. At bale nakaranas pala kami ng dalawang June 14,2011 sa buhay namin. Posible talagang umulit ang petsa, kaso magastos, mangibang bansa ka. Haha. Sabi nga ni Bob Ong sa isang libro niya, 'Nakabalik ako sa lugar, pero hindi ko na naibalik ang panahon." Kami naman, "Naibalik namin ang oras, pero hindi na kami nakabalik sa lugar at panahon." Maaring umulit nga ang petsa na 'yun, pero hindi na naibalik ang lahat ng mga pangyayari ng kahapon. (ayos, basta may rhyme lang haha)

Then flight na. Akala ko naman mas matindi pa sa Philippine Airlines ang sunod na eroplanong sasakyan namin, pero nak ng tinapa. Hindi pala. Sobrang liit ng eroplano at isang flight stewardess lang ang kasya sa loob. Ganun daw talaga dahil domestic flight. Pero okay lang, dinala rin naman kami nito sa ibabaw ng mga ulap. :)

At dyan na muna nagtatapos ang blog na ito. Inaantok na ako. Mag-12am na rin dito. Magsisimula palang mag-Thursday habang sa Pilipinas, nangangalahati na ang araw na 'yun at patapos na maya-maya. 14 hours difference. Long distance talaga.

Goodnight...good afternoon! Zzzzzzzzzzzzzz. :))

Read more »

Posted in: Abroad,Blog ni Eych,Pilipinas

Saang Panahon Ka?

Ano nga ba ang pagkakaiba ng pamumuhay ng mga bata noon at ngayon? Kung iisa isahin natin ang bawat pagkakaiba, nako! siguradong aabutin tayo ng siyam siyam. Baka, uugod ugod nako, di paren ako matatapos sa pagsusuri at pagbibilang ng pagkaka iba ng noon at ngayon. Pero, sa natatandaan ko nung kapanahunan ko (hmm! di pa naman ako ganon katanda.

Read More From >>>   www.Itnok.co.cc

Read more »

Posted in: Itnok

" ANG HULING SULYAP SA PAGITAN NG MGA SALAMIN"

SCENE 1: nakaupo ako sa klase namin sa English at buong oras ko lang tinititigan ang isang babae sa harap ko sya ang bestfriend ko mula nung mga bata pa lang kame. tinititigan ko lang sya halos buong araw ang kanyang mahaba at madulas na buhok ,maamong mukha at matatamis na mga ngiti at alam kong hindi nya ko napapansin

pagkatapos ng klase nanghiram sya sa akin ng notes,pinahiram ko at nagpasalamat naman sya sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 2: nagring ang telepono (isang tawag mula sa kanya ) umiiyak sya dahil nasaktan sya sa unang pagkakataon ng taong mahal nya ...sabi nya puntahan ko daw sya sa kanila ,nung nakaupo na kami sa sofa nila tinititigan ko lang sya sa mata at pinapanalangin na sana akin na lang sya pagkatapos ng dalawang drew barrymore movie 3 pack ng frenchfries nagdesisyon syang matulog na nagpasalamat naman sya sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 3: isang araw bago ang JS prom sabi nya sakin may sakit daw yung kadate nya.so nagdecide kami na, kami na lang as friends ang magkadate sa darating na gabi bago maguwian nakatitig ako sa kanya sa malayo suot ang long gown nyang para syang prinsesa at hiniling sa sarili na sana akin na lang sya lumapit sya at nagpaalam
sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 4: nagdaan ang mga araw ,lingo,buwan at isang taon na ang nakalipas at ngayon graduation pinanuod ko sya habang umakyat sya sa stage l at kunin ang kanyang diploma hiniling ko sa sarili na sana akin na lang sya. matapos ang valedictory speech ng valedictorian namin lumapit sya sakin isang halik ng pagkakaibigan at isang mahigpit na yakap mula sa isat isa umiyak sya at napaluha na din ako

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 5: ( ilang taon ang nakalipas) ngayon nakaupo ako sa simbahan pinapanuod ko kahit labag man sa puso ko ang kasal ng aking bestfriend narinig ko mula sa tenga ko tagos sa puso ko at sa ayaw ko man at sa hindi kaylangan kong tanggapin ang narinig ko ......narining kong sinabi nya ang dalawang salitang sumira at nagwasak sa mga pangarap kong lumigaya habanghabang buhay .............ang salitang "I DO"

SCENE 6: (funeral) namatay sya dahil sa sakit na cancer ilang taon matapos ang kasal nya tinitigan ko sya sa pagitan ng salamin na namamagitan sa amin ang babaeng minsan kung nakasama ,naging bestfriend at higit sa lahat ang babaeng minahal ko buong buhay ko .walang pinagbago mula nung unang nagkakilala kami hanggang ngyon na nakahiga na lang sya sa kabaong nya at humihingi ako ng konting pagkakaton para masulyapan sya sa huling pagkakataon bakas pa din sa nakapikit nyang mga mata ang mga ngiti na nagiging dahilan din ng pag ngiti ko

nilapitan ako ng nanay nya binigay ang isang diary "sabi nya sakin bago sya mamatay na ibigay ko yan sayo "

binasa ko yung diary na sinulat nya nung highschool pa kami at nakasulat ang mga...

MAHAL KO SYA GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT KUNG HANGGANG DITO NA LANG ANG LAHAT SANA HINDI NA LANG SYA ANG NAGING BESTFRIEND KO T.T :(((((((





napaisip ako at biglang pumatak ang luha sa mga mata ko .....kung nasabi ko lang sana ang mga gusto kong sabihin nung mga panahon posible pa ang lahat .kung maibabalik ko lang yung mga pagkakataon na maririnig mo pa ang bawat salitang bibitawan ko ,hinding hindi sana ako mapapagod sabihin mahal kita kahit paulit ulit pa

... paminsan minsan talaga mapaglaro ang tadhana and swear hindi sya nakakatuwa





















-isinalin lamang

Read more »

Posted in: Blog ni Karl

Do-Re-Mi-So-Fa-Ti-La-Do..Tsk!

"..but when I first fell in love with the piano, I knew it was me. I was dying to play."

Alicia Keys

Isa na siguro sa mga pinakamasarap na pakiramdam sa mundo ay 'yung magkaroon ng talento sa pagtugtog ng mga musical instrumentsss, o kahit musical instrument lang. 'Yung tipong kahit ano pang damdamin ang pinakatatago-tago mo diyan sa puso mo, e kaya mong isigaw sa mundo sa pamamagitan lang ng pagkaskas ng gitara, pagwawala sa drumset, pagpapasabog ng beatbox, o kaya sa pagpikit ng mata at pagkalabit sa mga tiklado ng piano sa saliw ng mga musikang nagpapalakas sa tibok ng puso mo. 'Yun bang konting pakikipag-jam mo lang sa instrumentong napili mong tugtugin, e para bang gumagaan na agad ang pakiramdam mo at pakiramdam mo musika na ang solusyon sa problema ng mundo - pansamantala.

Nasa puso mo na ang pagmamahal sa musika, punung-puno na ang kaluluwa mo ng mga himig na handa mo nang tugtugin bilang tanda ng pagpapakita nang tunay mong nararamdaman. Madulas na ang utak mo para ilapat ang mga salitang bubuo sa kantang nagsusumigaw na diyan sa kalooban mo. Kaso may problema... wala kang talent!! wala kang alam tugtugin!! WALA! WALA!! Pa'ano 'yan??? Pipikit ka na lang at mag-iimagine na marunong ka magpiano?? Baliw! Baliw! Baliw ka Eych! Ilusyonada!! Waaaaaaaaaahh! Haha.

Nakakabadtrip di ba??

Bumili ako ng electronic keyboard 'nung isang araw. Biglaan lang 'yun. Nanggaling lang talaga ako sa kaibigan ko na marunong mag-piano at nagpaturo at natuwa at napangiti at nangarap na makatugtog sa pamamagitan ng mga daliri kong may tig-0.5 centimeter na kuko at napangiti ulet at napaisip what if bumili din ako ng keyboard ko, napadaan sa bilihan ng mga keyboard at nagdownpayment at kinuha din kinabukasan gamit ang allowance ko for one week at ayun. (Whooh) Instant. Nagkaroon ako ng piano. (Piano na lang, ang haba kasi pag electronic keyboard. hehe.)

Palibhasa excited, inuwi namin agad ng Kuya ko 'yung piano, dapat may libreng tutor 'yun kaso naalala ko hindi ko pala dinadala yung utak ko kapag umaalis ako ng bahay, baka magpakamatay pa yung magtuturo saken sa sobrang slow ko. Wala akong alam tugtugin kahit isa, ay meron pala, 'yung korean na kanta na paborito ko kaso hanggang unang verse lang, ampanget pa pakinggan. No choice. Kelangan ko turuan ang sarili ko. Kelangan ko magtyaga magturo sa row 4 na bata. Naisip ko din na tama 'yung kaibigan ko na okay din kung bibili ako ng piano para naman may alam akong tugtugin kahit man lang isang instrument. Pero ang totoo, pina-realize niya lang saken na wala talaga akong talent. Haha.

(Kasalukuyan akong nilalagyan ng lotion ng kapatid ko sa hita at sa mukha, ewan kung bakit.)

Ang hirap pala. Para kang sumusugal sa isang bagay na hindi mo alam kung meron ka bang makukuha sa huli. Hindi mo alam kung para sa'yo nga ba talaga 'yung ginagawa mong pagtyatyaga.

(Para senti ang dating, ikokonek ko sa pag-ibig.)

Halimbawa may gusto ko sa taong hindi ka gusto. Para kang nagbubuhos ng atensyon sa isang tao na hindi mo naman alam kung inilaan ba ng tadhana para sayo. Minsan kahit anong pilit mo, at kahit na anong pagsisikap mo na iparamdam sa taong 'yun na gustong gusto mo siya, madalas hindi pa rin sapat dahil sa huli, 'yung nararamdaman niya pa rin ang tatapos sa usapan. Sa kabila ng lahat, hindi mo pa rin kayang makuha ang puso niya. Parang sa pag-aaral din ng piano, o kahit sa anong musical instrument na bet mo, kung wala ka naman talagang alam at gusto mo lang, malaki ang posibilidad na sa kabila ng lahat ng pagsisikap mo, hindi ka pa rin marunong. Sa kabila ng lahat, hindi mo pa rin makuha ang tamang paraan sa pagtugtog nito. Buhay nga naman. (Pero don't worry, saken lang siguro applicable yan. Bakit kasi ang hirap ko turuan? Haha.)

"..music expresses that which cannot be said and on which it is impossible to be silent."

Victor Hugo

Paano na lang pala kung walang music? Kaya mo bang iimagine na mabuhay sa mundo nang walang musika? Pwede naman, kasi hindi ka naman mamamatay kung walang music. Pero may mga ilang bagay lang kasi talaga sa buhay na kapag hindi nag-exist sa mundo mo, e para ka na ring nabubuhay dahil obligado ka lang mabuhay, at hindi dahil sa gusto mo talaga mabuhay.

Sana nalalaman din ng tao kung para saan siya nakalaan sa mundo, o kahit clue lang. Sana nung bumili ako ng piano, binulungan man lang ako ni Beethoven ng, "Ul*l! Bibili ka ng piano?? Ni Do-Re-Mi nga hindi mo memorized! Chaka mo!". Kaso hindi ganun ang buhay eh. Hinding-hindi.

Do ------------- Do you ever imagined how much I've tried?

Re ------------- Remember the things we do together, 'til the day we die.

Mi ------------- Meaningful memories, buried deep within my heart.

Fa ------------- Fantasy, fantasy. Is that all you can be in me?

So ------------- Sonatas are dancing on my soul, like you are in my mind.

La ------------- Lasting fragrance of your embrace, swaying with the wind.

Ti ------------- 'Til the day I get your heart, I'll keep trying.

Do ------------- Don't stop existing in my world, I might suddenly disappear.

-DoReMi

Now Listening : Kiss in The Rain - Yiruma.

P.S.
Sana malaman ko address ni Alicia Keys. Wala lang. Papatulong lang ako magpapayat.



Photo: http://i300.photobucket.com/albums/nn27/ilovemusic227/music.jpg

Read more »

Posted in: Blog ni Eych,Buhay,Musika