PedXing

Ikaw ang Aking Meri Krismas :)

2011-12-24T10:01:00.001+08:00

Hindi ko alam kung tungkol saan ba talaga 'tong isusulat ko. Pero basta. Tungkol 'to sa Pasko. Hehe.

Simula ng pumatak ang bwan ng Disyembre, hindi ko na naaalalang tignan pa ang kalendaryo, o ang kahit na anung bagay na magsasabi kung nasa anong araw na ba ako. Hindi ko rin alam kung bakit. Pero basta ang alam ko lang malapit na mag-Pasko at totoo nga ang sabi nila na hindi masyadong ramdam ng isang Pinoy ang Pasko kung wala siya sa piling ng mahal niyang Pilipinas. Nakita ko na lang kanina sa monitor ng ano(ay basag, hindi ko pala alam 'yung tawag dun, basta 'yung touch screen na gamit pang-kuha ng order hehe) na December 23 na pala ngayon. Akala ko kasi talaga 22 palang. Tapos naisip ko, 24 na sa 'Pinas. Busy na ang mga kanya-kanyang bahay para mamayang Noche Buena...argggh. Kakamiss talaga ng todo bigay eh.

Sa 'Pinas kasi, pag sinabing Pasko, Pasko talaga. Kahit saan ka lumingon, may ilaw na ayaw paawat sa pagkislap, at kahit saan ka lumingon, may mga bata sa kalsada na kahit ano mangyari, tuloy ang plano nilang mangaroling sa loob ng siyam na araw. (Ang official start kasi ng pangangaroling di ba ay 'pag nagsimula na din ang simbang gabi, kung mangaroling ka bago ang araw na 'yun, Congratulations kung may magbigay man sa'yo ng piso.)Totoo naman talaga na ang Pilipinas ang may pinakamasayang Pasko sa buong mundo. Masaya din naman dito kaso iba pa rin talaga pag nandun ka sa sarili mong bansa. Namimiss ko ang simbang gabi. Ngayon nagsisisi na ako sa mga araw noon na tinamad ako gumising ng maaga o kaya magbihis sa gabi para magsimba at kumpletuhin ang siyam na misa. Nakakamiss ang puto bumbong at bibingka. Nakakamiss ang mga parol. Nakakamiss ang mga kapitbahay na nagbibigayan ng handa sa noche buena. Nakakamiss ang kakaibang simoy ng hangin na tumatagos sa puso mo at nagbibigay ng biglaang gaan ng loob (o baka ako lang OA). Dito kasi pag tumagos sa puso ko 'yung hangin, baka may death certificate na ako ngayon. (OA kasi ang lameg.) Nakakamiss din ang mga kaibigan na nagsasabi na kasapi sila ng hindi mamatay-matay na grupo ng SMP (Samahan ng Malalamig ang Paa.. I mean Pasko). Nakakamiss din ang masabi sa sarili ko na kahit ako kasapi din pala 'nun (ahihihihi).

Namimiss ko ang Pinas kahit naman noon pa. Pero ngayong araw na to, sumobra ang pagkamiss ko. Sa mga panahon ding 'to naiisip ko na isang sakay lang ng bus ang pagitan dito at ng Pilipinas, kakayanin kahit ilang oras, makadama lang ng Pinoy Krismas (yeah).Pero para sa'ken, masaya dapat ang bawat Pasko ng bawat taong nagcecelebrate nito. Isipin mo man na tadtad ka ng problema ngayon, hindi ka man pansin ng taong pinapantasya mo, break man kayo ngayon ng syuting mo, may sakit ka man ngayon, pasan mo man ang problema ng Pilipinas, hindi ka man nagtagumpay sa balak mong mag-diet (*speechless), at kahit anu pa mang hindi magandang nangyayari sa buhay mo sa araw ng Pasko, sana kahit ngayong Pasko man lang ma-appreciate mo ang buhay mo,at lahat ng aspeto nito. Simulan mo isipin 'yan bukas, tapos sa Dec. 26 isipin mo ulet.. ituloy mo hanggang sa 29, tapos sa January 2.. malay mo masarapan ka at magawa mo hanggang sa pagsapit ng New Year next year.

Namimiss ko man ang 'Pinas, malayo man ako sa lahat ng taong naging parte ng buhay ko na nakagawian ko nang kasama mag-celebrate ng Pasko noon, masaya pa rin ako. Masaya ako na kasama ko ang pamilya ko. Masaya ako sa lahat ng biyaya, maliit man 'yun o maliit. Dumaan man ang buhay ko sa iba't-ibang klase ng problema, eto pa rin ako, buhay na buhay na magcecelebrate ng Pasko. At alam ko na ang nanay ko, nagvivideoke ngayon kasama sila God, party-party din. Kaya masasabi kong ang pamilya ko ang aking Meri Krismas. Kaya tara, inuman na! I mean, I mean.. I mean.. Hay.. Let's rock! Haha

Ikaw, sino ang iyong Meri Krismas? :)

--
Merry Christmas everyone!! Enjoy. :)

(Photo credits: migs.wordpress.com)

Freeze you! (Manigas Ka!)

2011-12-02T09:01:00.001+08:00

Nagmula sa bansang may temperaturang 25-30 degrees celsius araw-gabi, Pasko man o hindi, at lumipad patungo sa lugar ng mga yelo.. anong nakakatuwa dun?

Napa-blog ako kasi anlamig eh. Alam mo 'yun. -3 degrees celsius (ang haba naman, panu ba shortcut?) ngayon dito sa loob ng bahay namin. Busy lang talaga ko kakapanood sa Girl's Generation (Bi-Bring the boys out!) kaya mga dalawang oras pa bago ko narealize na nangangatog na pala 'yung wow legs ko sa lamig. Problema pa, sira daw 'yung heater sabi 'nung may-ari ng apartment. Para na rin 'yang sinabi na "Freeze you!" (Manigas kayu!)

Winter na ngayon dito. At swerte na kung magpositive 1 ang temperature. Kapag sinasabi ko sa katrabaho kong puti na "So cold!" (with matching action), automatic sasabihin niya, "It's not actually cold Eych, it's not cold. Wait 'til its -60." Sasagutin ko na sana nang "Oh actually I'm just kidding. I feel so hot today, and I want to take my clothes off, wanna help me?" Para kasi sakanila, ang kahulugan ng malamig ay kapag -30^C pababa na ang temperature. Eh sa -15 pa nga lang pakiramdam ko nagyeyelo na atay ko, sa -60 pababa pa kaya?

'Pag tinitignan ko kung ilang "degrees" ba ngayon sa labas, tinitignan ko din kung ilan ang sa Pilipinas. At ang bansa kong mahal, consistent sa 26-30 degrees, samantalang dito, -3 na ata ang pinakamainit sa buong maghapon kaya naiisip ko lagi, sana mangutang ng kahit konting temperatura ang Canada sa 'Pinas, mag-positibo lang ang temperatura. O kaya magkaroon ng agreement sa pagitan ng dalawang bansa na ang isa ay magpapadala ng init ng araw, at snow naman ang ibibigay na kapalit ng isa at si Justin Bieber.

Sa ngayon, balot ng yelo ang paligid. 'Nung una talagang inaabangan naming magkakapatid ang snow. Kaya kapag sinabi sa balita na mag-iisnow sa araw na 'yun, talagang nakatutok eh. Hehe. Tapos paggising namin 'nung isang sa umaga, nak ng kubeta! Anlameg! Tapos pagsilip namin sa bintana, kala ko nilipad na ng ipo-ipo 'yung bahay namin at binagsak kami sa Alaska. Ang kapal na ng snow sa labas at parang nasa ibang lugar talaga. Iba na ang itsura ng paligid kung ikukumpara sa Summer. Syempre tuwang tuwa ang mga batang Pinoy. Picture-picture. Pers taym eh. Ako talagang ang saya saya ko 'nung nag-snow kasi pakiramdam ko nasa Korea ako. Hehehe. Nakakatuwa kasi amputi puti ng snow at mukhang malinis, parang kung ilalagay 'yun sa halo-halo siguradong mabenta kasi ang ganda tignan. Kaso naasar na ko ng konti sa snow 'nung nadulas ako na una pwet..ansaket sy*t! Pero habang tinignan ko mula sa bintana ang pagbagsak ng snow, ewan pero parang gumagaan 'yung pakiramdam ko. 'Nung una akala ko sa umpisa lang 'yun, pero 'pag nakikita ko ng paulit-ulit, hindi pa rin nagbabago 'yung pakiramdam ko. Naiisip ko, "How something's so beautiful could fall from up above? Even if it might freeze me to death, my heart won't forget how beautiful it is." Pero ang totoo nagpapractice lang ako mag-english sa isip.

Kapag nagpopost ako ng picture ko sa snow, expected na ang mga comment na "Wow! Isnow!", "Padala ka naman ng snow!". Sa mga kaibigan kong umaasa sa padala kong snow, wag kayo mag-alala kasi pinag-aaralan ko naman kung pano. Konting panahon na lang at mangyayari rin 'yun. Naisip ko na lang din ngayon na swerte ang Pilipinas sa pagiging tropikal na bansa nito. Kasi 'panu kung nagkaroon ng winter sa 'Pinas, 'pano na ang mga batang nagtitinda ng sampaguita? Edi nanigas na 'yung mga munti nilang katawan. 'Panu na rin ang kinabukasan ng mga topless tambay? 'Panu na ang mga pedicab drivers, pati na rin ng mga jeep at tricycle? 'Panu na ang mga barkada kong askals at pusakals? Ang creative talaga ni Lord.

---

December.

Usapang pasko naman. At ayun nga, Christmas month. Unang Disyembre na wala sa sariling bansa. Nakakapanibago, wala kasing mga batang nangagaroling sa kalsada na ayaw paawat kahit expected na sa dalawampung bahay na kakantahan nila, isa lang ang magbibigay. Iba rin ang simoy ng hangin sa 'Pinas, dun kasi nakakainlove ang simoy ng hangin (yeah!) kaya masarap maglakad at mag-emo sa gabi. Malamig pero masarap damhin. Dito naman, malamig din, pero subukan mong damhin, ika'y unti-unting totodasin. Sa 'Pinas din kahit malayo pa ang New Year, marami nang nagpapaputok at nagtitinda ng paputok. 'Yung mga sari-sari store may kanya-kanyang version ng tinitindang watusi. Marami nang tiangge at marami na ring holdaper. Masayang nakakatuwa. Nakakamiss lang. (Komersyal ngayon 'yung station ID ng ABS-CBN na kinanta ni Maria Aragon. "Da best ang Pasko ng Pilipinooo...".)

--

Kelangan ko na muna to itigil. Kaya pala wala na kong maisip, tumigil na sa pagfa-function ang utak ko..it's freezing! (sows, palusot pa. hehe)

:))

Psst. Gusto Kita Maging Syota

2011-09-10T14:40:00.001+08:00

Dear Chikabebe,

Kamusta na bhe?

Alam mo na siguro ngayon na gusto kita maging syota. Ang ganda ng ngiti mo sa'ken kanina. Nakakatunaw. Feeling ko ako na ang reyna ng mundo. At ikaw ang hari..asus. Ikaw na ata ang pinaka-astig na lalaking nakilala ko. Alam mo 'yun. Para kang 'yung mga leading man sa mga pinapanood kong koreanovela, hindi ka nga lang singkit pero okay na 'yun. Ang astig mo pa maglakad. Tapos 'yung mga mata mo..tae wala ko masabe. 'Wag mo lang subukan tignan ako sa mata baka malasing ako pare. Hinahanap hanap ka na ng mga mata ko araw-araw. Pakiss nga. Pero 'wag kang mag-alala kung iniisip mong 'yung panlabas na anyo mo lang ang gusto ko. Sabihin na nating ganun na nga. Pero hindi naman ganun katindi 'yun.

Pero seryoso. Hindi ko alam kung anung meron sa'yo bakit gustong gusto kita. Hindi ka naman talaga masyadong gwapo, siguro hinahanap hanap ka lang talaga ng mga mata ko kaya gwapo tingin ko sa'yo. Nagising na lang ako kaninang umaga tapos sabi ko sa isip ko mukhang gusto kitang boyprenin. Kaso mukhang hindi naman ako 'yung tipo mo. Katulad ka din siguro ng ibang lalaki d'yan na may standards tulad ng legs na kumikinang-kinang. 'Yung legs ko kasi kasinlaki lang ng balakang. Siguro mahilig ka din sa mga sexy at nakakamatay ang kagandahan. Ganun din naman ako dati, binulutong lang ako. Gusto mo din siguro 'yung model ang dating. Eh nagmomodel lang ako 'pag kapatid ko lang ang nakatingin. In short, syempre tulad ng mga normal na lalaki, gusto mo rin 'yung mga mukhang anghel. Mukhang anghel din naman ako..sa puso ng mama ko.

Pero seryoso. Gusto kita. Gusto kita sa simpleng dahilang gusto kita. Hindi mo man 'yun alam, pero gusto ko malaman mong gusto kita. Mula sa araw na 'to, marami na akong mga bagay na gustong gawin sa buhay na gusto ko ikaw ang kasabay. Gusto kong mabuhay sa mundong 'to na ikaw ang nasa tabi ko. Gusto kong kumain ng sushi na ikaw ang maghihiwalay ng chopsticks ko tapos tuturuan mo ko kung panu, kahit abutin tayo ng 3 months and 2 days. Gusto kong mamasyal tayo sa mall na holding hands habang kinukwento mo saken kung anung ulam mo kagabi at kung paano ka nalungkot kasi hindi mo ko nabigyan kahit konte. Gusto ko ako una mong kukwentuhan kapag pasado o bagsak ka sa quiz mo saulog school tapos kung sakaling bagsak ka man, gagawan na lang kita ng halo halo na gamit ang snow bilang yelo bilang pampalubag loob. Gusto ko itetext mo ko lagi tapos i love you ka maya't-maya..ay nako sarap. Tapos ano.. ahm. Gusto ko din i miss you ka ng i miss you saken kasi kada paglingon mo palayo saken, hindi mo na agad kaya..ay naman sh*t. Gusto ko din na kapag hindi ako makatulog sa gabi, tatawagan mo ko at kakantahan mo ko ng sweet hanggang sa makatulog ako..oww men. Gusto ko din ako ang nasa wallpaper mo. Naman. At palagi mong sasabihin saken na 'wag akong mag-alala, hinding hindi mo ko iiwan at ako na ang huling babaeng magiging ka-in a relationship mo sa facebook at palagi mo kong poprotektahan at lagi mo ko ililibre at lagi mong ipaparamdam saken na ang isang katulad ko, ay pinapahalagahan na parang isang mamahaling diamond na hindi mo maaaring basagin dahil yari ka boy. I mean, hinding hindi mo ko sasaktan kasi ganun mo ko kamahal. At wala ka ng ibang iisipin kundi ang kung paano mo ako mapapasaya. Yeah rock on talaga 'yun.

Iniisip ko pa lang 'yan, ang saya saya ko na. Paano pa kaya kung mangyari sa totoong buhay. Ang saya sanang isipin na sa pagdilat ng mata mo sa umaga, picture ko agad ang titignan mo. Ang saya din 'pag naiisip kita na naiisip mo ko 'pag dumadaan ka sa bilihan ng mga gamit na pambabae tapos iisipin mo bagay sa'ken 'yun. Masaya din pag naiisip kong makita mo palang pangalan ko sa inbox mo, anlakas na ng tibok ng puso mo. (wahaha) Ang sarap sanang isipin na kahit hindi ako ang tipo mong babae at kahit 'di ako ganun kaganda ng tulad ng mga babaeng pinapangarap mo, minahal mo pa rin ako ng totoong totoo. Sobrang saya 'nun kung sakali. Kung sakali. Kung. Sakali.

Pero syempre. Tanggap ko naman na hanggang kaibigan lang ako sa'yo. At kung sakali man na magkakagusto ka o may gusto ka na sa iba, matatanggap ko 'yun at susuportahan kita..dahil wala rin namang ibang importante saken kundi ang kung paano ka mapapasaya. (Pero sana naman kumikinang-kinang din legs nya)

Hay. Antindi ng nagagawa ng ngiti mo saken nu? Kung anu-ano na agad naiisip ko. Panu kaya kung 'yang mga 'yan din ang naiisip mo sa mga oras na to?

Asa naman ako.

Lovelots,

Your Bh3bh3 ghUrL_99

P.S. xoxoxoxoxox

------------
(Naghahanap ako ng matinong pic para sa blog na to (na hindi ko alam bakit ko to ginawa). Tinype ko, "future boyfriend" tapos yan ang unang unang lumabas. Tindi ng tadhana. Rock.)photo credit: http://www.sodahead.com

Kitakits sa Mcdo.. (See You See You at McDoooww)

2011-09-02T09:54:00.008+08:00

Ininterview kami ng mga kapatid ko kanina ng restaurant manager namin sa McDo. Evaluation. Dalawang buwan na pala kaming screw..este "crew members" sa isang banyagang kainan sa isang banyagang bansang may mga banyagang kostumer na kumakain ng mga banyagang pagkain at may mga banyagang sikmura. Dalawang bwan na pala. Walang anu-ano. Ambilis ng panahon. Sobra.

Lahat naman ata talaga ng mga Pinoy, o kahit sinong galing sa ibang bansa na nag-mamigrate sa kahit saang bansa sa kanlurang bahagi ng mundo (kanluran nga ba ang tagalog ng west? hehe), kadalasan sumasabak na agad sa trabaho, mula sa mga anak na teenagers hanggang sa mga magulang na feeling teenagers. Normal na dito makakita ng mga ka-edad ko na nagtatrabaho kahit saan, kadalasan sa mga foodchain. Kapag kasi may trabaho ka dito, ika nga nila, mabibili mo lahat ng gusto mo. At syempre kailangan mo din ng mga bagong kaibigan na magiging kasama mo sa panibagong yugto ng buhay mo. Medyo iba nga lang kasi mga "workmates" ang tawag sa kanila, at hindi na "classmates." Imba rin dito, kinse anyos pa lang, malupet na magtrabaho, kala mo matandang bihasa na sobrang tagal na sa serbisyo. Nasa banyagang bansa ka, ganun talaga.Hindi tulad sa 'Pinas na kapag wala ka pang bente anyos at nagtatrabaho ka na, eh dapat ka ng sambahin dahil kumikita ka na ng sarili mong pera. Dito (sasabihin ko na nga, dito sa South Korea..ay este Canada) basta tumuntong ka sa banyagang bansa na tulad nito, at kung hindi naman kayo ganun kayaman talaga, magtrabaho ka..ilang oras lang, may Iphone 4 ka na. Rock on. Hahahaha. Joke lang.

Lagi ko ngang iniisip na hindi ko man lang naisip noon na sa ibang bansa pala ako unang magtatrabaho. Hindi ko naisip noon na mga forinjers pala ang mga unang makakatikim ng malupet kong serbisyo. (haha). Pero hindi ko rin naramdaman noon na nasa ibang bansa ako nagtatrabaho dahil na rin sa mas marami ang mga Pinoy na katrabaho namin kesa sa mga puti at itim. Nakakagulat lang 'nung una na andaming Pinoy na nagtatrabho sa McDo na pinapasukan namin, mula sa manager hanggang sa mga crew members. Kulang na nga lang maglagay ng bandila ng Pilipinas sa labas ng restaurant.

Medyo kinakabahan ako 'nung una dahil nga sa iba ang mga pagkain na inooffer dito kesa sa 'Pinas. At masasabi ko na mas enjoy ang menu sa 'Pinas kesa dito. Bakit? wala kasing Coke Float dito. Ewan kung bakit. Kakaiba ang mga pangalan ng mga pagkain. Ang alam ko lang naman noon na binebenta sa McDo, yung Chicken Mcdo, McSpaghetti, Crispy Chicken Fillet (na 50pesos lang), 'yung malupet na Burger McDo, syempre hindi mawawala yung french fries, sundae at 'yun ngang Coke Float. Eh dito hindi ko kilala 'yung ibang menu. Tulad ng Angus Third Pounder (na hindi ko naman maunawaan kung ano ba ang Angus), Sausage and Egg Mcgriddle, BLT Bagel (hindi ko rin alam ano ba ang BLT, baka Bagong LuTo), McDouble, Tuscan Salad, Chicken BLT Baguette (na ewan kung anung basa dun, baka jejemon na "bagets") at kung ano ano pa na sabi ko 'nung una "Taragis 'yan, ano to??". Wala man lang spaghetti. Walang manok. Walang kanin. Walang burger steak. Walang Coke float. Pero infairness andun pa rin 'yung Hot Fudge (Chocolate) Sundae na paborito ko. Parehong lasa. Pero mas masarap ang fries sa Pinas..may halong sabaw. Cooking oil soup..hays. Nakakamiss.

Syempre bilang isang crew member na naka-assign sa window, ('yung cashier o counter)kelangan alerto ka at palabati at friendly daw at syempre dapat medyo spokening dollar ka. Infairness karamihan sa mga puti ay mababait. Meron din namang madaling magalit, nakakapang-insulto at sobrang sungit pero okay lang dahil madali naman silang murahin sa isip (pero syempre joke lang yun heheheh). At dahil karamihan sa kanila eh friendly naman, mahahawa ka na din ng pagiging friendly nila. Minsan nga lang ambilis bilis nila magsalita, at ang masasagot mo na lang sakanila, "Really?".

May mga kakaiba din silang mga terms sa mga pagkain nila. Tulad ng "Bacon and Egger". Sa isip ko 'nun, ano yun? Bacon at taga-itlog? 'Yun pala, egger ang tawag nila sa itlog. Minsan din hindi maiiwasan matapat sa mga kakaibang trip ng mga customer. Matatawa ka na lang sa isip, Tulad ng mga 'to:

"I want a Bacon and Egg Bagel with no Bacon."
"Can I get a Supreme Chicken Sandwich with Grilled Chicken but no meat?"
"Egg McMuffin Meal please. And can I upsize my meal with two hashbrowns and small orange juice?"
"Chocolate sundae please but with no chocolate fudge. Thanks."
"I'll get a Large decaf coffee with 10 sugar and 7 cream."
"Large Iced Coffee please, no ice."

At minsan din naman, hindi ka rin makakaiwas sa malabong customer.

Scene 1:
Ako: It's $56.34 in total. Are you eating here?
Customer: Yes, my cheeseburgers should be plain.

Scene 2:
Customer: Hi. I'll get a double cheeseburger with no pickles and a large diet coke.
Ako: Ok. Anything else ma'am?
Customer: Yes I'm eating here.

Scene 3:
Ako: Do you need butter for your muffin, Sir?
Customer: No, no. It's to take out and I will need a bag. Thanks.

Scene 4: (tuwang-tuwa ako..may singkit, baka korean.)
Ako: okay ma'am your total is $3.14.
Customer: (busy sa pagkuha ng pera sa wallet)
Ako: are you a korean?
customer: yes i have 14 cents.
Ako: (sa isip) ewan ko sayu.

Scene 5: (pinaka-asar)
Ako: Blueberry muffin Sir and two black small coffees?
Customer: Yes please.
Ako: Okay, two small black coffees, right? (inulit ko, kasi mag-isa lang naman siya, panigurado lang.)
Customer: Yes yes.
Ako: Okay, your total is $2.71, please.
Customer: (inabot 'yung bayad, parang nagdududa bakit yun ang total niya.)
Ako: (kukuha na ng kape)
Customer: Oh excuse me, how come my total si $2.71?
Ako: You've ordered a blueberry muffin and two small black coffees, right?
Customer: What? I just said one. I'll talk to your manager. You don't know what you are doing.
Ako:(Sa isip, ano to? Lokohan?) Okay Sir, sorry about that.
(nakakaasar talaga to. hindi ko makakalimutan. haha. tsk)

Scene 6: (pinoy)
Ako: Ate ano pong size ng french fries niyo?
Customer: Pambabae, Miss. (akala niya tinatanung ko kung pambabae o panlalake yung laruan ng happy meal niya, hanggang ngayon pinagiisipan ko kung magkatunog ba yung french fries at happy meal)
Ako: (sa isip, oo na lang) Dito po kakainin?
Customer: Pwede dun sa mga lamesa dun?
(ewan kung joke ba yun, mukhang hindi)

Oh di ba. Anlabo. Pero nagiging parte na lang sila ng mga nakakatuwang karanasan ko bilang isang simpleng crew member.'Nung una inaamin ko, ayoko sa ganung trabaho. Bukod sa nakakalito nung una 'yung paggamit ng monitor na touch screen, hindi pa ako ganun kakomportable na humarap sa mga puti. Hindi ako sanay na makipag-englishan. Pero sa paglipas ng panahon, dumadami ang mga kakilala, dumadami ang mga kostumer na napagsisilbihan, dumadami ang oras sa trabaho, at sa tulong na rin ng malupet na dasal bago magsimula ang isa na namang baging shift sa isang araw, unti-unti ko na 'tong naenjoy at nakatulong din saken na matuklasan ang mga bagay-bagay sa sarili ko na akala ko hindi ko kaya, kaya naman pala. At kung anu 'yun..secret. Haha. Tinanong nga ko kanina ng manager namin, "How would you describe your work here at McD's"? ang nasagot ko lang, "I never enjoyed it at first..but as time goes by, I've never expected it to be that great." Nabigla ako sa sagot ko..kasi nakapag-english nalang ako bigla ng ganun ganun na lang. Hahahaha.

Hindi ko alam kung hanggang kelan pa kami magiging crew members ng mga kapatid ko..siguro 'yung iba din naman sa mga katrabaho ko, 'yun din ang nasa isip. Magkaroon man kami ng ibang trabaho pagkatapos nito, hinding hindi ko makakalimutan na minsan sa buhay ko..nakatagpo ako ng malabong koreano. Ay este, hindi ko makakalimutan kung paano ako nagkaroon ng kumpiyansa sa sarili ko na dadalhin ko kahit saan man ako mapadpad.. Rock on.

Pero bakit kaya walang Jollibee dito? Makapagtayo nga bukas.

(photo credit: www.boredpanda.com)

Dear Kuya Karl

2011-08-20T22:30:00.000+08:00

Ito ang istorya ng buhay,pagibig,shit na mga bagay,karanasan ng isang tao,kalokohan ng bida

DEAR KUYA KARL,

ganito po kasi yon. ikukuwento ko po ha. pero sana wag mo na lang ipagkalat, ayokong mabuking. so itago mo na lang ako sa pangalang Marcelino Sanchez tiga quezon city po ako pero hindi po ibig sabihin eh artista ako kahit na minsan eh madalas pagkamalan bale may mahal kasi ako. oo, mahal. hindi crush, hindi infatuation at higit sa lahat hindi libog tong nararamdaman ko, mahal ko sya “mahal”. mabait sya at maganda at talentado ang problema lamang po kuya karl, may boyfriend na siya.maghihintay pa ba ako?ng sabin nating mga limang taon?kung si Imelda papin nga ay isang lingo lang ang tinagal ng pagibig anu pa kaya yung halos 1825 na araw na hihintayin ko?pero gusto ko sanang hintayin ang kanilang paghihiwalay ng landas ngunit para lang akong naghihintay na umamin si manny pacquiao na siya'y isang bakla. oo, kuya karl. malabo atang mangyari yon , malabo talaga diba, ang alin? yun nga yung paghihiwalay nila. ayun na nga. nahihirapan po ako. nasasaktan. huhuhu. gusto ko po sanang malaman kung totoo bang may manhid na tao?totoo bang may matigas na puso? at kung hanggang kelan ko po makakayang maghintay ?ilang taon na po akong nagpaparamdam ilang valentines na ang nagdaan ,ilang flowers na ang nalanta kakabigay ko sa kanya ,ilang calories na din ang nadagdag sa kanya kakakain nya ng chocolate na binibigay ko ,at kakaulit ulit ko ng i love you sa kanya hanggang sa panaginip ko yan na ang nababanggit ko.iaasa ko na lang ba sa flames? Sa guhit sa aking mga palad, sa fengshui, sa horoscope,sa compatibility ng aming zodiac signs o sa mga bitwin sa kalangitan,sa kabullshitang hula ni madam auring.o baka naman kaylangan ko ng bumili ng gayuma sa quiapo

hindi ko na alam ang gagawin ko susuko na ba ako o habang buhay na lang ako magmumukang gago

*insert luha*

anu po ba ang dapat kong gawin?

NAGMAMAHAL,

MARCELINO SANCHEZ

DEAR MARCELINO SANCHEZ,

napakahirap talagang umibig ,makakaranas ka ng problemang mas kumpliakdo pa sa problema ng globalwarming,problemang hindi nadadaan sa maboteng usapan,at higit sa lahat problemang hindi kayang soulusyonan ng shiftsolved ng es-calculator darating at darating sa punto ng buhay mo na may makikilala kang babaeng ituturing mong prinsesa,ituturing mong mundo at ituturing mong sariling bersyon ng langit at saya normal lang yan na nagmamahal ka hindi mo rin masisisi ang puso mo na matalisod ng pagibig kasi wala naman itong mata. walang mata para makaiwas sa palaso ni stupid cupid.. walang mata ang puso mo para makita ang mga imperfections nya. at walang mata para makitang may mahal na syang iba.hindi ko alam kung bakit minsan parang synonyms ng mga salitang “tanga” ang salitang “nagmamahal”

yung sa tanong mo kung may matigas bang puso WALA ,sabi nga eh.. wala naman talagang matigas na puso ,ang matigas lang talaga ay ang ulo ng mga nagmamahal na hindi nila kayang initindihin at tanggapin na hindi naman talaga sila kayang mahalin. may mga bagay na constant na talaga kahit anung tumbling mo hindi mo na mababago,parang parallel lines na kahit hanggang saan mo man iextend hinding hindi magiintersect umiyak ka man ng dugo o ng gasolina dyan ,kumonsulta ka man kay belo , or kung kahit gaano ka man kaperpekto sa tingin mo ,kung hindi kayo ,hindi kayo ,kasi minsan yung mga imperfections ang minamahal natin sa isang tao kahit kasing gwapo ka man ni fernando jose o magkapareho kayo ng hulma ng maskels ni Arnold Swa$%^&neger wala kang magagawa kung hindi ka nya mahal tandaan mo kelan man hindi magiging baka ang kalabaw ,at kalabaw naman ang baka
yun isang tanung mo eh kung hanggang kelan ka maghihintay kaw ang nakakaalam nyan kung hanggang kelan mo kakayanin ,ikaw ang nasasaktan ikaw ang nakakadama ikaw ang makakasagot nyan wag mong iaasa sa sulat na ito o sa desisyon ng isang tao kung hanggang kelan mo kayang magmahal ay magsakripisyo at pagdumating ang point na talagang hindi mo na kaya, mas mabuti nang sumuko hanggat may natitira ka pang respeto sa sarili mo..you've got to save yourself..*keep this in mind- you’ll be able to find a new love but never another self.*
love is blind. bulag ito at walang paningin. love is blind. bulag ito at walang paningin. at oo, paulitulit ako,paulitulit ako. so ayun nga. kung minsan ang pagibig ay parang isang traydor na sakit. hindi mo namamalayan bigla ka na lang manghihina at masasaktan. mayron ka na palang malubhang karamdaman. pero hindi sagot ang biogesic o alaxan fr sa nananakit mong damdamin.
for the meantime, pwede mong libangin ang sarili mo sa ibang mga bagay. pwede kang mag-aral na magluto ng biko o kaya mag-cross stitch ka ng kasing laki ng carpet nyo sa sala kahit ano. wag mong sayangin ang buhay mo dahil lang sa bigong pagibig. marami kang magagawang kapaki-pakinabang
maniwala ka sakin, masarap ang biko. sinasabi ko lang sayo. at oo, pinipilit kita. pag nagawa mo yun, sagot ko na ang bilao, maglalako tayo. Mmmkay?
NAGMAMAHAL, KUYA KARL (insertsmile)

AUTOMATIC NA NGITI

2011-08-15T21:49:00.005+08:00

Yung iniisip mo pa lang kahit hindi mo pa nakikita pero napapangiti ka na ,yung kahit hindi ka nya nahahawakan pero nakikiliti ka, siya yung klase ng halo-halo na kahit hindi mo pa alam yung sahog alam mo nang special.

Yung automatic na ngiti pag nagiggising ako sa hating gabi,yung kahit walang nakakatawa,yung kahit walang pinagttripan ang tropa,yung kahit walang joke si vice ganda,yung automatic na ngiti kahit hindi pa ko nagtotoothbrush sa umaga,yung kahit hindi ako nagpapacute,at kahit hindi nakaharap sa kamera

yung mga automatic na ngiti na yun walang ibang dahilan yun kundi IKAW.........

OO WALANG IBA KUNDI IKAW....<3

para sa mga ngiti at maharot na pagtibok ng aking puso --salamat

-karl

AUTOMATIC NA NGITI

2011-08-15T21:49:00.004+08:00

AUTOMATIC NA NGITI

2011-08-15T21:49:00.003+08:00

AUTOMATIC NA NGITI

2011-08-15T21:49:00.001+08:00

something bout layf

2011-08-04T21:34:00.004+08:00

yung tipikal na umaga ko nung 90’s na gigising ako para magabang ng dadaang taho kukuha pa ko ng sarili kong baso ,syempre yung mas malaki.hanggang ngayon buhay pa din yung baso ko na yun,kaso kadalasan redhorse na ang laman at yung tahong mukhang suka napalitan ng likidong nagpapasuka sakin paminsan minsan.tapos tatambay sa harap ng TV para makibonding sa mga barkada ko tuwing umaga sina ugat-puno, agatom,makipagtalkshitan kina B1 at B2, makipag bangbang at bushing bushing sa mga kastila kasama ang mga bayani, at makinig sa kwento ng hiraya manawari. habang nagluluto si mama ang sarap ng buhay dati walang problema sa math wala kong paki kung paano ko papalabasin si X ,Y ,Z at kahit na anung varriable,wala kong paki kung laganap na ba ang korapsyon sa bansa,kung sino ba si bin laden, kung umaapaw na ba ang dam at marikina river, hindi ko na hinihintay pang magsignal number 4 bago kami mawalan ng pasok,kung may kakainin ba kami bukas,sa isang linggo o sa isang buwan,kung may pambayad na ba kami sa kuryente at madami pang iba.oo promise marami pa talgang iba hindi ako nagbibiro.

ngayon pag gising ko pa lang iisipin ko na agad kung may babaunin ba ko hahaha,yung hassle na traffic sa edsa, yung exams na kung minsan parang diyos lang at yung prof ko ang may alam ng sagot,yung paglago ng pimples ko at yung kumplikadong lovelife ko na puno ng katanungan na kahit i shiftsolve ko hindi ko makuha ang sagot kung mahal din ba nya ako

reality of life nga naman nung bata ako ang dami kong oras but limited yung capabilities ko..paedad ka ng pa edad,lumalawak yung mga capabilities mo pero umiikli yung time mo.dumadami ang kaibigang dadamay sayo pero mas nagiging kumplikado naman ang mga problema.wala naman talagang perfect moment sa buhay ng tao.yung mga taong walang diyos lang ang hindi nakakaranas ng problema

well that’s life sabayan na lang kapit lang !! oh ito sayo! ,,/,,

only in the Philippines

2011-08-02T12:02:00.004+08:00

dito lang sa pilipinas mahirap kumuha ng candid shot sa mga kalsada kung hindi ka naman ganun ka batikang photographer lalo na sa maynila habang umuulan yung tipong pang emo mode ang subject mo yung parang melo-dramatic ang tema na pang musicvideo tungkol sa pagibig na magttrend pag nagtwitpick ka,kasi pag click mo at pagtingin mo sa camera mo hindi lang yung perfect raindrops at relaxing ambiance yung makukuhanan mo kasama pati yung kulay milo na baha,yung naghahabulang mga daga na halos singlaki na ng pusa,yung nagtatampisaw na mga bata,may inaanud na diaper may palaman pa ah nagdebut na ata yung dating may ari ng diaper na yun hindi pa rin nailalagay sa tamang lagayan,at pag minalasmalas ka pa hahablutin pa ng snatcher yung camera mo pangit na nga ng kuha mo, nakuhanan ka pa camera

maganda sigurong kumuha sa mga kalsada sa maynila pagumuulan pag ang subject mo ay *KAHIRAPAN
*KORAPSYON
*END OF THE WORLD hahaha

The Erplane Eggzperience: Goodbye Philippines (Hirap talaga mag-title hahahahah)

2011-06-23T13:59:00.006+08:00

10:29 pm. Saskatoon, Saskatchewan, Canada time. Maliwanag pa rin. Nakakaano. Hahahahahaha.

8 days na kami dito sa Canada. Bawat araw may mga bagay na nalalaman, may mga bagay din naman na kinakasanayan na lang. Tsk. Dami pang sinasabi. Magkukwento na lang ako para masaya. Hehehehe.

June 14, 2011. Ang araw ng pag-alis sa Lupang Hinirang. Excited at malungkot ako 'nung araw na 'yun. Malungkot din dahil maraming maiiwan dito, gaya ng mga kamag-anak at mabubuting kaibigan, at pati 'yung ibang damit at gamit ko na no choice kundi iwanan dahil mag-oover baggage na kami. Excited dahil makakapasok na ako sa loob ng airport at makakasakay na sa eroplano. Nung mga oras bago kami sumakay ng eroplano, super GM (group message sa text) pa rin ako, ewan. Mahilig talaga ko mag-GM pero hindi ko mahilig makipagtext ng tuloy tuloy. Hehe. Nag-ji-gm ako kasi medyo kinakabahan ako at marami akong tanong sa isip na "ano na kaya ang sunod na mangyayari pagkatapos neto?'...nag-ji-gm na lang ako para mabaling sa iba ang atensyon ko. Sa airport okay naman, wala masyadong kakaiba. Para ka lang nasa terminal ng Victory Liner na de-aircon. Ang mamahal nga lang ng pagkain, palibhasa nasa "airport" kasi. Tunog bigatin ang mga tao. 'Yung coke-in-can, 50pesos isa. Hindi nakakatuwa. Tapos ayun. Ilang sandali na lang, hello na sa mga filght stewardess ng Philippine Airlines..naks!

"Flight PR 106 now ready for..."

For boarding ata. Hindi ko matandaan sinabi 'nung nag-aannounce basta 'nung pagkarinig namin 'nyan, hindi ko maipaliwanag yung pakiramdam na eto na...sasakay na kami ng eroplano, ang pangarap ng kapatid ko na pangarap ko din naman konti pero masa pangarap ko matuto magdrive...ng eroplano. Tapos ayan na...nung nakita ko na 'yung flight attendant na kulay pink ang lipstick na nagwewelcome samen, at habang nagsisimula na kami umapak sa loob ng eroplano ('yung Kelen na bus 'yung naisip ko agad nun, ewan kung bakit), parang naririnig ko 'yung Doobidoo slow version sa utak ko. Iba ang pakiramdam..da best! OA! Hahahaha. Ang astig kasi talaga sa loob ng eroplano, ang laki laki, daming upuan tapos parang pangmayaman na ewan. Ang layo pa ng nilakad namin bago makarating sa upuan dahil medyo nasa bandang likod pala kami. Magkatabi kami ng kapatid kong bunso, 'yung kuya ko naman sa likod lang namin. Para kaming tanga ng kapatid ko, tawa kami ng tawa sa tuwa. Hahahaha. Tapos nagtetext pa rin ako nun kahit bawal na, last GM na eh.. hahahah. Then sabi lilipad na daw..take off ata tawag dun. Kinakabahan talaga ko kasi takot ako sa matataas. Kapit kamay pa kami ng kapatid ko, para kaming mga tanga ulet. Hahahaha! Tapos nagsimula nang umandar 'yung eroplano, feel na feel ko na eh..tapos biglang huminto. Nag-CR ata yung piloto, o kaya may tumawid na pusa, ewan. Tapos umandar ulet, feel na feel ko na naman...tapos unti unting lumipad..lumipad nang lumipad hanggang sa unti-unti nang lumiliit ang lahat ng bagay sa Pilipinas..unti-unti nang hinahanda ang utak ko sa katotohanan na kalahati (o kaya 3/4) ng buhay ko ay maiiwan na..mga kaibigan, mga bagay na nakagawian, ang "ako", ang sarili ko...lahat 'yun iiwanan na kapalit nang "mas" magandang buhay sa ibayong dagat.. Maya-maya nasa ibabaw na kami ng mga ulap..hanggang makalabas ng bansa..paalam Pilipinas..

Pero infairness ang saya sa eroplano. Wahahaha. Maya't-maya kami nagtitinginan ng kapatid ko tapos tatawa na naman kami tapos sasabihin na naman niya, "nasa eroplano tayo ate, hindi pa rin ako makapaniwala". Siguro mga 14 times niya sinabi 'yun..at 14 times din ako sumagot ng ngiti. Hehehe. Akala ko 'nung una sa buong oras ng byahe namin na 12 hours, nakabukas lang 'yung bintana at makikita ko kahit paano kung baka nasa Korea na kami. Pero hindi. Makalipas ang isang oras, lumapit na 'yung filght attendant para ipababa 'yung shade ng bintana. Pero hindi naman ako nalungkot ng lubusan, namigay sila ng headset tapos natuwa ako dahil may isang station sa radyo ng eroplano na puro K-pop! Ang saya saya ko talaga. Haha. Kaso nabagot din ako, natulog na lang ako. Tapos pasimple kong binubuksan 'yung shade ng bintana para silipin kung totoo ngang nasa Japan na kami ayon sa "electronic" na mapa. Kaso binaba ko din agad. Mamamatay ako sa sikat ng araw. Haha. Tsk. Tapos natulog na lang ulet ako. Tapos sinubukan ko ulet buksan 'yung sa bintana, gabi naman. Wala ring makita. Tulog ulet. Pero buti na lang oras na ng bigayan ng pagkain. Nakakatuwa dahil kala ko isang bote ng C2 at cupcake lang ang ibibigay, 'yun kasi nabasa ko sa forum sa internet kaya 'yun talaga ang ineexpect ko. Pero ang saya pala. Andaming pagkain! Kaya naman 'yung kapatid ko buong puso niya akong ginising dahil may pagkain daw. Hahahaha.

Oh di ba andaming pagkain. Tinago ko sa bag 'yung cupcake, isang coke in can at iba pang pagkain na pwedeng i-bag, just in case magutom kami sa airport ng Vancouver kung saan kami unang bababa. Hahaha. Baka kasi OA sa mahal ang mga pagkain dun, hindi pa man din napapalitan ng canadian dollars 'yung dala naming pera. Sobrang tagal ng byahe na dinadaan na lang sa pagtulog, pagmuni-muni, pakikinig ng k-pop at pag-CR bilang pamatay oras. Pero nagtataka talaga ko kung anong lipstick 'yung gamit ng mga flight attendant at kahit anong oras super fresh pa rin ang mga labi nila. Kahit walang tulog, super fresh pa rin sila.

Tapos maya-maya, nakita ko sa electronic na mapa na malapit na kami sa Vancouver, binawi na din ang mga headsets 30 minutes bago bumaba ang eroplano. Then ayan...nakababa na ang eroplano...mga balbon na malalaking lalaking mapuputi na ang nakikita kong tauhan sa eroplano..eto na..nasa Canada na kami. Tumugtog ang Voltes Five sa utak ko. Tentenentenen tenten. Hehehehehe.

Masyado ata kaming namangha na nasa Canada na kami at nakalimutan naming ihanda ang mga passport. Pero nailabas din naman namin agad. Kung sa airport sa Pinas, maraming tao, dun naman sa Vancouver, meron lang ilang piraso. Hinanap namin 'yung New Immigrants division kung saan kami iinterviewhin ng mga officer, mga Canadian na 'yun, basag. Pero buti yes or no lang ang sagot. Konting question and answer portion then we're done. Kuhaan na ng bagahe na ilang oras na palang paikot-ikot sa luggae carousel ng airport. Kami lang pala ang may mga kakaibang bagahe dun, 'yung super laking maleta at mga kahon na binalot ng packaging tape na may pangalan at may nakalagay pang-"FRAGILE." Pinagtitinginan kami ng mga Canadian sa mga dala naming madaming bagahe dahil karamihan sa kanila, paisa-isang maleta lang. Hehehehe. Then nag-CR muna kami. "Washroom" pala ang tawag nila sa mga CR. Dito ko natuklasan na ang titindi pala ng mga inidoro ng Canada, matatapang, hinamon ko nga ng away. Grabe naman kasi 'yung flash, sobrang lakas, kala mo lalamunin ka ng buo kaya dapat ingatan mo pwet mo. Hehehe. Nakakapanibago lang din dahil puro Canadians na ang mga nakikita namin, 'yung mga Pinoy wala masyado, paisa-isa lang. Kami na ngayon ang foreigner sa paningin ng mga puti. Hahahahaha.

Tapos hinanap na namin 'yung sunod na pupuntahan para sa next flight namin sa papuntang Saskatoon, dun kami talaga pupunta at kung nasaan 'yung Papa namin. Nag-check in lang kami, binigay ang mga bagahe then ayun tapos na. Pero nalungkot ako 'nung kinuha ng officer 'yung Coke in can ko, bawal nga pala ang liquid beverage sa eroplano, sayang. Tsk. 8pm pa ang flight namin, 5pm palang ata 'nung mga oras na 'yun kaya super gala muna kami sa loob ng Vancouver International Airport na parang mall! Ang ganda ganda at ang laki laki! Hahahaha. As usual tuwang tuwa na naman 'yung kapatid ko kaya maya't-maya niya sinasabi na "pagala-gala lang tayo ng ganito pero nasa Canada na tayo." Siguro mga 17 times naman niya sinabi 'yun. Nagkaproblema pa kami kung paano namin tatawagan 'yung Papa namin kasi ayaw tanggapin 'yung pera namin na pinapalit namin ng dollars dun sa telephone booth. May nagmagandang loob na lang na nagpahiram ng cellphone niya. Naloka naman ako sa kanya kasi nagsha-shine lang siya ng sapatos pero naka-Blackberry siya. Sabi ko nga sakanya, "ang taray!" then sabi niya, "what?" sabi ko na lang, "T.Y!" Siya na. Siya na ang mayaman. Ako na ang dukha! Hahahahahahaha.

Palibhasa, first time sa ibang bansa kaya super picture. Kahit saan picture ng picture. Sabi pa nila, malalaman mo daw kung Pinoy kapag picture ng picture. Okay. Kami na ang Pinoy, kami na. Haha. Nakakatuwa dahil sa airport palang nila makikita mo na kung gaano kaunlad ang bansa nila. Sa CR, este, washroom pala nila sa pinakaloob, grabe! Ang ganda! Sobrang laki, lahat automatic at kumikinang ang dingding at sahig. Pero matapang pa rin ang inidoro nila, dun lang ako hindi natuwa.

Ay naalala ko, sa airport marami rin akong nakitang Pinoy. Ang hindi lang masyadong maganda, ang mga trabaho nila kadalasan taga-linis ng CR o kaya taga-hatak ng basura. Pero wag ka, malaki ang sweldo ng mga ganun. Baka nga may mga sarili na silang bahay dito. Hmm. Yun lang. Hehe.

Going back, ayun, nakakaloka ang inidoro. hahaha. 7pm na ng gabi, pero tirik pa rin ang araw. Dun namin unang naranasan 'yun sa Vancouver. At bale nakaranas pala kami ng dalawang June 14,2011 sa buhay namin. Posible talagang umulit ang petsa, kaso magastos, mangibang bansa ka. Haha. Sabi nga ni Bob Ong sa isang libro niya, 'Nakabalik ako sa lugar, pero hindi ko na naibalik ang panahon." Kami naman, "Naibalik namin ang oras, pero hindi na kami nakabalik sa lugar at panahon." Maaring umulit nga ang petsa na 'yun, pero hindi na naibalik ang lahat ng mga pangyayari ng kahapon. (ayos, basta may rhyme lang haha)

Then flight na. Akala ko naman mas matindi pa sa Philippine Airlines ang sunod na eroplanong sasakyan namin, pero nak ng tinapa. Hindi pala. Sobrang liit ng eroplano at isang flight stewardess lang ang kasya sa loob. Ganun daw talaga dahil domestic flight. Pero okay lang, dinala rin naman kami nito sa ibabaw ng mga ulap. :)

At dyan na muna nagtatapos ang blog na ito. Inaantok na ako. Mag-12am na rin dito. Magsisimula palang mag-Thursday habang sa Pilipinas, nangangalahati na ang araw na 'yun at patapos na maya-maya. 14 hours difference. Long distance talaga.

Goodnight...good afternoon! Zzzzzzzzzzzzzz. :))

Saang Panahon Ka?

2011-04-16T12:38:00.005+08:00

Ano nga ba ang pagkakaiba ng pamumuhay ng mga bata noon at ngayon? Kung iisa isahin natin ang bawat pagkakaiba, nako! siguradong aabutin tayo ng siyam siyam. Baka, uugod ugod nako, di paren ako matatapos sa pagsusuri at pagbibilang ng pagkaka iba ng noon at ngayon. Pero, sa natatandaan ko nung kapanahunan ko (hmm! di pa naman ako ganon katanda.

" ANG HULING SULYAP SA PAGITAN NG MGA SALAMIN"

2011-04-14T22:56:00.001+08:00

SCENE 1: nakaupo ako sa klase namin sa English at buong oras ko lang tinititigan ang isang babae sa harap ko sya ang bestfriend ko mula nung mga bata pa lang kame. tinititigan ko lang sya halos buong araw ang kanyang mahaba at madulas na buhok ,maamong mukha at matatamis na mga ngiti at alam kong hindi nya ko napapansin

pagkatapos ng klase nanghiram sya sa akin ng notes,pinahiram ko at nagpasalamat naman sya sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 2: nagring ang telepono (isang tawag mula sa kanya ) umiiyak sya dahil nasaktan sya sa unang pagkakataon ng taong mahal nya ...sabi nya puntahan ko daw sya sa kanila ,nung nakaupo na kami sa sofa nila tinititigan ko lang sya sa mata at pinapanalangin na sana akin na lang sya pagkatapos ng dalawang drew barrymore movie 3 pack ng frenchfries nagdesisyon syang matulog na nagpasalamat naman sya sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 3: isang araw bago ang JS prom sabi nya sakin may sakit daw yung kadate nya.so nagdecide kami na, kami na lang as friends ang magkadate sa darating na gabi bago maguwian nakatitig ako sa kanya sa malayo suot ang long gown nyang para syang prinsesa at hiniling sa sarili na sana akin na lang sya lumapit sya at nagpaalam
sabay ngiti at isang halik pangkaibigan sa aking mga pisngi

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 4: nagdaan ang mga araw ,lingo,buwan at isang taon na ang nakalipas at ngayon graduation pinanuod ko sya habang umakyat sya sa stage l at kunin ang kanyang diploma hiniling ko sa sarili na sana akin na lang sya. matapos ang valedictory speech ng valedictorian namin lumapit sya sakin isang halik ng pagkakaibigan at isang mahigpit na yakap mula sa isat isa umiyak sya at napaluha na din ako

GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT

SCENE 5: ( ilang taon ang nakalipas) ngayon nakaupo ako sa simbahan pinapanuod ko kahit labag man sa puso ko ang kasal ng aking bestfriend narinig ko mula sa tenga ko tagos sa puso ko at sa ayaw ko man at sa hindi kaylangan kong tanggapin ang narinig ko ......narining kong sinabi nya ang dalawang salitang sumira at nagwasak sa mga pangarap kong lumigaya habanghabang buhay .............ang salitang "I DO"

SCENE 6: (funeral) namatay sya dahil sa sakit na cancer ilang taon matapos ang kasal nya tinitigan ko sya sa pagitan ng salamin na namamagitan sa amin ang babaeng minsan kung nakasama ,naging bestfriend at higit sa lahat ang babaeng minahal ko buong buhay ko .walang pinagbago mula nung unang nagkakilala kami hanggang ngyon na nakahiga na lang sya sa kabaong nya at humihingi ako ng konting pagkakaton para masulyapan sya sa huling pagkakataon bakas pa din sa nakapikit nyang mga mata ang mga ngiti na nagiging dahilan din ng pag ngiti ko

nilapitan ako ng nanay nya binigay ang isang diary "sabi nya sakin bago sya mamatay na ibigay ko yan sayo "

binasa ko yung diary na sinulat nya nung highschool pa kami at nakasulat ang mga...

MAHAL KO SYA GUSTO KO SANANG SABIHIN SA KANYA NA MAHAL KO SYA AT HINDI AKO KUNTENTO NA MAGKAIBIGAN LANG KAMI PERO NAHIHIYA AKO HINDI KO ALAM KUNG BAKIT KUNG HANGGANG DITO NA LANG ANG LAHAT SANA HINDI NA LANG SYA ANG NAGING BESTFRIEND KO T.T :(((((((

napaisip ako at biglang pumatak ang luha sa mga mata ko .....kung nasabi ko lang sana ang mga gusto kong sabihin nung mga panahon posible pa ang lahat .kung maibabalik ko lang yung mga pagkakataon na maririnig mo pa ang bawat salitang bibitawan ko ,hinding hindi sana ako mapapagod sabihin mahal kita kahit paulit ulit pa

... paminsan minsan talaga mapaglaro ang tadhana and swear hindi sya nakakatuwa

-isinalin lamang

Do-Re-Mi-So-Fa-Ti-La-Do..Tsk!

2011-02-26T21:41:00.012+08:00

"..but when I first fell in love with the piano, I knew it was me. I was dying to play."

Alicia Keys

Isa na siguro sa mga pinakamasarap na pakiramdam sa mundo ay 'yung magkaroon ng talento sa pagtugtog ng mga musical instrumentsss, o kahit musical instrument lang. 'Yung tipong kahit ano pang damdamin ang pinakatatago-tago mo diyan sa puso mo, e kaya mong isigaw sa mundo sa pamamagitan lang ng pagkaskas ng gitara, pagwawala sa drumset, pagpapasabog ng beatbox, o kaya sa pagpikit ng mata at pagkalabit sa mga tiklado ng piano sa saliw ng mga musikang nagpapalakas sa tibok ng puso mo. 'Yun bang konting pakikipag-jam mo lang sa instrumentong napili mong tugtugin, e para bang gumagaan na agad ang pakiramdam mo at pakiramdam mo musika na ang solusyon sa problema ng mundo - pansamantala.

Nasa puso mo na ang pagmamahal sa musika, punung-puno na ang kaluluwa mo ng mga himig na handa mo nang tugtugin bilang tanda ng pagpapakita nang tunay mong nararamdaman. Madulas na ang utak mo para ilapat ang mga salitang bubuo sa kantang nagsusumigaw na diyan sa kalooban mo. Kaso may problema... wala kang talent!! wala kang alam tugtugin!! WALA! WALA!! Pa'ano 'yan??? Pipikit ka na lang at mag-iimagine na marunong ka magpiano?? Baliw! Baliw! Baliw ka Eych! Ilusyonada!! Waaaaaaaaaahh! Haha.

Nakakabadtrip di ba??

Bumili ako ng electronic keyboard 'nung isang araw. Biglaan lang 'yun. Nanggaling lang talaga ako sa kaibigan ko na marunong mag-piano at nagpaturo at natuwa at napangiti at nangarap na makatugtog sa pamamagitan ng mga daliri kong may tig-0.5 centimeter na kuko at napangiti ulet at napaisip what if bumili din ako ng keyboard ko, napadaan sa bilihan ng mga keyboard at nagdownpayment at kinuha din kinabukasan gamit ang allowance ko for one week at ayun. (Whooh) Instant. Nagkaroon ako ng piano. (Piano na lang, ang haba kasi pag electronic keyboard. hehe.)

Palibhasa excited, inuwi namin agad ng Kuya ko 'yung piano, dapat may libreng tutor 'yun kaso naalala ko hindi ko pala dinadala yung utak ko kapag umaalis ako ng bahay, baka magpakamatay pa yung magtuturo saken sa sobrang slow ko. Wala akong alam tugtugin kahit isa, ay meron pala, 'yung korean na kanta na paborito ko kaso hanggang unang verse lang, ampanget pa pakinggan. No choice. Kelangan ko turuan ang sarili ko. Kelangan ko magtyaga magturo sa row 4 na bata. Naisip ko din na tama 'yung kaibigan ko na okay din kung bibili ako ng piano para naman may alam akong tugtugin kahit man lang isang instrument. Pero ang totoo, pina-realize niya lang saken na wala talaga akong talent. Haha.

(Kasalukuyan akong nilalagyan ng lotion ng kapatid ko sa hita at sa mukha, ewan kung bakit.)

Ang hirap pala. Para kang sumusugal sa isang bagay na hindi mo alam kung meron ka bang makukuha sa huli. Hindi mo alam kung para sa'yo nga ba talaga 'yung ginagawa mong pagtyatyaga.

(Para senti ang dating, ikokonek ko sa pag-ibig.)

Halimbawa may gusto ko sa taong hindi ka gusto. Para kang nagbubuhos ng atensyon sa isang tao na hindi mo naman alam kung inilaan ba ng tadhana para sayo. Minsan kahit anong pilit mo, at kahit na anong pagsisikap mo na iparamdam sa taong 'yun na gustong gusto mo siya, madalas hindi pa rin sapat dahil sa huli, 'yung nararamdaman niya pa rin ang tatapos sa usapan. Sa kabila ng lahat, hindi mo pa rin kayang makuha ang puso niya. Parang sa pag-aaral din ng piano, o kahit sa anong musical instrument na bet mo, kung wala ka naman talagang alam at gusto mo lang, malaki ang posibilidad na sa kabila ng lahat ng pagsisikap mo, hindi ka pa rin marunong. Sa kabila ng lahat, hindi mo pa rin makuha ang tamang paraan sa pagtugtog nito. Buhay nga naman. (Pero don't worry, saken lang siguro applicable yan. Bakit kasi ang hirap ko turuan? Haha.)

"..music expresses that which cannot be said and on which it is impossible to be silent."

Victor Hugo

Paano na lang pala kung walang music? Kaya mo bang iimagine na mabuhay sa mundo nang walang musika? Pwede naman, kasi hindi ka naman mamamatay kung walang music. Pero may mga ilang bagay lang kasi talaga sa buhay na kapag hindi nag-exist sa mundo mo, e para ka na ring nabubuhay dahil obligado ka lang mabuhay, at hindi dahil sa gusto mo talaga mabuhay.

Sana nalalaman din ng tao kung para saan siya nakalaan sa mundo, o kahit clue lang. Sana nung bumili ako ng piano, binulungan man lang ako ni Beethoven ng, "Ul*l! Bibili ka ng piano?? Ni Do-Re-Mi nga hindi mo memorized! Chaka mo!". Kaso hindi ganun ang buhay eh. Hinding-hindi.

Do ------------- Do you ever imagined how much I've tried?

Re ------------- Remember the things we do together, 'til the day we die.

Mi ------------- Meaningful memories, buried deep within my heart.

Fa ------------- Fantasy, fantasy. Is that all you can be in me?

So ------------- Sonatas are dancing on my soul, like you are in my mind.

La ------------- Lasting fragrance of your embrace, swaying with the wind.

Ti ------------- 'Til the day I get your heart, I'll keep trying.

Do ------------- Don't stop existing in my world, I might suddenly disappear.

-DoReMi

Now Listening : Kiss in The Rain - Yiruma.

P.S.
Sana malaman ko address ni Alicia Keys. Wala lang. Papatulong lang ako magpapayat.

Photo: http://i300.photobucket.com/albums/nn27/ilovemusic227/music.jpg

Manigong Bagong Year! :)

2010-12-31T22:34:00.004+08:00

10:25pm nang simulan kong itype ang blog na 'to. Ilang minuto na lang, putukan na. Pero hindi rin, kasi nung isang araw pa may nagpapaputok dito samen. Ang saya ng New Year nila. Three days.

Kung tutuusin, wala naman talagang bago sa mga mangyayari tuwing Bagong Taon. Putukan mamayang 12am, susunod sa milyon milyong pamahiin na nauuso sa buong universe at sa bahay namin, magsagawa ng New Year's Resolution na kalokohan lang kasi 'yun din naman mga resolution mo 'nung isang taon at hindi rin nasusunod hanggang ngayon (revised version na ang output), at magpadala ng mga message sa celphone, Facebook, Friendster, twitter, at kung saan saan pa na nagsasabi ng kung anu-ano na akala mo katapusan na ng mundo. Maaaring wala na ngang bago - pero ang mga 'yun ang nagpapasigla, nagpapasaya at nagpapabuhay sa bawat "Bagong Taon" na lumilipas. Lumang tugtuging masarap pa ring pakinggan.

Personally (wow), inaabangan ko na talaga ang 2011. Ayoko nang balikan ang 2010. Masyadong masakit. Ilang beses din kasing tumama yung hinliliit ko sa kanto ng upuan ngayong taon. Hindi nakakatuwa.

Pero seryoso. Ayoko sa taon na 2010. Masyadong maraming nangyari. Basta. Hehe. Sa totoo lang, natutuwa ako sa mga tao tuwing magbabagong taon. Andami ko kasing text messages na natatanggap. At alam ko, ikaw din. Parang andami kong nagawang matino sa buhay sa loob ng isang taon. Nakakatuwang isipin na naaalala ka ng mga kaibigan mo sa mga panahon na tulad nito. Hindi ko nga alam kung ano bang dapat maramdaman, lungkot o tuwa? Pero syempre lamang 'yung pangalawa. O nakikisimpatya lang 'yung mga tao. Akala siguro nila nalulungkot ako. Bakit? Secret. Haha. Text ko sa'yo mamaya.

Wala pa pala kong mga narereplyan sa mga nag-wallpost saken sa FB (mga 3 tao), nag-"PM" sa chat (tama ba yun? mga 5 tao), at nagtetext kanina (kasi busy ako sa menudo kong puro atay). Pero gusto kong sabihin sa kanilang lahat na nagpapasalamat ako ng lubos, sobra at wagas! Message? Eto:

Sa mga kaklase ko ngayong college na sa sobrang solid ng pagsasama eh nakakasawa na ang mga pagmumukha. haha! Peace. Salamat guys. Kayo ang nagpapasaya saken pag pumapasok ako ng puyat. Sana sabay sabay tayong grumaduate. Makisama lang ang mga prof saten, party na! At 'wag kayong mag-alala kung wala kanyong nagawang related sa school ngayong bakasyon. Tatlong taon na tayong ganito, anung bago? Surviving naman di ba? Haha. Pero wag sana natin kalimutan na magsikap pa ring mag-aral. Wala naman tayong ibang choice di ba? Salamat H2 (section namin). I love you all! Mwah! Haha. :)

Sa mga kaibigan ko nung high school na hanggang ngayon e pinadadaanan pa rin ako ng GM at nakakasama sa oras ng iyakan at tawanan at chibugan at pansitan, maraming salamat! Lumipas man ang mahabang mahabang panahon, pakatandaan niyo, nandito lang ako at handang pakainin kayo ng pansit tuwing dadalawin niyo ko. Hehe. Mahal ko kayo. :)

Sa pamilya ko na nanatiling matatag sa kabila ng lahat. Wala akong ibang gustong sabihin sa inyo kundi mahal na mahal ko kayo. :)

Sa pag-ibig ko, sana pumanget ka ng sobra, magkaroon ng pinakamtinding body odor sa buong mundo, at maka-singko sa lahat ng exams para ma-turn off na ko sa'yo. Hahaha. Peace. Joke lang. Pero sana sa 2011, hindi na ikaw. Yeah! Hahahaha. Peace. :)

Sa lahat ng mga kaibigan ko sa loob at labas ng school na nagpapadala din saken ng GM, at sa basta, sa lahat lahat ng kaibigan ko na dinamayan ako sa oras ng drama at laging nandyan para saken, o kahit hindi sila palaging nandyan basta inadd ako sa Facebook, maraming maraming salamat!

At higit sa lahat, maraming maraming salamat sa Diyos. Binigyan niya kami ng matinding pagsubok at alam kong sa mga susunod pang mga taon, hindi na Niya kami bibigyan. Give chance to others naman. Haha. Oi joke lang, mali pala 'yun. Sana hindi na maulit. Thank you Lord kasi hindi Niyo po kami pinabayaan. Diyan lang kayo palagi ah? I love you Lord! Mwah! :))

Pero gusto ko pa din magmessage sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.

Para sa Mama kong makulit na nagsawa nang magkulit dito sa lupa at bumili ng condo sa langit, namimiss na kita. Sana kung nasaan ka man ngayon, masaya ka na. Kasi kami dito, masaya na din kami. Kita kits na lang, pero pag may apo ka na. Haha. Ai magmamadre na pala ako. Panu yan? Hehe. You're the best Mama in the world, magiging nanay din ako siguro balang araw pero hindi ko mahihigitan yung pagiging nanay mo samen. Naiiyak ka na? Arte mo. Haha. I love you! Sana wag masyadong mahaggard si Lord sa kakulitan mo. At 'wag mong masyadong titigan si Rico Yan. Baka matunaw 'yan. Hehe. :)

Masyadong maraming nangyari ngayong taon. Malungkot, masaya, nakakahaggard. Lahat. Kung tutuusin taon taon naman nangyayari ang mga malulungkot, masasaya at nakakahaggard na bagay. Pero dapat higit pa sa mga putukan at pagsunod sa mga pamahiin ang gagawin nating pagdiriwang ngayong bagong taon. Dahil kasabay ng pagpapalit ng taon, ay ang isa sa mga pinakamalalaking himala ng buhay - ang mismong "ikaw" na nabubuhay pa rin at patuloy na binibiyayaan sa kabila ng lahat ng mga pagsubok. Ang "ikaw" na humaharap muli sa isa na namang "Bagong Taon" na pupunuin mong muli ng pag-asa na sana, mas makakita ka ng maraming dahilan para maging masaya at maging mas matatag na "ikaw" kesa sa "ikaw" ng kahapon.

Happy New Year everybody! Party Party!

Bob Ong's Eighth: Ang Mga Kaibigan ni Mama Susan *****

2010-12-07T19:54:00.004+08:00

"Huwag mong bibigkasin ang hindi."

Lumitaw na ang pinakainaabangang ikawalong libro ni Bob Ong. Wala na kong sasabihing iba pa, baka may mga magalit pa saken. Tignan niyo na lang din ang trailer na ito:

Paunawa mula sa taong nakabasa na: 'Wag babasahin ilang minuto bago matulog. Basahin na lang ilang oras pagkatapos mong gumising sa umaga. Amen.

At ilang mensahe mula kay Bob Ong para sa mga illegal story tellers ng nasabing libro:

"Bunso, iwasan mo ang ugaling mapagmalaki nang dahil lang sa ikaw ang unang nakabili ng gusto mong libro o nakaabot ka na sa page 20. Ang mas magandang gawin, humanap ka ng bakante mong oras at kumportableng lugar kung saan ka makakapagbasa ng libro nang maayos at walang istorbo. Tapos sulitin mo ang ipinambili mo ng libro (o ang pag-aabala mong magbasa kung hindi man ikaw ang bumili ng libro) sa pamamagitan ng pag-unawa sa kabuuhan at maliliit na detalye ng kwento. Saka ka ngayon magyabang sa mga kaibigan mo dahil naintindihan mo ang binasa mo! => Hindi gaanong magiging masaya (o maayos) ang karanasan mo sa pagbabasa kung magtu-Tweet ka minu-minuto o mag-a-update ng status sa Facebook sa bawat lipat mo ng pahina ng libro. Bigyan mo ng oras ang sarili mo at karapatan na matahimik sa isang tabi kahit paminsan-minsan, at huwag katakutan ang paggawa ng iisang bagay lang sa iisang sandali. Lumaki ka man sa panahon ng multitasking at limang minutong attention span, marami pa ring bagay sa buhay ang mas magugustuhan mo kung paglalaanan ng sapat na panahon at hindi mamadaliin. Magandang ugali rin ang hindi pagkwento ng mga importanteng detalye ng librong nabasa mo bilang respeto sa mga kapwa mo mambabasang hindi pa tapos ang libro. Dahil sa maniwala ka’t sa hindi, hindi dahil sa tapos ka nang magbasa ay sabay-sabay na ring natapos ang ibang mga mambabasa. Marami ka pang mababasang libro na hindi man isinulat ng mahusay na manunulat ay magugustuhan mo pa rin dahil ikaw ay mahusay na mambabasa. Maraming salamat sa pakikiisa sa layunin nating gawing bayan ng mga mambabasa ang ating bansa. =>"

Source: http://www.facebook.com/note.php?note_id=466875696469

"Ik a w ay pinili. N araramdam an mo ba angm a higpit nayakap sa iyonga yon ng isangka ibigan?"

Worth reading. P150 lang kahit saan. Nakaw na! Ai este, bili na! :)
Happy reading!

ANG SABIK SA KILIG

2010-12-07T10:56:00.010+08:00

sa pagibig naniniwala ka ba sa pinagsamang paghihintay at paghahanap?

kung baga sa sining nagddrawing ka pa lang kinukulayan mo na....

kung hindi mahirap?IMPOSIBLE...

bakit ba madaming taong gustong pumasok sa isang relasyon? na kung ituring nila ito ay parang PANTY at BRIEF na parang hindi buo ang araw pag hindi nila suot

akala ba nila lahat ng taong IN A RELATIONSHIP ang status sa facebook ay masaya?

Uu nga sabihin na nga nating parang brief at panty nga ang isang relasyon
pero minsan sa sobrang pagmamadali natin ang nasungkit natin sa sampayan at nasuot natin ay sa tatay/nanay pa natin ,kung minsan basa pa

nagmamadali ka kasi ehh

suot mo nga hindi ka naman kumportable:in a relationship ka nga masaya kaba?o nakakahinga ka ba ng maluwag?

naghahanap ka man o naghihintay iisa lang naman ang gustong mangyari eh ang maging masigla ang lablayyff

sabi nga nila yung iba kasi sa tamlay at walang kabuhay buhay ng lovelife nila tanging ang pagkain na lang ng mangang hilaw na nagkulang sa bagoong,paghigop ng sabaw ng sinampalukang sinigang at huling pagpuslit na lang ng ihi nila tuwing umaga
ang nagpapakilig sa katawang lupa nila

ngayon magpapasko bakit kaya ang daming kating kati magkaron ng kaholding hands?magkaron ng kalampungan sa simbang gabi..at kaputukan sa bagong taon hahaha (oh wag kang green dude)

bukod sa imposibleng lumamig ang summer kaya walang "samahan ng malalamig ang summer" bakit kya tuwing december lang nararamdaman ng mga tao ang pagiging single ?bakit kaya may katagang malamig ang pasko?

bakit may SMP? bakit may mga taong malulungkot tuwing pasko sa dahilang SINGLE sila ? hindi ko lubos maintindihan .masyadong malabo para maunawaan.... kanya kanya man ng dahilan kanya kanya man ng rason at ipinaglalaban

naghihintay ka man o naghahanap ng kapareha sa buhay ,malungkot ka man o masaya ng dahil sa pagibig? ang importante nararamdaman mo ang lahat ng yan dahil buhay pa rin sa sarili mo ang konsepto ng pagmamahal...lalong lalo na ngayong PASKO !!!

karl nuqui
dec 7/2010

Samahan ng Pasko ang Malamig

2010-11-21T20:16:00.007+08:00

Magpapasko na naman. Syet tol, single ka pa rin??

Single. Ka. Pa. Rin.

Iniisip ko dati kung paano at kung saan nagsimula ang SMP o ang "Samahan ng mga Mukhang Paa", ay este "Samahan ng Malamig ang Pasko". Nung bata ako, madalas kong naririnig sa mga tao sa paligid ko 'yung mga linyang "Anlamig na naman ng pasko ko, &%@#%$&*&#@$^ naman!". Tapos magtataka 'yung maliit at panis kong utak kung bakit nila nasasabi 'yun eh sadyang malamig naman talaga 'pag Pasko at gustong gusto ko 'yun kasi hindi mainit (malamang). Hanggang sa marealize ko nitong mga nakaraang araw na oo nga, sadyang malamig nga yata ang Pasko ko, 'yung may malalaking abs pala kasi 'yung gusto ng crush ko.

Tuwing magpapasko, malamang lamang maiisip mo na sana hindi kasinlamig ng panahon ang temperatura ng puso mo. (Amen). Sana may tatawagan kang "someone" sa pagsapit ng 12am sa December 25. Sana meron kang "someone" na bibilhan mo ng espesyal na regalo na pinagipunan mo ng 3 days. Sana may yayayain kang "someone" para magsimbang-tabi, ai este simbang gabi nang siyam na beses (tapos pag tinanong ka tungkol sa ebanghelyo sa gabi na 'yun, hhmm. gudlak!) Sana meron kang "someone" na ituturing kang pinaka-da best na regalo sa Pasko, 'yung tipong wala na siyang hihilingin pa at sasabihin sayong, "Para sa'kin, araw-araw naman Pasko eh, basta kasama kita." Anlagkit.

Kung ikaw na lang ang nag-iisang taong singular form sa barkada niyo, paminsan-minsan masakit 'yun. Maiinggit ka sa mga kaibigan mong may kaholding hands, kakissing scene, katawagan ng "hubby" at "wifey" (na hindi ko naman malaman kung bakit naging ganun), ka-iloveyou-han ng 8223896126 times per minute at kapartner sa couple shirt.

Couple shirt. Kung tutuusin, hindi na lang ata t-shirt ngayon ang pwede ipa-reproduce ng mag-syota. Nauuso na din ang bigayan ng couple ring, couple watch, couple necklace at kung anu-ano pang kakopolan. Nag-aabang nga ko na baka may mausong couple scratch papers, couple medyas, couple charger, couple ID lace, couple UTI test, couple softdrinks, couple slimming pills, at couple contact lens. (Siguro magboboypren na ako kapag meron nang couple contact lens). Hindi ko alam kung gusto lang ba talaga nila na malaman ng buong mundo na nagmamahalan sila o gusto lang nila ipaalam na sila sina Julio at Julia, ang Kambal ng Tadhana.

Balik tayo sa mga SMP.

Hindi mo naman ginusto mapasapi sa nasabing samahan, pero sa napakaraming dahilan e talagang mapapasali ka na lang bigla. Ang Buhay Na Walang Syota. Bow.

Kung isasapuso mo masyado dahil sadyang emo ka, talagang nakakalungkot nga 'yun kung iisipin mo. Lalo na kung may nililigawan ka, 'yung tipong akala mo sasagutin ka na sa dami ng bulaklak at chocolates na binili mo at sa dami ng beses na nilibre mo siya ng pamasahe at nagpagod na ihatid siya sa bahay nila, pero 'yun pala isang taon nang taken at akala niya isa ka lang mabuting "kaibigan" (ouch!). O kaya kung may crush ka tapos akala mo gusto ka na din dahil lagi mong ka-chat sa Facebook pero 'yun pala, pero 'yun pala.. 32 kayong kachat niya. Hayy. Mapapabuntong hininga ka talaga ng matindi.

Pero hindi naman talaga dapat ikinalulungkot 'yung mga ganung bagay (weh Eych??). Oo nga. Hindi naman talaga. Sa napakaraming dahilan, naniniwala akong hindi naman talaga dapat. Birthday 'yun ni Jesus, hindi Valentines Day. Family Holiday 'yun kung tutuusin dahil dapat e masayang ang mga pamilya na nagsasama sama sa Pasko. 'Yung iba mong kapamilya ang dapat mong tinatawagan sa pagsapit ng 12am sa December 25. Nanay mo dapat ang bibilhan mo ng regalo na pinagipunan mo ng 3 days. Kapatid mo ang yayain mong mag-simbang gabi ng siyam na beses. At higit sa lahat, pamilya mo dapat ang ituring mong pinaka-da best na regalo sa Pasko, at sa araw-araw. Dahil ang magsyota, maaaring magkaubusan ng pagmamahal sa isa't-isa, pero ang pamilya, daanan man ng lahat ng klase ng problema sa mundo, hinding hindi makukupasan ng pagmamahal, umabot man sa kabilang buhay.

Pero hindi naman ako choosy. Kung bibigyan man ako ng boyfriend na kamukha, ay kahit kahawig lang ng paborito kong artistang Koreano, pwede na siguro.

Advance Merry Christmas!! :))

---

Pasensya na sa kinalabasan ng blog, kinalawang na ang utak ko. Hehehe. :))

Credits to http://www.facebook.com/Samahan.ngMalalamig.angPasko para sa piktyur. :)

PAGBABAGO: pwede mong sabayan pero hindi mo pwedeng pigilan

2010-09-01T15:13:00.008+08:00

ang bilis umikot ng mundo noh?buti hindi siya nahihilo.parang kelan lang ,ngayon! eh ngayon na talaga.ang daming magbabago,ang daming sumusulpot at biglang mawawala. wala na talagang permanente sa mundo maliban sa mga pagkakataaon nararanasan natin na sa di katagalan isa na lamang nakaraan.

nakakamiss yung mga panahon kinakagat mo yung bakal ng monggol pencil mo para lumabas yung pambura at makapagbura ka nuh,ang mahirap lang dun hiraman pa kayo ng mga klasmeyt mo sa iisang lapis iisang bakal iisang kagat hindi pa kasi natin alam nun yung salitang kadiri eh.samantang ngayon pag g-tech gtech kana naghahanap ka pa ng .3 eh kamuka mo naman yung sulat mo(its up to you,judge yourself)

mabilisan tanong mula sa aking kaibigan!

sinisilip mo din ba yung ref nyo habang sinasara mo kung paano namamatay yung ilaw,kumakanta ka din ba ng mga kanta ng westlife,bakstritboys,a1,m2m,spicegirls sa harapan ng electricfan na sarap na sarap kang saluhin ang lahat ng alikabok,sumusulat ka din ba ng pangalan mo *love* pangalan ng kras mo sa maalikabok na salamin ng sasakyan?o nagpauto ka din sa punyetang nagkalat ng tsismis na dumadami at nabubuntis ang mga kisses pag binabad sa pabango,lalo na pag tinakas mo ang pabango ng nanay mo!!

ang sarap sulyap-sulyapang ng mga ganung pagkakataon sa buhay natin noh,ngayon napapangiti ka kung minsan nahihiya ka pa tuwing pinapaalala ng mga magulang mo sayo,hmm kasi nga matanda ka na isa yan sa masistemang proseso sa buhay ng isang tao ,ang pagtanda hindi lang sa edad pati na rin sa isip

siguro kaya mo nagawa ang mga nakakatawang kalokohan mo nung ikaw ay musmos palang eh para ngayon matanda ka na maaalala mo at meron kang mga bagay na pagtatawanan *HINDI LANG SA IBANG TAO* pati na rin sa sarili mo

marami na kaseng nagbago at magbabago

at mangyayari ang lahat ng yan sa tamang panahon.hindi pedeng pahintuin mo at itambay mo yung sarili mo sa kung anung buhay meron ka dati o ngayon dahil patuloy na dadaloy ang buhay mo,patuloy na iikot ang mundo sa axis nito,lulubog-lilitaw ang araw,uulan-aaraw,dadaan ang maraming bagyo,makakaranas tayo ng elniño at marami pa ang magbabago pero bukod sa presyo ng fishball na 50cents isa ring pinakapermanenteng bagay sa buhay natin ang "PAGBABAGO" ang kaylangan mo lang sumabay,parang isang pustahan yan pero dito sumusugal ka pang panalo ka na agad

oo masarap balik-balikan ang mga maliligayang araw natin sa ating kabataan.pero diba't mas masarap isipin na yung simpleng bata na nanghihingi ng kaunting barya pambili ng cottoncandy eh ngayon nakakapagsulat na sulating binabasa mo ngayon,mula sa A,E,I,O,U ngayon may pa "if a wood chuck could chuck wood how much wood would a wood....blah blah pfft !@#$%$^&*" kana.

mula sa simpleng batang naglalaro at tumitikim ng sariling sipon hanggang sa ating pagtanda

marami talaga ang magbabago pwede mong muling sulyapan ang nakaraan pero hindi mo na literal na mababalikan ,magbabago ang lahat pwede mong sabayan pero hindi mo mapipigilan

-bow-

karlnuqui sept 1/10 hapi bermonths sa lahat ng mambabasa

the sad love story

2010-08-27T14:42:00.002+08:00

Minsan yung dating sustansya ng buhay mo at gana ng katawan mo,mapapalitan ng mga pagkakataong tatanungin mo ang sarili mo kung para saan pa't naging masaya kung matatapos din naman ng maaga,kkikwestyonin mo ang mga bagay kung bakit kaylangan pang mangyari.

hahanap-hanapin mo,sisilip-silipin mo,tatanawin mo ang nakaraan pero hinding hindi mo na mababalikan.
Lilipas ang panahon,iikot ang mundo,magsasayawan ang mga paru-paro,matutuyo ang tubig sa batis pero hindi ang pagibig mo.makakalimutan man ng isip mo pero nakamarka pa din sa puso mo.
Pipilitin mong baliktarin ang katotohanang tapos na,dahil alam mo sa sarili mong hindi pa

mahirap talaga!!hahatakin ng gravity pababa ang mga luha mo ,papatak sila sa lupa pero hindi nito madidiligan ang nanunuyong puso mong nasasabik sa dating pagibig,maiisip mo kung yumayaman ka lang sa kakaisip sa mga bagay na sa tingin mo ay imposible nang mangyare,ikaw na siguro ang may ari ng microsoft,kung naiinom lang ang bawat luha na nilalabas ng mga mata mo,wala na sigurong krisis sa tubig

PERO HINDI!!

nangyayare ang lahat ng yan dahil sa simpleng bagay na hindi maiwasan at hindi matanggal sa sistema ng buhay ng tao nangyayare ang lahat ng yan dahil
"NAGMAMAHAL KA *period*"

paano maibbalik yung dating sigla ng buhay kung yung taong tinuturing mong pinaglalaanan nito ay binawi na ng pagkakataon,paano ka sasabay sa pagikot ng mundo kung yung taong tinututing mong mundo ay wala na.yung taong nagbigay ng sarili mong bersyon ng langit at saya,

MASAKIT,AT MAHIRAP

tila isang epidemyang kakalat sa buong katawan mo at pahihintuin ang pagfufunction ng lahat ng system nito ito yung uri ng sakit na papatay sa likas na kasiyahan mo ,sakit na di kayang daanin sa biogesic ni papajohn lyodd at sabay sabing "ingat ka",hindi kayang daanin sa dolfenal at sabay ngiti,hindi kayang ikonsulta sa albularyo nguyaan ng tuyong dahon at duraan sa tiyan

itong isang karamdaman sa puso na tanging panahon lang ang makakapagpagaling,sadyang may mga bagay sa mundo na kahit gaano ka katalino panahon lang ang nakakaalam at makakapagsabi

*ang blog na ito ay para kay anna marie carpio,marah carisha flores,dane sherwin malibat

isang maulang hapon sa lahat ng mambabasa

-karlnuqui-aug 27/10

"ang huling pitong berso"

2010-08-25T20:31:00.003+08:00

May mga bagay na talagang hindi natin maiiwasan.
Saka dumadating kung kelan hindi natin inaasahan.
Hindi ko naman kaylangan sa buhay ko.
Pero pilit nanghihimasok sa katawang lupa ko.

Paminsan-minsan hindi komaiwasang isipin ka.
Magmula noong ikaw ay lumisan at ako'y napagisa.
Hinahanap-hanap ka na nang aking sarili.
Isang malaking pagsubok na sa akin pagtulog sa gabi.

Npapaptanong ako sa langit nasan ka na kaya?
naghihintay na lang ba ako at umaasa sa wala?
Kung kaya ko lang isulat ang lahat ng ito sa puso mo.
malalaman mo kung gaano katotoo ang lahat ng sinasabi ko.

Ipipikit ko ang aking mata
Baka sakaling mahagkan at masilayan ka.
Tatakpan ko ang aking tenga
susubukan ko kung maririnig kita.

Pero bakit ang hirap lokohin ng sarili ko.
Sariling nabulag at nabingi sa katotohanan mula nang iwan mo.
Ang hirap tuloy sabayan ng pagikot ng mundo
lalo na't yung mundo ko'y nasanay lang na umiikot lang sayo.

Lahat naman daw ng bagay natututunan
Pero bakit ang kalimutan ka'y ang hirap pagaralan?
Pangako ko sa mundo maghihintay ako araw-araw at gabi-gabi
Hanggang ikaw ay muling makapiling,at bumalik sa aking tabi.

Sana nararamdaman pa din ng puso mo
Hindi man nakikita ng mga mata ko ang mga ngiti sa mata mo
Hindi man naririnig ng tenga ko ang iyong mga sinasabi at mga tawa mo
Lahat nang yan naaalala at nakapaloob dito mismo sa puso ko

P.S. "the heart feel things that eyes cannot see" IMISSYOU
-city of lights-

karlnuqui-aug 25/10

isang maulang gabi sa lahat

Aral Hangga't Kaya, Review Hanggang Mamatay

2010-08-08T18:08:00.005+08:00

Paunawa: Kung tamad kang mag-aral, ibang blog na lang ang basahin. Thanks. -Management

Katatapos lang ng midterm namin na ginanap ngayong linggo, (as in ngayong Sunday talaga, tibay ng mukha), hindi pa rin ako binabalatuhan ng tadhana ng kaunting pirasong pahinga.

Wala dapat ako sa harap ng computer na 'to (na napakaliit ng monitor, sinliit ng utak ko, ooppss.. wala pala ko nun), dapat e tinatapos ko 'yung mga assignments na hindi pa nagagawa at dapat inaaral ang mga lessons na halos habambuhay ko nang pinag-aaralan na letse hindi matapos-tapos (sorry Mama for the bad word). Buhay na walang pahinga, kala mo kumikita at kumakayod para sa sariling pamilya, daig pang kalabaw.

Napakahirap talagang mag-aral. 'Yung tipong bibuhos mo na lahat ng oras mo pero parang andami mo pa ring dapat gawin. Halos hindi ka na matulog, may maisagot lang sa quiz kinabukasan na ibibigay ng prof mo na hindi naman nagtuturo, tapos isang malaking "5" na nakasulat sa pulang tinta ng bolpen ang magiging reward mo.

Anak ng takubets talaga.

Pero syempre, hindi naman ako nag-iisa. Bilang patunay, eto: (mga status message sa Facebook ng mga classmates kong badtrip)

"Ang lakas makasira ng ulo ang pag-aaral.
Malapit na ko kumain ng tao..."

"soon.. my head will explode.. can't handle it anymore.. my head's pounding lyk crazy.. brain says, "cut it out j9! Im soo tired with all dis cost! stop computing, drop dead, and get lost!"

"ACCOUNTANCY GIVES HIGH MORTALITY RATE..
~cge!aral pa.. :)"

"bakit nag-aaral pa ko? wala naman akong sweldo. badtrip!"

Over! Di ba anlagay? Hindi na kayang pumikit ng mga mata ko at huminga ng ilong ko (ay wala pala kong ilong, sori na). Ang hirap maging college! Wala ka nang social life. Wag na wag mong tatangkain magboyfriend dahil sigurado kinabukasan break na kayo. Minsan hindi ko na rin alam kung nag-aaral ba talaga ko dahil gusto kong may matutunan o takot lang ako sa prof ko na kumakain ng tao at lumulunok ng electric fan?

Pero bakit sa kabila ng lahat ng pagkayamot, pagkabagot, pagkainis, pagtitiis, at pagpipigil na gumala at makipagholding-hands sa SM (pero syempre joke lang), bakit nandito pa rin ako - dito sa mundo na araw-araw kong pinuputakte ng reklamo?

Sa simpleng dahilan na may pangarap ako.

Oo, napakahirap ngang mag-aral. Kung tutuusin, isang malaking sugal ang pag-aaral. Ang pinagkaiba nga lang nito sa sugal, kahit ipusta mo pa ang lahat ng kaya mong ipusta, sa bandang huli, makukuha mo pa ring ngumiti kahit anong mangyari, at siguradong may panalo ka. Wala rin namang pumipilit na mag-aral kang mabuti at magtanim ng eyebags sa mata mo, pero pinili mo pa ring ituloy ang laban dahil sa mga pangarap mo - maliit man yun o malaki. Kaya kung nahihirapan kang mag-aral, isipin mong mas mahirap kung hindi ka nakapag-aral.

Wag mo na lang din isipin ang hirap, dahil hindi ka naman talaga nag-aral para maghirap. Narealize ko yan kanina habang nakasakay sa LRT at ewan kung bakit.

Kaya habang kaya pa, aja! Isantabi ang mga reklamo na dahil 'yan ang kakain sa mga diskarte mo, sigurado. Magsakripisyo ka muna. Konting-konti na lang, maabot mo na ang tagumpay. Aja! =)

(Nag-blog ba ko para pagsabihan ang sarili ko?) Log out.

PANGARAP NA SINIRA NG WONDERGIRLS

2010-08-04T10:24:00.004+08:00

So ayun na nga tila puputok na ang lahat ng ugat sa katawan ko,
Hindi ko masabi yung gusto kong sabihin, parang mauuna pang lumbas yung utot ko kesa sa mga salitang gustung gusto kong bitawan.
Mukang hihimatayin muna ako hanggang sa masabi ko sa kanya na mahal ko sya ,tinitigan nya lang ako sa mata at hiwakan nya yung kamay ko,ramdam na ramdam ko yung maiinit at malalambot nyang palad kinakabahan ako sa isasagot nya ng bigla nyang bitawan ang mga salitang "karl mahal din kita,mahal na mahal"
sandaling huminto yung pagikot ng mundo ko,pakiramdam ko ako lang ang bida sa earth,pakiramdam ko ako lang ang anak ng diyos nung mga sandaling yun
daig ko pa yung kinikilig na john lyodd,pakiramdam ko ako lang ang pinakagwapong lalaki nun sa mundo at wala ng pumapangalawa pa,
nagtitigan kami ,isang titigan na busug na busug sa pagmamahalan,grabe naman sa sobrang ganda nya,ramdam na ramdam ko ang maiinit at mabbangong hininga nya na lumalabas sa kanyang bibig.sabi naman ng sarili ko "hoy karl anu pa hinihintay mo ATTACK na !!!" hindi ko alam ang gagawin ko nung mga panahong yun,gusto ko sanang pahintuin ang oras kaso hindi ko nahiram yung orasan ni doraemon,yun yung mga pagkakataon alam kong hinding hindi ko malilimmutan sa buong buhay ko , ito yung mga pagkakataon na kahit paulit ulit lang mangyayari sa buhay ko alam kong hinding hindi ako magsasawa,ganito pala yung pakiramdam ng marinig mo at maramdaman mong mahal ka din ng taong mahal mo.oh sheeeetttt!!!! pwede na kong mamatay,pero wag naman muna.hindi ko na alam ang gagawin ko tila huminto sa pagfufunction ang lahat ng system ko sa katawan dahil sa sinabi nya

ayan na hinawakan ko na din ang kabilang kamay nya.palapit na din ng palapit ang aming mga labi na matagal ng nasasabik,tila wala na kaming pakelam sa iba yung tipong kami na ang nagmamayari ng buong mundo,ayan na !!! ayan na magkalapit na magkalapit na mmmmuuw......NANG BIGLANG..................................................
.........................................................................................................................................................................................................................................................
"You Know I still Love You Baby.And it will never change.

I want nobody nobody But You, I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo nigaanimyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody"

ng biglang akong gisingin ng napakalakas na punyetang stereo ng kapitbahay namin,nasira lahat ng pangarap ko nang dahil sa limang singkit na babae na pasalamat sila magaganda sila, =( ,nawasak ang mundo ko dahil sa kantang hindi ko naman lubos maintindihan,pinilit kong bumalik pero hindi masagi sa isip ko ang mga nangyari ,nananaginip lang pala ako,balik na naman sa dating buhay,balik na naman sa totoong buhay,napaisip tuloy ako kung sa panaginip na lang ba posible lahat mangyari yung mga bagay na ginugusto mo..parang gusto ko na lang matulog na matulog kahit na alam kung hindi pwede,nextdreaming na lang ulit ..
kahit sa panaginip lang nangyari yun okay na din saken yun dahil alam kung kahit papanu may mga pwersa pa din ng kalikasan pilit akong ginagawang masaya kahit sa panaginip lang at kahit hanggang panaginip lang..

*BOW*

isang nakakaantok na umaga sa lahat

karlnuqui aug4,2010
10:26 am

"THE HOTDOG -MARSHMALLOW LOVESTORY" a birthday blog for my friends

2010-07-27T10:17:00.011+08:00

Isa sa pinakakaabang-abang na araw sa buhay ng isang tao taon-taon ay ang kanyang kaarawan na akala mo ikaw lang ang nagaabang at naghihintay pwes nagkakamali ka ng bongga!!!,dahil pati mga kaibigan mo inaabangan yan at wag nyong kalimutan sa araw ng birthday nyo mismo si "karl" dapat ang besfriend nyo.

isang buong araw na para kang nasa jolibee dahil ikaw ang "BIDA" ikaw lang ang may karapatan magpapampam ,Ang araw na maglalabasan ang mga kaibigan mong hindi naman nagpaparamdam sa mga normal na araw.Ang araw na may pagkakataon kang makalimutan ng mga magulang mo ang mga kalokohang nagawa mo,makalimutan ng tropa mo ang utang mo,Ang araw na magsslide slide na naman ang beer sa lalamunan ng tropa mo,Ang araw na hindi mo na naman patutulugin ang kapitbahay mo sa sakit sa tenga ng pagkanta mo dahill may videoke sa bahay nyo,At ang hindi papahuli sa lahat isang araw ng madamdamin at punong puno ng emosyon na pagkikita at pagtatagpo muli ni hotdog at marshmallow na minsan nang pinagtagpo ng tadhana sa stick, na nung bata ako tuwing umaatend ako ng birthday paboritong paborito kong kunin sa mesa pero ang kinukuha ko lang yung marshmallow tapos yung hotdog didilaan ko lang at ibabalik sa mesa, so ako pa pala may kasalanan kung bakit sila nagbreak!! tsk . Sa ngayon nasan na kaya yung mga taong nakakain ng mga hotdog na dinilaan ko? buhay pa kaya sila ?,kung hindi ako nagkakamali pinsan,kapitbahay,kalaro ko lang ang mga yun.

Aminin man natin sa sarili natin o hindi (edi wag!) ito yung araw na nageexpect tayo na sana maging masaya ang buong araw.Sana masatisfy tayo kasi kung hindi, Isang taon na naman ang hihintayin mo bago ang susunud mong birthday, at swertihan pa kung may hihintayin ka pa,swertihan pa kung may kasunod pa.

Minsan sa sobrang busy ng buhay natin, school works,thesis,officeworks, studies("daw?lol") at kung anu anu pa nakakalimutan na natin bigyan ng oras ang ating mga sarili..yung sa sobrang busy ay hindi mo napapansin tatlong buwan ka na palang hindi nangungulangot,yung halos makalimutan mo na ang cell # mo dahil sa hindi mo na ito niloloadan,yung tumatagal pa yung batery ng cp mo ng isang buwan dahil alarmclock mo na lang ito,yung huling nood mo ng tv si aling ason at mang kosme pa ang pinakasikat na love team. (syempre inexaggerate ko lang kaw naman!).

Sa darating na birthday mo bigyan mo naman ng time ang sarili mo,kahit mahirap man gawin kalimutan mo muna ang lahat ng problema,itigil mo muna ang pagsasagot ng mga math problems alam kong hindi mo din gusto yan at alam kong pagod na ang utak mo at pudpod na ang daliri mo sa kakalabas ng punyetang syntax error dyan sa calculator mo,iwanan mo muna yung tindahan nyo,pabayaan mo na muna ang mga kagrupo mo sa thesis paper nyo (wala ka din naman natutulong dyan kunwari ka pa paobserve-obserbe ka lang naman),saka mo na gawin yung inuutos ng boss mo hindi naman ako magagalit eh promise ajeje,at HIGIT sa lahat tangna dude ilibre mo naman ako..(the last air bender now showing na)

isang beses ka lang naman sa isang taon magbibirthday,bilang lang sa mga flawless na legs ng centipede ka magkakaroon ng pagkakaton magdiwang ng iyong birthday sa buong buhay mo,minsan ka lang sa isang taon mageenjoy magsuot ng pulang damit , butas man ang bulsa mo , kahit puro tigyawat na yang muka mo, at galit galit na ang mga ngipin mo, sandamakmak man ang problema mo,hindi ka man makasabay sa ikot ng mundo kahit sa araw man lang ng birthday mo magpakasaya ka, kung hindi mo kaya, gawan mo ng paraan.kung hindi mo magawan ng paraan, hanapan mo naman ng dahilan.

p.s. wag mong kalimutan magpasalamat sa kanya dahil binigyan ka pa ng pagkakataon magbirthday ulit (eh kung ako lang masusunod ayaw ko na eh *juks*)

*ang blog na ito ay para sa kaarawan ng babaeng itago na lang natin sa pangalang "hazel rivera" na isa sa mga admin ng PEDXING.CO.CC wag mo nang tingnan,OO ito na yun, itong ito na nga yung site na yun kung saan ka nagbabasa at nagpapauto sa nagsulat ng blog na ito at sa kaarawan ng aking kaibigan itago na lang din natin sa pangalang michael angelo versoza"" pati na rin sa kaibigan kong pusa na si cresia cabangon ,marion rae david, at rochelle rabina,sarah mae ganir,darwin valdez at ang paborito kong teacher sa filipino nung highschool si maam bernadette bernales

MALIGAYANG KAARAWAN SA INYONG LAHAT
*bow*

isang masayang gabi sa lahat ng anti-jaywalkers(pedxingers)
karlnuqui
july 27,2010
12:40 am

LIVE , LAUGH , LOVE !!!!!!!

2010-07-21T22:28:00.005+08:00

habang ginagawa ko itong blog na to ,hindi ko alam kung masusundan ko pa ulit ito,mamaya pagkatapos nito matutulog naman ako pero hindi ko din alam kung magigising pa ako,paglabas ko ng pinto ng bahay namin hindi ko alam kung may pagkakataon pa kong pumasok ulit,pagsakay ko ng jeep hindi ko alam kung makakababa pa ako paginsert ko ng lrt card sa machine maibalikko pa kaya ito ??pag sinabi ko kay angel locsin na i love you makakarinig pa kaya ako ng i love you too??eh panu kung bigla na lang akong mawala sa mundo?

yan ang buhay hindi mo alam kung hanggang kelan, hindi mo alam kung hanggang saan,at lalong hindinghindi mo alam kung kelan mawawakasan...in short walang kasiguraduhan..

gaano nga ba o paano nasusukat ang ikli o haba ang buhay ng isang tao ? sa tagal ba ng panahon na nakatapak sya sa lupa?sa dami ng nasinghot nyang oxygen at binubuga nyang carbon dioxide?madalas nagiging basehan ng haba o ikli ng buhay ng isang tao ay ang edad nito na tama nga naman mas matanda mas mahaba ang buhay,nung bata kasi ako ang naging paniniwala ko mas malaki ang tenga mas mahaba daw ang buhay, mas madami at mahahabang noodles ng spageti at pancit ang nakain mo mas hahaba daw ang buhay mo ajejeje

paano ka nga ba masasatisfy sa buhay na meron ka at haba ng buhay na magkakaron ka?paano ka nga ba magiging masaya sa buhay mo? kelan mo nga ba masasabing "pwede na kong mamatay"

ang buhay mabilis lang hindi mo mapapansin parang pagikot ng mundo hindi ramdam,parang snatcher yan mabilis kang nanakawin nito sa mga tao at mundong iiwan mo, kaya hanggat maaga pa gawin mong makabuluhan ang buhay mo lagyan mo ng katuturan, lagyan mo ng silbi wag kang maging pandagdag lang sa lumalagong populasyon ng mundo ,bago dumating yung panahon na magsisisi ka at wala kang kayang gawin kundi titigan yung sarili mong katawan nakahiga at iniiyakan ng mga taong nagmamahal sayo,yung yumayaman na ang mga kapitbahay mo sa pagsasakla at paglulucky9 sa tapat ng bahay mo dahil sa pagkawala mo

gawin mong kapakipakinabang yung buhay mo,lagyan mo ng direksyon,mabuhay ka hindi para sa sarili mo lang, mabuhay ka ng hindi lang puro sarili mo ang iniisip mo,mabuhay ka para sayo at ibang tao,at para sa buong mundo , hindi yung wala kang ginawa kundi hampasin ng tsinelas mo ang bawat makikita mong mga nananahimik na ipis,yung wala kang ginawa kundi magabang ng taho sa gabi at balot sa umaga,wag mong ubusin yung oras mo kakaiyak at kakaemo mo dahil pinagpalit ka ng shota mo,maraming dahilan para maging masaya ang buhay. wag kang mabulag sa mga malulungkot na bagay na nangyayari sa buhay mo

hindi na importante kung maiksi o matagal ang magiging buhay mo dito sa earth ,hindi na yun ang sukatan,ang sukatan dun eh kung naging masaya ka ba at marami kang taong napasaya kung nagkaroon ba ng kabuluhan ang buhay mo.

sabi nga nila,,,, MASAYA ANG BUHAY KAYA MABUHAY KA NG MASAYA

karlnuqui july21,2010 10:30 pm

Doktor vs. Albularyo [PART 1]

2010-05-20T23:49:00.010+08:00

AYOKO SA MGA DOKTOR. Sawa na ako sa mga pagmumukha nila mula pa pagkabata. Noong bata ako, suki ako ng mga ospital. Gabi-gabi kaming labas-pasok ng nanay ko sa mga health centers. Araw-araw akong umiinom ng mga gamot na nirereseta ng doktor. At araw-gabi akong pinipilit ng nanay kong kumain kahit isang kutsara lang... para kahit papaano'y magkalaman lang daw ang aking tiyan. Pero ayoko. Dahil bilang isang mamamayang Pilipino, naniniwala akong masakit sa gilagid ang pagnguya ng kutsara. Mabuti pa sana kung tinidor yon...

∫∫∫∫∫∫∫∫

"If my doctor told me I only had six minutes to live, I wouldn't brood. I'd type a little faster."

~Isaac Asimov, author

∫∫∫∫∫∫∫∫

Isa sa mga hindi ko makakalimutang karanasan sa ospital ay nung minsan, isang gabi, inaapoy ako ng lagnat. Dali-dali akong tinakbo ng nanay ko sa pinakamalapit na health center sa lugar namin. Pagdating pa lang, pinahubad na kaagad ako ng damit ng nurse. Pagkatapos ay pinunasan niya ako ng bimpo na pinigaan sa sabaw ng yelo. Pusanggala! Sa sobrang lamig, dumating sa puntong halos parang gusto ko nang tadyakan sa pagkakayuko yung nurse, para lang itigil nya yung ginagawa niya sa musmos kong katawan (na wala pang saplot!!!). Pero hindi ko itinuloy. Alam ko kasing gaya ng mapait na ampalaya, kahit papaano'y may magandang benepisyong mapapala ang katawan ko sa mga pinaggagagawa niya.

∫∫∫∫∫∫∫∫

Balik tayo sa mga doktor...

Isa sa mga pinakamaraming bagay na kinaiinisan ko sa mga doktor e yung kaugalian nilang pagkatapos kang i-examine, sunugin ang katawan mo sa X-ray, at pakinggan ang tibok ng puso mo (sa pamamagitan ng pagtusok ng karayom sa dulo ng daliri mo) ay magpapaliwanag sila ng kung anu-anong bagay tungkol sa sakit mo... GAMIT ANG MGA SALITANG NAKAKABOBO:

NANAY: Doc, ano ho ba talaga ang sakit ng anak ko? Nag-aalala na po kasi ako sa kanya, doc. Hindi naman siya ganyan dati. Sa katunayan nga e marami ho siyang natatanggap na awards dati...

DOC: Ahem...

NANAY: ...bilang patunay na siya nga ay isang maliksing---

DOC: Dahil sa ilang sintomas na madalas ipakita ng inyong anak gaya ng severe headache, unexplained nausea, at loss of peripheral vision, napag-alaman naming may kinalaman ang sakit niya sa posterior cranial fossa. Bago pa, lumala na rin ang gradual loss of sensation niya na mas lalo pang nakapagdudulot ng hormonal (endocrine) disorder sa isang pasyente. Ang lahat ng ito ay bunga ng mga uncontrolled cell divisions, marahil sa cranial nerves, lymphatic tissues, pituary, pineal gland o blood vessels niya. Dagdag pa dito, mas bumilis pa ang pag-increase ng mass growth ng abnormal brain cells niya sa ulo. Sa kasong ito, ikinalulungkot kong sabihing "malignant" ang sakit na dumapo sa anak niyo.

NANAY: H-HAH?????!!!!!

DOC: In short, may cancer sa utak ang anak niyo, misis.

Mismo. Kaya kung mabubuhay ka noong unang panahon, e asahan mo nang mabobobo ka sa mga pinagsasasabi ng doktor mo tungkol sa tunay na pangalan ng sakit mo. Mabuti nga ngayon, medyo naipapaliwanag na nila ng maayos sa mga pasyente ang mga bagay na dapat nitong malaman. Patunay lang yan na ang mga doktor, at hindi ang mga pasyente, ang dapat na mag-adjust mula sa dictionary ng Science...

∫∫∫∫∫∫∫∫

Pero hindi pa diyan natatapos ang reklamo. Dahil tulad ng sakit na "Hirap sa Pag-Intindi sa Salita ng mga Doktor", pangunahing problema rin ng mga pasyente ay ang sakit na "Hirap sa Pag-Intindi sa Sulat ng mga Doktor." At ang pangunahing dahilan niyan ay ang... reseta.

∫∫∫∫∫∫∫∫

Re. Se. Ta.

Hindi na bago sa akin ang issue kung saan dawit ang nasabing papel, ang doktor at ang sulat-kamay niya.

"'Pag doktor, asahan mo, pangit ang sulat. "

Madalas kong naririnig yan sa mga botika at ospital, pero hindi yan kwentong barbero lang. Dahil kung titignang mabuti, pangit talaga ang sulat ng mga doktor. Ewan ko lang sa iba, pero yun ang napapansin ko pag nababasa ko yung mga dati kong reseta.

Alam na naman ng lahat na dati pa'y may tsismis na tungkol sa mga doktor, at kung gaano talaga kapangit ang sulat nila... Ang tanong ko: bakit kinakailangang pangatawanan pa ng iba sa kanila na parang kinahig-ng-manok nga talaga ang handwritten nila? Hindi ba kayo tinuruan ng teacher niyo ng Composition sa Grade 1?? At kasama ba talaga ang kinahig-ng-manok-na-handwritten sa mga requirements para makapasa sa Board Exam??? Umayos kayo ha??!!!!! [insert panginginig ng laman here]

Malamang yun yung isa sa mga dahilan kung kaya't marami sa ating mga Pinoy ang mas pinipiling unang lapitan ang mga albularyo kesa sa mga doktor.

Oo.

Albularyo.

.

.

.

ITUTULOY...

Abangan ang kapana-panabik na pagpapatuloy ng teleseryeng ito na tinututukan na ng buong sambayanan! Ang sagupaang DOKTOR VS. ALBULARYO! Dito lang sa Abayga Gopa Lako!

(Naks... May Part Two! Parang Desperadas!)

∫∫∫∫∫∫∫∫

----
Mula sa mga Alamat ni Jerald (www.jraldrbnt.wordpress.com)

Abangan ang sequel. At ang premiere night sa Cinema 23 ng Sabik CinemaWorld sa Tawi-Tawi.

Da Green Blog

2010-05-07T10:51:00.017+08:00

Bukod sa utak mo, ano pang ibang bagay ang sumasagi sa isip mo kapag naririnig mo ang salitang "green"? Sabi ng kaibigan kong matalino, maganda at sexy (Paid for by friends of Mitch Mari), gusto niya daw ng blog na tungkol sa kulay berde. Berde as in green. Green as in green. Andami na daw kasing kahulugan ng green sa panahon ngayon. Oo nga naman. Inabusong kulay. Andaming ibig sabihin. Mula sa pinakaimportante (green nature) hanggang sa pinakawalang kwenta (green mind), may kahulugan ang nasabing kulay. Eh ano nga ba ang mga bagay na kumakatawan sa berde? Let's busisi.

Green is Clean.

Ang sarap nga namang tumira sa kulay green na mundo. Ang ibig kong sabihin, kung ang buong mundo ay puno ng mga nagluluntiang mga puno at halaman, walang dudang hindi ka maagang mamamatay dahil sininghot na ng mga ito ang masasamang hanging dulot ng iba't-ibang mga bagay sa kapaligiran at dulot ng katawan mo. Luntiang kapaligiran.

Green tea.

Imagine: Mainit na tsaa sa isang malamig na umaga.

Uso na ang green tea ngayon. Sumasabay sa Super Juniors, U-Kiss at Noynoy Aquino. Napakaraming magagandang epekto ang naidudulot ng green tea sa katawan kaya naman highly recommended ito para sa lahat. Inuming green.

Green is refreshing.

Imagine: Nakaupo ka sa isang lugar na ikaw lang mag-isa at kulay luntian ang buong kapaligiran habang dumadampi sa mga mukha mo ang masarap na simoy ng hangin at habang nag-iisip-isip ka tungkol sa buhay. Refreshing.

Green Campaign.

Kung bakit kulay green ang ginamit ni Gibo sa kanyang kampanya, e hindi ko alam. Siguro dahil nagamit na yung three primary colors sa color wheel. No choice.

Green means Go.

Ah! Kaya siguro green ang napili ni Gibo dahil green means go. Sulong G1BO. Ah. (alam ko walang sense ang sentence na to haha)

At ang pinakamatindi sa lahat:

Green mind.

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit sinasabing "green-minded" ang isang taong madumi ang isip. Hindi naman kulay green ang mga reproductive organs. Wala naman sigurong kulay green kapg may churvahan at hindi naman kulay green ang ano. Basta. Bakit nga ba kulay green? Pero sabi naman ng iba, ang pagiging green minded daw ay tanda ng pagiging matalino. Kung paano, e hindi ko din alam. Green minded.

Marami pang ibig sabihin ang kulay green. Ayon sa Emily Gems (www.crystal-cure.com):

Green is the color of nature, fertility, life. Grass green is the most restful color. Green symbolizes self-respect and well being. Green is the color of balance. It also means learning, growth and harmony. Green is a safe color, if you don't know what color to use anywhere use green.

Green is favored by well balanced people. Green symbolizes the master healer and the life force. It often symbolizes money. It was believed green was healing for the eyes. Egyptians wore green eyeliner. Green eyeshades are still used. You should eat raw green foods for good health. Friday is the day of green. Green jade is a sacred stone of Asia.
Green Energy

Green contains the powerful energies of nature, growth, desire to expand or increase. Balance and a sense of order are found in the color green. Change and transformation is necessary for growth, and so this ability to sustain changes is also a part of the energy of green.

Put some green in your life when you want:

* a new state of balance
* feel a need for change or growth
* freedom to pursue new ideas
* protection from fears and anxieties connected with the demands of others

Napakaraming ibig sabihin.

"The whole world, as we experience it visually, comes to us through the mystic realm of color."
-Hans Hofmann

Anuman ang kulay ng buhay, matuto kang sumabay. Hindi sa lahat ng oras kulay green, red, orange, pink, yello, blue, fusc.. fush.. pfus.. fuschia (?) ang buhay. Pero laging tatandaan sa sa bawat kulay, may iba't-ibang istoryang maaring mabuo - mga istoryang bubuo at magbibigay kulay sa buong pagkatao mo.

At kung bakit naisipan kong mag-blog ng tungkol sa kulay green,ay kasalanan ng isang Engineering student na magaling sumagot sa Formspring na paborito ang kulay green at hindi green minded.

May 10, 2011

2010-05-06T19:59:00.005+08:00

Dear President op Da Pilipins,

Uyy President!!! Kamusta? Isang taon na mula 'nung nag-eleksyon. Hindi ka daw binoto ng Tatay at Nanay ko 'nun kasi wala daw silang tiwala sa pagmumukha mo. Pero hindi naman pala nagkamali ang taumbayan sa pagpili sa'yo. (Naks! 'Wag lalaki ulo ha!). Nakakatuwa ka kasi kala ko wala namang masyadong magbabago sa Pilipinas 'pag nagkaroon na ng bagong pangulo. Pero nagkamali ako. Buti naman pinatunayan mo na karapat-dapat ka nga talagang iboto.

Alam mo, andami dami kong gustong ipagpasalamat sa'yo. Salamat kasi may matinong trabaho na 'yung Nanay at Tatay ko. Naibili na nga nila kong sapatos na Isketchers eh! Kulay pink pa! Yeah! Oh di ba?? Walandyu! Ang yabang na nang mga paa ko. Tsaka alam mo ba, kahit sa public school lang ako nag-aaral, pakiramdam ko parang naka-private pa rin ako. Ang ganda nga ng mga upuan namin sa school, magvavandal sana ko ng "I love my BheBhe" kaso nakakapanghinayang. Bago 'yung mga upuan namin tapos susulatan ko lang, di ba? Tsaka may mga elektrik pan na din kami. Tatlo-tatlo pa! Ang presko talaga sa room namin. Tapos 'yung mga libro namin, hindi na hiraman. Wala nang nakawan ng libro. Kanya-kanya na kami ngayon, kaso nga lang nagka-scoliosis ata ako sa bigat ng bag ko pero ayos lang. Hindi na rin umaabsent 'yung mga teacher namin para magrally sa labas. Eh panu ba naman, bukod sa uber taas na ng mga sweldo nila, e pina-erkon mo pa 'yung pakulti opis nila. Salamat sa mga proyekto mo para sa mga school, ang sarap talagang pumasok araw-araw. Tsaka nakakanood na din pala kami ng TV sa classroom, peborit ko 'yun MathTinik! Natuto ko 'dun ng plus-plus tsaka dibayd-dibayd, 'yung mga ganun. At may libreng lugaw o kaya sopas pa sa umaga, aba'y talaga namang nakakagana mag-aral! Salamat po ah!

Tapos.. ahm. Ayun, hindi na nga pala kami iskwater ngayon. May bahay na kami. Kala ko talaga hanggang pangako lang 'yung sinabi mo na magkakabahay 'yung mga walang bahay. Kaso pwede request? Sa susunod po, sana may second plor naman para masaya. Kahit next time na 'yun, pag may apo na sila Nanay. Hehe joke lang po! Salamat po talaga! Hindi ko akalain na magkakabahay pa talaga kami. Dati napapanaginipan ko lang na nakatira ko sa palasyo tapos may puti daw akong kabayo. Ngayon, may bahay na nga kami talaga, wala lang kaming kabayo pero ayos lang, may aso naman kami. Thank you talaga ng sobra sobra!

Sabi ni Tatay, project niyo daw po 'yung magkakaroon ng mga libreng ospital sa barangay. Alam niyo po ba, nagka-dengue ako 'nung isang linggo. Akala ko talaga mamamatay na ko 'nun, sabi ko nga sa Nanay ko magpapasukat na ko ng kabaong tsaka binilin ko na sa de-erkon na chapel ako iburol kasi ayoko mainitan si crush ko. Pero binatukan ba naman ako ng Nanay! Sabi niya 'wag daw akong adik kasi may libre naman daw na mga gamot-gamot dun sa bagong ospital sa'men tsaka libreng pagpapa-kompayn. Hindi ko nga po inisip na public hospital pala 'yun kasi ang ganda eh! Tapos ayun gumaling naman ako sa kasawiang palad, heheh joke lang. Thank you po, kung hindi dahil sa inyo baka dedbols na ko ngayon at may bulak sa ilong.

Nabalitaan ko rin sa TV kanina na ang dami na daw turistang bumibisita sa bansa, as in maraming maraming maraming maraming bonggacious na dami talaga! Eh 'yung nanay ng crush ko, nagtatrabaho 'dun sa Baguio tapos ang lakas daw ng kita ng tindahan nila sa dami ng mga bumibiling turista. Kung dati sumasakit ulo ng nanay niya dahil sa sobrang hina ng kita, ngayon sumasakit na ulo niya dahil naman sa kakaisip kung paano niya iinglishin 'yung turista pero okay naman daw. Nakakaraos naman 'yung English ng Nanay niya kaya okay lang daw. Salamat daw po sabi niya.

At nga po pala, may mga trabaho na 'yung Ate tsaka Kuya ko. Kala ko nga hindi sila makakagradweyt eh kasi wala naman kaming pera. Pero dahil sa dami ng mga scholarships niyo, ayun nakagradweyt sila. Ang yayabang nga ng mga ungas. Haha. Tapos ako sigurado na daw na makakapag-college ako basta 'wag lang daw ako mag-dadrugs. Nagmamalaki nga si ate kanina kasi bago na 'yung relo niya kanina tapos nakabili pa ng PSP si kuya, next time daw bilhan niya rin ako. Ang saya talaga.

Ang unlad na po talaga ng Pilipinas dahil sa inyo. Salamat po kasi hindi lang kayo puro pangako, ginagawa niyo talaga 'yung mga sinasabi niyo. Hindi ko po talaga akalain na uunlad ng ganito ang bansa. Wala na nga talagang mahirap, wala nang korap (mga namatay na ata silang lahat), may proteksyon na ang mga manggagawa, sumulong na ang 'Pinas at lahat na ng mga ipinangako ng mga kapwa mo kandidato noon, e ginawa mo na nga talaga. Unang taon ka pa lang sa serbisyo, ang galing mo na agad. Salamat po talaga President! Lab yu! God bless! Mwaah! xoxo

Love,

lh3idi qHuiMvOht3ra_30

P.S. Sana pfuh may mga programa din kayo na nagtatanggol sa mga jejemons. Enkz pfuh.

-----

Sana dumating yung araw na may magpapadala nga talaga ng ganitong sulat sa magiging presidente ng bansa. Vote Wisely. As in Wisely. WISELY!

WHAT IS LOVE???

2010-05-04T15:21:00.004+08:00

Nung bata pa ako madalas akong makapanuod sa tv ng nagsasampalan,nagiiyakan,nagaawayan,naglalambingan may naghahalikan at meron ding labis kung maglaplapan sabi nila teleserye daw yun tungkol sa pagibig naguguluhan tuloy ako kung anu nga ba ang ibig sabihin ng salitang LOVE!!!!..

Isang salitang binubuo na ang apat na letra,masasabing isang payak at konkretong salita lang madaling matandaan pero sobrang dami ng kahulugan..WHAT IS LOVE?sabi nila.love is sacrifice,love is like a vitamins that makes you healthy,love is blind ,love is GOd therefore God is bl*nd???ay leche ewan napakagulo simpleng salita daw pero bakit iba iba sila ng pagpapakahulugan?ganun nga ba talaga kalaki ang sakop ng LOVE sa human vocabulary?eh kung isusulat yata ang lahat ng pagpapakahulugan ng lahat ng tao patungkol sa pagibig eh makakabuo ng isang libro o baka humigit pa,hindi mo tuloy alam kong kanino ka maniniwala ,hindi mo alam kung kaninong sagot ang ibabasura

ba yung tawag sa binigay mo yung payong mo sa kanya wag lang syang mabasa sa ulan?love ba yung tawag pag nilalambing ka pa rin ng aso mo pagkatapos mo siyang iwan buong araw ng magisa sa bahay,love ba kapag wala siyang sagot tapos pinakopya mo siya,yung wala siyang baon tapos hinati mo ang sandwich mo para sa kanya ,yung siya parin ang crush mo kahit na may putok siya,yung siya pa din yung sa tingin mo ang may pinakamagandang ngiti kahit na may gera ang mga ngipin niya,yung ang saya mo pagkausap siya kahit ang baho ng hininga niya,love ba yung gabi gabi kayo kung magtalik sa kama?,yung lahat ng gusto niya binigay mo na,lahat ng utos niya sinunod mo pa,o baka naman yung love eh yung sa dinami ng taong nangiwan sayo eh nandiyadiyan pa din siya,yung laging may tatapik sa likod mo tuwing may problema ka,yung may uutangan mo pag wala kang pera?,yung lagi mong kalampungan sa kalsada?o yung pareho niyong naiintindihan ang isa’t isa,love ba yung iisa kayo ng pagkakapareho at pagkakaiba?,yung maspipiliin mo siya kesa sa tropa,inlove ka ba pagnagawa mo nang magligpit ng kama tuwing umaga,o magreview dahil may exam ka„yung wallpaper mo sa cellphone ay picture niya?,yung nagiipon ka dahil malapit na birthday niya?,iba’t ibang klase ng opinyon patungkol pagibig may sa tingin kong mabuti meron din naman masama .pero dahil ito ay opinyon lang hindi natin pwedeng sabihin kung ano ang mali at tama.

”sana’y pagibig na lang ang isipin ng bawat isa sa mundo,sana’y magkatotoo,sana’y laging magmahalan,sana’y laging magbigayan”

lyrics ng isang kanta yan

dahil may salitang bigayan sa huli baka nga siguro tama yung LOVE is when binigay mo yung payong mo wag lang siyang mabasa sa ulan..ay naku ang gulo gulo sobrang nakakalito kung ano ang paniniwalaan ko .para sakin ang LOVE ay isang form ng drugs kaya marami ang naaadik dito,kaya may mga nakapagsulat ng kantang to,kaya maraming high na high dito kaya maraming lumalakas dito,kaya marami ang nakangiti dahil dito,kaya marami sa atin hinahanaphanap to,pwede rin naman LOVE is like a sleeping peels kaya marami ang napapatulog dito yung tulog na wala nang gisingan

”IN A WORLD WHERE EVERYBODY HATES A HAPPY ENDING STORY IT’S A WONDER LOVE CAN MAKE THE WORLD GO ROUND”yan yung pinakapaborito kong linya sa kantang with a smile ng eheads……..

LOVE- pagnagmahal ka daw imposibleng hindi ka masasaktan,imposibleng hindi ka makasakit,imposibleng hindi ka iiyak,imposibleng walang tampuhan,awayan,selosan,at kung anu ano pang hindi magandang mangyayari pero talaga naman masarap magmahal at maramdaman mo na ikaw ay minamahal,yung may dahilan ka para gumising sa umaga,yung may dahilan ka para magpapogi at magpaganda,yung may dahilan ka kung bakit laging kumpleto ang araw mo,at higit sa lahat may matindi kang dahilan para maging masaya.

ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat kung ano ang kaya mong gawin para sa taong mahal mo,hindi nasusukat kung gaano mo kayang ibroadcast ang pangalan niya,hindi palageng hangga’t kaya mo lang siyang ipaglaban. Ang tunay na pagmamahal walang basihan dumedepende lang sa pamamaraan ng taong nagmamahal. Ang importante mahalin mo lang ng mahalin ng mahalin ng mahalin ng mahalin to the nth power ang taong mahal mo kahit na dumating pa ang panahong malaos ang konsepto ng pagibig sa mundo at magsawa man magmahal ang tao

hibang ka kung masasabi mo o mabibigay mo ang konkretong ibig sabihin ng LOVE ,kahit gaano ka man katalino ,kahit nagmana kapa sa tatay mong abogado,kahit magpakaadik ka pa sa sankatutak na libro,kahit sa library ang tambayan mo,kahit humahakot ka man ng medal sa school nyo,kahit ala einstein pa ang utak mo,kahit si karl joseph nuqui pa ang pinakacute para sayo =)yeah,walang sino man sa atin ang may kayang ibigay ang eksatong kahulugan na panglahatan ng salitang LOVE, dahil may iba’t ibang pagpapakahulugan ang bilyonbilyong tao sa mundo patungkol dito na dumedepende kung paano nila

*NARAMDAMAN ————-*NARARAMDAMAN—————*AT MARARAMDAMAN

-karlnuqui-may4/10

KATAASTAASANG PAGPUPUGAY PARA SA LAHAT NG NANAY

2010-05-04T14:47:00.006+08:00

Idol ko kung pano magrap si francis M.,kung pano kumanta si ely buendia at buhayin ang entablado,kung gaano kagaling maglaro at mangbalya si lebron james,kung paano patulugin ni pacquiao lahat ng kalaban niya,kung gaano kalakas ang reigun ni eugene,kung paano magsulat at magisip si mitch albom,pati ang pagpitik ng katawan ni michael jackson,idol ko sumayaw ang umd pero lahat nang yun napagaaralan lahat yun talento lang meron akong kilala talaga naman may kakaiba sa kanya kung bakit ko siya hinahangaan ,marami man akong idol pero ang pinaka idol ko sa lahat ay ang “nanay” ko.

Gaano ba talaga kahirap maging isang magulang,o maging isang nanay ?gaano ba kahirap magpadede,magpalit ng diaper gumising sa madaling araw,magpaaral at magpalaki ng anak,maging mabuting asawa,at ang higit sa lahat ay maging ilaw ng tahanan?.kung iisipin ko kung gaano ako kapasaway na anak napapakamot na lang ako at naiisip ko na ganon pala kahirap maging isang nanay.

Kung minsan nasasagot natin sila,kung minsan nakakapgsalita tayo ng hindi maganda laban sa kanila,kung minsan nababaliwala natin sila,nakakalimutan batiin sa kaarawan nila,umaalis ng hindi nagpapaalam, pagnatukso kukupitan pa ng barya,naiisip mo ba kung bakit nandidiyan pa rin sila?kung bakit ka pa din nya pinaglalaba?kung bakit ka pa din niya pinaghahanda ng almusal tuwing umaga? simple lang dahil MAHAL KA NIYA kahit na ang putaktihin man ng tigidig ang mukha mo nasasabihan kapa din niya ng gwapo at maganda ka nakakapagsinungaling siya dahil lang mahal ka niya …Naiisip mo ba kung anung nararamdaman niya sa labis na pagaalala pag gabi na nasa galaan ka pa?kung gaano kasakit na makita niyang nagaawayaway ang mga anak niya?pag hindi ka nasarapan sa luto niya?yung simpleng hindi niya lang mabigay ang gusto at luho mo kung sa lagay mo masakit na yun anu pa sa nanay mo.

Sabi nila sa dinamidami daw ng problemang kakaharapin mo,talikuran ka man ng lahat ng kaibigan mo,ipagpalit ka man ng syota mo,sisantihin ka man ng boss mo,pag sa tingin mo kaaway mo na ang buong mundo,bandang huli nanay mo pa rin ang babalikan at lalapitan mo

sumasaludo ako sa lahat ng nanay nagtitiyagang magpalaki sa anak nila,lalong lalo na sa mga nanay na ofw na piniling malayo sa mga mahal nila sa buhay para sa kapakanan ng anak nila,sa mga nanay na kayod kalabaw araw araw kumita lang ng pera mapagaral lang ang anak nila.

Nung bata ako nagtataka talaga ako kung ano yung sinasabi nilang “ilaw ng tahanan” ngayon alam ko na kung ano hindi pala yun yung ilaw na kumukunsumo ng kuryente kaya patuloy na yumayaman ang angkan ng LOPEZ,hindi din pala yun yung headquarters ng mga gmugamo.Yung binubuksan mo tuwing madilim.Dahil sila ang nagbibigay liwanag sa buong pamilya,sila nagbibigay liwanag sa madilim na daan na tatahakin ko,yung lalapitan mo pag hindi ka na makasabay sa ikot ng mundo..at yan ang nanay ko

Kaya ngayon nalalapit na ang araw ng mga nanay iparamdam mo sa kanila kung gaano mo sila kamahal,wag mo nang hintayin pa yung pagkakataong bibili ka pa ng bulaklak at kandila para sa kanila. yung pagkakataong lupa na lang ang kinakausap mo.para lang pasalamatan sila dahil may mga pangyayari talagang hindi mo maiiwasan,hindi sila habangbuhay nandiyan para tayo ay gabayan at bantayan

sa ,lahat ng nanay,mama,mamsi,mam,mudra,ina,inang,mamang, kapanatag iba’t iba man ang tawag iisa lang ang gustong mangyari yun ay yung mabigyan ng magandang kinabukasan at maging isang mabuting tao ang kanilang mga anak.

kaya pinapaabot ko ang aking kataastaasan pagpupugay sa lahat ng NANAY.

karlnuqui-may4/10

BOB ONG: Me Love You Long Time

2010-05-03T09:25:00.006+08:00

2010/4/14 Erning Labra :

> Hello, Boss!
>
> May ikokonsulta po ako. Tungkol sa pag-ibig. Paano po ba kung
> yung taong gusto mo ayaw naman sayo... pero araw-araw mo siyang
> kasama sa trabaho? Akala mo, OK ka lang, kaya mo. Pero mahirap
> pala, kasi andyan siya lagi. Parang laging pinamumukha sayo na, ha-ha,
> hindi ka sapat, may kulang sayo, ha-ha. Paano po ba yun?
>
> Salamat po.

May dalawa akong sagot--isang gago, isang seryoso.

Gagong sagot:
1. Buhusan mo sya ng pagmamahal tulad ng ginagawa ng mga mayamang DOM sa mga laos nang teen star. Kung hindi epektib, proceed to step two.
2. Palipatin mo sya ng ibang trabaho...kung hindi pwede, step three.
3. Lipat ka ng ibang trabaho...kung hindi pwede, step four.
4. Ayawan mo sya. Ako, madaling ma-turn off sa ayaw sa akin. Ibig sabihin nun pangit panlasa nya. Sabihin mo sa sarili mo araw-araw sa salamin paggising sa umaga: "Shit! Ikaw, aayawan nya? Anong klaseng tao sya???" Basta pagkatapos ng "shit" dapat MAY exclamation point, hindi pwedeng diretso o walang punctuation. Abangan mo ilang araw lang, ayaw mo na rin sya. At mapapansin mo nang hindi pala pantay-pantay ngipin nya, labas ang mga buhok nya sa ilong, masyadong maliit yung kaliwa nyang boob, masyado syang madalas at malakas umutot, at meron syang "ep" at "fi" defect. (Pacebook Fropile.)

Pero paalala, hindi ko pa nasubukan ang payong ito dahil wala pa kong nagustuhang babae na ayaw sakin.

(...marami na pala, pero may ilang araw na ang lumipas kaya hindi na counted yun.)

Seryosong sagot:
Hanapin mo yung taong pinanggagalingan ng sinasabi nilang "Love Quotes ni Bob Ong"...parang masyadong maraming alam sa love yon, pati tenga naisip nyang pagdikitin para maging puso, baka sya makatulong sayo.

---

[Paalala: Una at huling beses na sasagot si BO ng lab prablem. Ang mga susunod na isasangguning problema ipo-forward na ni BO kay Ben Tulfo.]

---

Haha. Natuwa lang ako sa post na 'to ni BO si multiply niya. Silipin niyo rin. Hehe. :D

http://sibobpo.multiply.com/journal/item/8

(Favorite part: "Ako, madaling ma-turn off sa ayaw sa akin. Ibig sabihin nun pangit panlasa nya.") The best. Hahahahah. :D

SA APAT NA SULOK NG CLASSROOM

2010-05-02T20:04:00.003+08:00

Isa sa mga hindi ko makakalimutan na pagkakataon sa buhay ko at sa tingin ko sa halos lahat ng pilipinong kabataan na kilala sa pagiging sentimental ay ang buhay ng pagiging teen-ager o pagiging highschoolstudent.Sino nga bang makakalimot sa apat na taong pinagsamahan nyo ng mga iba’t ibang klase ng kaibigan.

Sa apat na sulok ng klasrum kung saan nabuo ang samahan,samahan na pinagtibay umaraw man o umulan,pinagtibay ng sama samang pagkokopyahan sa exam,sama-samang paggawa ng assignment ilang minuto bago ang pasahan,sa tuwing lunchbreak ay buraotan,taguan ng sapatos taguan ng bag,at kung minsan may nagigitara sabay sabay naman sa kantahan,barkadang binuo ng hindi lang ng tadhana pati na rin ng pagkakataon,usapang crush,usapang jowa,usapang breakup,magkaroon man ng iyakan sa bandang huli tuloy tuloy pa rin ang kasiyahan,isang buong araw na harutan,bangayan,pag may birthday ay may inuman, sa mga cleaners may kanya kanyang takasan,pag may camera may picturan,uso pa nuon ang pose na japan,may nagsusugal,at kanyya kanyang taguan ng kodigo,kanya kanyang diskarte
at ang pinakaayokong pakiramdam nung highschool pa ako ay yung pagalitan ako ng teacher ko yung tipong sobrang pahiya na ako kung minsan napapalabas pa ako ng kwarto,sayang ang pogi points ko kaklase ko pa naman nun ang crush ko pakiramdam ko ayoko ng pumasok bukas.

pag maycontest tulong tulong ang lahat,practice pagkatapos sa eskwela,madalas ng gabihin,di kasi kaya pag bitin.Palagi na lang “manalo man ang matalo atlis lumaban” ang motto pero pag natalo naman sobrang sama ng loob minsan sasabihin dinaya pa sila.isa sa mga bagay na nagpapatunay na sobrang immature pa nga namin noon

“bayang magiliw perlas ng silanganan alab ng puso sa dibdib mo’y buhay…………………………………………………………….ang mamatay ng dahil sayo” Nung highschool ako nilalaro ko lang nag pagkanta nito .pero ngayon…ito na yung pinakanamimiss kong kantahin ngayong college ,ewan ko ba kung bakit hindi na namin kinakanta yan ngayon,baka nga nakalimutan ko na ang ibang lyrics nyan eh ibig sabihin ba nito ay hindi na kami pilipino at wala na kaming karapatan kantahin yun? hay pangarap ko pa naman kumanta nyan sa laban ni pacqiao pero baka nga hindi ko na nga kabisado.

masarap balik balikan, masarap sulyapan ang aming nakaraan, maganda man o masaklap ang aming naging karanasan.Nakakamiss man pero masarap pa rin tawanan yung mga bagay na iniyakan mo dati,ngayon sa tingin mo isa na lamang kakornihan pero hindi ba ang importante na sa likod ng mga simpleng kakornihan na yun ay meron kang aral na natutunan at hindi makakalimutan na karanasan,isa na dun yung pagkakaroon mo ng mga tunay na kaibigan,yung tipong pwede ka pang mangulangot at sabay sabay kayo magpahabaan at magpalakasan ng utot kasi hindi na kayo naiilang sa isa’t isa,yung mga kaibigan na hindi ka na mahihiyang utangan, yung pag may problema ang isa palageng may damayan,

sama sama man sa kalokohan ang importane may pinatatag na samahan at yan ay isa sa aking mga aral na natutunan,aral na mas importante pa sa tinuro ng mga teacher,aral na hindi mo mababasa sa libro ng math,aral na hindi mo mapagaaralan sa mga bookreport,aral na mas mahalaga sa mga matututunan mo sa investigatory project,aral na hindi mo masusulat sa kodigo at aral na hindi nababase sa diploma mo.Yung maikling apat na taon na iyon malaki ang naging epekto kung ano ako ngayon.at kung paano ako kikilos at mabubuhay sa mundong kakaharapin ko.mga aral na natutunan ko na sa tingin ko babaunin ko hanggang pagtanda ko,barkadang nasa alaala ko magkaroon man ako ng isang dosenang apo,barkadang hindi lang mababaon sa limot sa loob apat na sulok ng classroom.

karlnuqui may2/2010

I Love You Math, Tayo na Ba?

2010-05-02T13:56:00.004+08:00

Ang nakuha kong vertex point ay (1,-7), paano ko ba kukunin 'yung distance ng vertex hanggang focus? Ah ididivide ko sa 4? So 1 'yung value ng a. Eh pa'no na 'yung height ng latus rectum? Ah ididivide naman sa 2. Bale 1/2. 'Yan nakuha ko na. Oh tapos anong nangyari? Wala na bang korap sa bansa?

Hay. Ilang libong oras ko nang pinag-iisipan kung paano ko ba iga-graph 'yung equation ng parabola na 'yun. Sumakit na ulo at uterus ko, hindi ko pa rin makuha kung paano. Eto ang delubyong hatid sa akin ng Math. Ewan ko ba. Ang dali lang naman ng lesson namin, pero hindi ko pa rin magawa. Totoo kayang 1.2 lang talaga ang IQ ko? (o mas mababa pa?)

Math. Kung tutuusin, enjoy sana ang Math. Enjoy laru-laruin ang mga numero, nakakatuwang pampalipas oras ang paghahanap sa nawawalang value ng X at Y (alam mo ba kung bakit X at Y ang kadalasang gamit sa mga formula sa Math? Hindi mo alam? ako rin hindi), ang sarap magbuntong hininga ng malakas kapag nakakasolve ka ng mga problems na mas kumplikado pa sa problema ng bansa, at nakakapagpataas ng self-confidence at pagkalalaki kapag favorite subject mo ang Math. Math. Math. Naman! Sinusubukan kitang mahalin, bakit hindi mo rin subukan 'yun sa'kin?? 'Nak ng jejemon!

Nakaraos na ako sa College Algebra, Math of Investment at Business Statistics, Calculus naman ngayon at baka Mathematics Applied in History naman ang sunod. Tsk.

Kung iniisip mo na kinamumuhian ko ang Math, nagkakamali ka (ng mga 2%). Nanganganib palagi ang buhay ko kapag may Math subject kami. Pakiramdam ko nasa bingit ako ng kamatayan habang nasa banyo. Nakakasagot naman ako ng mga simpleng problems, pero 'yung mga pang-rock-'n roll na? Basag. Wala na. Lalo na kapag may quiz. Halos titigan ko na lang 'yung mga given sa problems na akala mo naman e mababago ang nakasulat at magiging 1 + 1.72 = ? ang ∫{e^(2u+1)cos[e^(2u+1)]}/sin^2[e^(2u+1)]du}. Ilang beses nang nangyari sa'kin 'yun. Sa tatlong oras na exam, dalawang oras 'dun ang inilalaan ko sa pagtulala sa kawalan, 25 minutes na pagpigil ng ihi at 45 minutes na pagpokus sa mismong exam. Add them all together and you'll get headache.

'Nung isang beses, binalik na sa'min 'yung first quiz na nachekan na ni Mister Propesor. Expected ko na ang resulta. Pumikit muna ako bago ko tignan ang score at nagwish kay Rene Descartes. At okay naman pala. 105 over 150. Pwede na. Ang yabang ko na 'nun kasi hindi ko akalain na umabot ng higit 100 ang nalalaman ko sa quiz na 'yun. Isa-isa nang lumapit 'yung mga kaklase ko para magparecheck. At 'dun ko lang naisipan na tignan ang mga scores ng mga kaklase ko. 135. 140. 143. 143.5 at halos lahat naka-150. Ang tikas nila! Tinignan ko ang quiz booklet ko at buong pusong umasa na may mali sa checking at tumaas pa kahit sa 149 man lang ang score ko. At yes! May mali nga. Mali na 105 lang ako. Kasi dapat 88 lang. 'Nak naman talaga ng tortang panis! Kinatok pa ko ng konsensya ko. Pumila na lang din ako para magpa-recheck. 88 over 150 na. Ang cute ng score ko. Bilang pampalubag loob, sinabi ko na lang sa sarili ko na tama ang ginawa kong paghawak sa isang prinsipyo ko sa buhay na hindi kailangan ng estudyante ang mandaya para pumasa. Sapat na 'yung cute ka. At marunong magjejenese. Wala akong pinagsisihan sa ginawa ko (eh pa'no, tapos na hehe, joke lang).

Sa huli, putaktihin ko man ng mura ang Math, at sumakit man ang buong nervous at urinary system ko sa pag-iisip kung paano lalagpasan ang isa na naman pagsubok na pinaranas sa'kin ng tadhana, babalik at babalik pa rin ako sa kinauupuan ko para piliting intindihin at makipagbati sa nakaalitang asignatura.

Vertex (1, -7) ; 4a=LR=1 ; a=1/4. Game. Inuman na.

P.S.: Salamat sa kaklase kong gwapings na tumawag para i-explain kung paano i-graph 'yung assignment namin. Hayaan mo, tuturuan naman kita kung paano mag-split at magbending sa ere nang walang humpay.

--
Caption ng picture sa taas:

3 words: I HATE MATH.
I'm very very very very very very very very very very very *inhales* very very (infinite verys) bad at math.
I have to do math homework today. So, my head is filled with problems.

Salamat sa http://www.flickr.com/photos/nizhonigrl/ para sa larawan na 'yan. Kung sino ka man na nag-upload ng picture na 'yan, text text naman minsan.

WALANG IWANAN KAIBIGAN!!

2010-05-02T10:58:00.002+08:00

Lahat ng pangyayari sa mundo may dahilan,lahat ng bagay may pinagmulan.
kaya ikaw wag kang malungkot kaibigan
kung hindi mo makamit ang hinahanap mong kasiyahan.

Lahat ng tao na ikaw ay nilisan,
isipin mo na lang sila ay may pupuntahan
wag mong isipin na ika ay napagiwanan
dahil nandito lang ako hindi kita iiwan.

Lahat ng problema mo may solusyon
kung pagiisipan mo at gagamitan ng tamang aksyon
lahat ng kalungkutan pwedeng mapawi
lahat nang yan daanin mo na lang sa ngiti.

Ang paminsanminsan pagiging miserable
sana naman sa tukso’y wag padadale
isipin mo na lang ganyan talaga ang buhay
hindi lageng perpekto at minsan May sablay.

Marami man tigyawa’t ang muka mo
kaw parin ang pinakamganda sa mata ng nanay mo
iniwan ka man ng syota mo
andyan pa din ang tuta mong loyal sayo.

Kulang man ang baon sa eskwela
ang importante ay ang matutunan ka
binasted ka man ng nililigawan mo,
isipin mo na lang na may nakalaan para sayo.

Mabaho man ang hininga mo
wala kang excuse yan ay kasalanan mo
bumagsak ka man sa isang subject
sa susunod lahat ng exam mo iyong iperfect.

Sa dami man ng pagsubok na iyong pagdadaanan
wag kang bibitaw kaibigan
dahil inuulit ko na HINDI KITA IIWAN.

makakalimutan ko ang student no ko,
makakalimutan ko ang monthsary namin ng ex ko,
makakalimutan ko ang birthday ng nanay ko, isama mo na pati pangalan ng aso ko
makakalimutan ko ang password ko sa facebook, isama mo na pati utang mo
pero gusto ko lang linawin sayo na hindi ako nakakalimot sa tropang tulad mo.

sa kabila ng paminsanminsan nating alitan at hindi pagkakaunawaan,sa lalim ng ating pinagsaluhan
at sa haba ng ating pinagsamahan ipaparamdam ko sayo ang halaga ng isang tunay na KAIBIGAN…

karlnuqui/may2/10

ANG IBA'T IBANG URI NG PASAHERO SA LRT TUWING UMAGA

2010-05-02T10:54:00.004+08:00

1st year college ako nung magsimula akong sumakay sa lrt arawaraw, at sa araw araw na biyayang ginawa ng diyossa buhay ko hindi ko pa naranasang sumakay ng lrt sa umaga ng nakaupo ako.Naiisip ko tuloy buti pa pagsumakay ka sa kalesa at kalabaw nakaupo ka, pag sa lrt magpainom kana pagnaranasan mong makaupo lalong lalo na pag lunes ng umaga Sa tuwing nasa pila na ako minsan naisip ko sana matanda na lang ako,sana pilay na lang ako ,sana buntis na lang ako at triplets ang laman ng tiyan ko kahit ilang minuto lang para lang maging vip ako

Sa araw araw iba’t ibang mukha,ibat iba ng lugar na pinagmulan at patutunguhan,kanya kanyang baon na dahilan,kanya kanyang pupuntahan pero iisa lang ang sinasakyan at yun ay ang lrt. Meron tayong iba’t ibang klase ng pasahero sa lrt tuwing umaga.
Meron mga pasaherong mahilig maghanap ng sandalan at kadalasan sa pintuan. Inaamin ko isa ako sa mga makululit na yun na pilit sandal ng sandal sa pintuan kahit ang laki laki na ng nakasulat ng (HUWAG SUMANDAL!!)

Meron namang pasaherong ang hilig manulak makasakay lang ng lrt pero pagpinuna mo naman ang ituturo ay yung nasa likod nya ,yung nasa likod nya raw ang nanunulak Walang pakielam kung sino ang matutulak matanda man,buntis man,pilay man,babae man basta makasakay lang at wag nang maghintay ng next train,para ata sa kanila eh sasabog sila pag hindi sila nakasakay

Meron naman mga pasahero na hanep ang singaw ng baho ng katawan ka aga aga eh kabaho baho….pagnakatagpo ka ng mga ganito parang mas pipiliin mo na lang maglakad papunta sa patutunguhan mo kesa makasakay sa lrt at makaamoy ng ganun, amoy na tumatambay sa ilong ampotah.umagang umaga eh mapapamura ka at gugustuhin mong isuka yung pandesal na inalmusal mo.

Meron ding pasahero na kung makapagsoundtrip eh akala mo pagmamayari nya yung buong lrt, eh samantalang lahat naman ng nakasakay duon eh 15 pesos lang ang binayad kung makapagpatugtog ng mga kanta nila kadalasan yung mga china phone na yung may mga tv ang cellphone na ang lakas lakas ng speaker umagang umaga rumarock and roll na

Meron din mga singer yung kadalasan mga nakaheadset sinasabayan nila yung naririnig nila hindi nila alam na ang lakas lakas ng pagkanta nila.

Meron ding mga pasaherong akala mo eh makukulong na sa lrt ng habangbuhay at ayaw magpadaan ng mga pasaherong bababa.Gusto lang nila sila malapit sa pinto at doon mag siteseeing,at magemo-emohan

Meron din yung konting galaw lang ng lrt eh akala mo matutumba na at kakapit na agad dun sa pinakamalapit na katabi kahit hindi niya close sabay sabi ng sorry ehheheh!

Meron grupo ng magkakaibigan na sobrang ingay,meron ding magshotang ayaw magbitawan at tumantan sa kanilang switswitan.

May mga studyanteng tulog,may mga studyanteng nagrereview,may txt ng txt, meron pang agaw atensyon kung makipagusap sa phone,may mga pokpok at mga nagtatrabaho sa callcenters na pauwi na ng bahay,meron mga magkakabandang may gig nung kinagabiha,may nagmamadali dahil malalate na may trabahador,may nakapormang pang executive,may empleyado meron naman parang nautusan lang,meron parang napadaan lang,meron parang pagkagising wala ng mumogmumog punta agad ng lrt,may fasionista,may mukang basura,may maarte ,may masungit may basa ng basa ng libreng dyaryo at iiwan na lang kung saan pag pababa na,may mga pumapasok na kahit may mga lumalabas pa,may masungit,may feeling close,may parang nautusan lang,may magshotang nagaaway at ang pinakagusto ko sa lahat eh yung pakiramdam na makasakay mo yung isang kaibigan na matagal mo nang hindi nakikita sabay kamustahan pa oh diba bongga!,

iba’t ibang uri man ng tao,ibat ibang uri man pinagmulan,iba;t ibang uri man ng patutunguhan,at may pagkakaiba man ng baon na dahilan,iba’t ibang uri man ng pasahero iisa naman ang gustong mangyare sa buhay “ang maging produktibo ang sarili nila sa gaganaping isang buong araw”…..

*BOW*

karlnuqui-may 2/10

e-LEKSYON

2010-05-01T19:08:00.006+08:00

mayo 1 dagdagan mo na lang ng 0 may 10 na at sa madaling salita eleksyon na pero hanggang ngayon undecided pa rin ang utak ko kung sino ang iboboto ko panu naman kasi hindi ko na alam kung sino paniniwalaan ko eh kanya kanya kasi silang siraan kanya kanyang labasan na baho okay lang sana kung ganun kaso hindi mo parin malaman kung ano ang mali sa totoo sa siyam na tumatakbong presidente ako nakapokus pero kung tutuusin ang dami nilang nagaagawan sa pwesto yan ang isa sa sakit ng mga pilipino sa sobrang ganid sa kapangyarihan eh lahat gustong maging mataas lahat gusto maging malakas wala akong nakikitang perpekto sa kanila

ang mga sumusunod ay akin lamang opinyon:

para kay

villar:(C5 at tiyaga) sobrang yaman mo na pero sa tingin mo tama bang gumastos ng bilyonbilyon para lang sa pangangampanya kilala ang mga pilipino sa pagiging praktikal lalong lalo na sa panahon ngayon nung kelan lang may nakita akong malaking billboard mo ang nakalagay lang ay isang malaking orange na tsek (alam ko mayaman ka pero sa pinapakita mo sa mga pilipino hindi ka nila dapat hahangaan sa ganyan tama bang gumastos ng milyon sa pagiindorso lang ng sarili mo gamit ang isang simpleng tsek?(crap) tapus may bago ka pang patalastas ngayon na ginawa mo pang endorser ang nanay mo alam mo bang ang tv ad ay parang video resume yan at ang video resume ay para ding writen resume at sa writen resume alam mo bang bawal mag lagay ng kamag-anak sa character reference pareho kayo ni noynoy

noynoy: bilib din ako sayo sa edad mong yan may asim ka pa nakabingwit ka pa ng isang sariwang isda nabingwit mo pa ang pinakamgandang councilor shalani soledad ng bayan ko dito sa valenzuela pero hindi na big deal yun dahil naniniwala din ako sa (love is blind) ito ang tandaan mo kung ako lang ang tatanungin walang kaso kung tatay mo ay si ninoy labas din sa usapan kung nanay mo si ate cory (sumalangit nawa ang kaluluwa nila) ang punto ko lang gaya ng sinabi ni gordon ay “leadership is not inherited” ang pagiging isang magaling na lider ay hindi nagmumula sa isang “perfect genetic combination”

Bro Eddie: kung hindi ako nagkakamali eh dati ka din tiga pup pero sa tingin ko at sa kalagayan ngayon ng pilipinas hindi “political mesiah” ang kaylangan

DickGordon: ganda ng records mo teh madami ka ngang nagawa at talaga namang nanganak ang trabaho at sabihin na natin magaling ka nga..pero ito lang masasabi ko sayo “hindi lahat ng bagay ay nadadaan sa init ng ulo” alam mo bang dian kami nagbreak ng p*t*ngin* kong ex na halos araw araw ata may dalaw sa sobrang katarayan at init ng ulo hinay hinay lang teh kalma lang palage baka sumunod tau sa tumatakbong gov ng batangas at isa pa pilit mong sinasabi na hindi totoo ang mga survey yun ba ay dahil isa ka sa mga kulelat ??ehh pano kung ikaw ang nanguna masasabi mo pa ba yan??

erap: kung tutuusin at ikukumpara nga naman ang uri ng pamumuhay ngayon at uri ng pamumuhay dati nung ikaw ang nakaupo sa trono eh masasabi kong mas better nung ikaw pa ang presidente pero pwede bang mag english lesson ka muna ako aaminin ko hindi ako ganun ka fluent sa english pero sa isang dating pangulo at isang tumatakbo ulit sa pangulo ngayon ay hindi ba dapat BONUS na lang yun??

jambi- nakita ko yung bahay nyo sooobrang ganda malaampatuan ang mansyon mo pero sigurado ka na ba sa naging desiyon mo no offense pero kasi napapansin ko tumakbo ka lang para mahati ang boto at siraan si villar

nicanor perlas- salamat sayo at may bago na naman laman ang utak ko actually kasi ngayon lang kita nakilala sabi nila scientist ka daw at napredict mu daw 3 years ago na mangyayari talaga ang nangyari noong panahon ng “ondoy’ imbaaa.gumising ka ako na nagsasabi wala kang pagasang manalo

jc delosreyes-akalain mo naisipan mong tumakbo..kung baga sa contest ay napadaan ka lang…eh pucha pano ka mananalo eh dito nga lang sa valenzuela mukang mas sikat pa ako sayo ehh

gibo- kung ako lang mayari ng isang kumpanya at ikaw ay magaaply walang nginterview pakita mo lang resume mo pasado kana agad sa ganda ng records mo bilang isang topnotcher ng bar exam sinasamba talaga kita walang nakikitang pangit sayo ang mga pilipino kundi yung pagiging admin mo…well sa tingin ko hindi mo naman kasalanan na ikaw ang inappoint ni gloria na def secretary pero iba pa din kasi ang impression pag isa kang admin lalo sa sa rehimeng gloria macakupal arroyo

hay hay hay may kanya kanyang baho may kanya kanyang mali pero wala tayong magagawa kundi manindigan at pumili(wow rhyme) kung sino man na sa tingin natin ay magbibigay daan sa matagal na natin hinihintay na pagunlad bantayan natin ang boto natin bumoto tayo bilang isang responsableng mamamayan hindi lang yung basta maexperience at mamangha sa isang picos machine, yung ilang minuto ng pagboto mo sa araw ng eleksyon eh anim na taon o baka humigit pa ang magiging epekto sa bayan ganun kamakapangyarihan ang isang boto mo, bumoto ka yung sa tingin mo ay tama wag kang bumoto ng dahil lang sya ay isa sa mga hinahangaan mong artista,ng dahil lang kyut sya,ng dahil lang malakas ang apil nya,ng dahil lang trip mo syang iboto wag mong sayangin ang boto mo kaibigan wag mong ilayo ang sarili mo sa lipunan ginagalawan mo dahil kahit gaano kapa kabilis tumakbo palayo dito wala kang magagawa dahil parte ka na nito

OH SYA TAMA NA ANG DAMI KO PANG SINASABI EHH HINDI NAMAN AKO BOBOTO

P.S nung nalaman kong tumatakbo bilang vice pres si jay sonsa nagulat talaga ako akala ko kasi kaya nawala sya at naging mel and joey ang dating mel and jay ay dahil patay na sya….wahh sa tinagal nang panahon ngayon ko lang nalaman buti na lang tumakbo sya

kjnuqui may 1/10

FRIENDSTER MAN MAY PUSO RIN !!!!!!!!!!!

2010-05-01T18:42:00.004+08:00

life is transitory nga naman walang permanente dito sa earth lahat nagbabago,lahat nirerepair,lahat napapalitan,bibihira na lang siguro yung mga bagay na masasabi mong panghabangbuhay,bibihira yung mga bagay na parating nandiyan

naaalala mo pa ba yung mga panahon na madalas natin marinig sa ating mga kaibigan ung mga linyang

ui”enge naman akong testi

yung mga banat na

ui”comment naman dyan

yung tipong paramihan pa kayo ng friends na kahit hindi mo naman kilala add lang ng add at accept lng ng accept, yan yung madalas maging sinaryo nung highschool pa ako o kaya pagandahan ng background mas madaming glitters mas maganda, pagandahan ng comment mas makulay mas makinang mas maraming thank you ang babalik sayo

yan ang FRIENDSTER ang isa sa mga kadalasan hinihingi mong account sa mga crush mo, isa sa ginagamit mo para magsearch ng pics ng mga pinagpapantasyahan mo

1styir hyskul ako nung namulat ako sa pagkakaroon ng account sa friendster pero ngayon dumating si FACEBOOK, naglabasan ang twitter, naglabasan ang skype, dumating ang formspring ang dating “shout out” ngayon ay status na, ang dating “primary pic" ngayon ay “profile pic” na, ang dating “who viewed me” ngayon ay “topfans na” ang dating 6 na pwede mong ilagay sa feature friend ngayon ay 12 na, wala nang verify verify account halos lahat nagbago nung dumating si FACEBOOK except na lang siguro ang salitang LOGOUT na ewan ko ba kung bakit hirap na hirap tayong pindutin.. bigla na lang napanis si FRIENDSTER sabihin na natin mas maganda ang features ni FACEBOOK kaya mas bumenta siya pwede din natin masabi na nagsawa ang tao sa kanya, well ganun talaga ang buhay pag paulit-ulit na lang matututo ka rin magsawa parang sa isang relasyon din yan..eh nung mga panahon na add lang ng add at acccept lang ng accept ang mga tao ng friends, sa facebook iba pag hindi ka nila kilala habangbuhay ka nang mababaon sa pending request nila o kaya naman click ignore

kahapon nag formspring ako tinanung ko ang isa kong kaibigan tinanung ko sya na sa panahon ngayon may natitira pa bang lamang ang friendster sa facebook, nagulat ako at nabigla sa sagot nya sabi nya kasi “mas may sentimental value" daw ang FRIENDSTER sa kanya kasi andun lahat ng memories, talagang *thumbsup* ako sa sagot nya tama nga naman sa likod nung makikinang na glitter na comments, sa likod ng paramihan ng comments, sa pagandahan ng backgrounds at sa paramihan ng friends andun pa din yung memories ko nung highschool pa ako, andun pa din unang napost yung mga pictures ko kasama yung mga highschool friends ko, yan na siguro ang pinakalamang ng friendster sa facebook sa panahon ngayon, nung binuksan ko yung account ko sa friendster nakita ko ulit dun yung palitan namin ng message nung crush ko nung highschool o diba ang sarap balikbalikan, sa kinagaltagal man ng panahon ehh andudun pa din yung mga yun. nagbago man ang sistema yung mga alaalang naiwan sa account ko na yun ay hindi na mababago kahit anung pagunlad pa ang mangyari sa antas ng ating teknolohiya.

*BOW*

karlnuqui-may1/10

Udyok ng Pluma

2010-05-01T16:20:00.000+08:00

Sa pagsulat ng tula…
Sa paggawa ng nobela…
Sa pagbuo ng mga katha…
Sa isip ng isang makata…
Isa lang ang iyong makikita…
Ngunit hindi ng iyong mga mata…

Pluma ang ginamit ko sa pagsulat nito, ngunit hindi ito ang nagdikta ng mga nakasulat dito, hindi rin impluwensya ng mga naririnig ko, kundi dikta ng isang bagay na meron ka at meron ako, na nanunuot sa kaluluwa ko.

Sa mundong ginagalawan ng bawat tao, tila wala nang totoo, at kung meron man, hindi ko alam kung nasaan. Siguro nga, masyado lang akong abala sa paghahanap ng mga katotohanang maaari kong sandalan sa tuwing pinagdududahan ko ang mundo, kaya nasasabi ko ang lahat ng mga ito.

Tumingin ka sa paligid mo, lumingon ka sa likod mo. May nakikita ka bang isang batang nagsusulat ng tungkol sa paru-parong dumapo sa balikat niya? May nakikita ka bang isang matanda na gumagawa ng tula na tungkol sa kwento ng pag-ibig nila ng namayapa niyang asawa? May napapansin ka bang isang guro na nagsasalayasay ng mga karansasan niya sa pagtuturo sa pamamagitan ng isang maikling kwento? Lahat sila, isa lang ang gusto – ang malaman ng sanlibutan kung sino sila at kung ano ang mga nararamdaman nila – nang walang ibinubukang bibig, nang walang binibigkas na salita.

Sulat. Pagsulat. Manunulat.

Maraming tao ang walang interes sa pagbabasa ng mahahabang nobela, o mga tulang masyadong makata. Kung ang lahat ng tao ay katulad ng mga taong ito, wala na sigurong manunulat na nabubuhay sa mundo, Sa hinuha ko’y marahil nangamatay na ang mga ito dahil walang sinuman ang nagnanais nqa makakita, makarinig, at makaramdam ng mga lihim na saya, lungkot, galak, hinagpis, hinanakit at pagdaramdam ng mga ito.

Umiikot ang buhay ng lahat, ngunit iba ang mga manunulat. Sa isang walang tiyak na lugar nila naihahayag ang tunay nilang pagkatao. Kahit saan sila mapadpad ng hangin, o kahit saan man sila tangayin ng paborito nilang musika, makagagawa sila ng isang tula na maaaring maging salamin ng kaluluwang nagkukubli sa loob ng katawan nila. Sa bawat tugma, sa bawat talinghaga, may mga katotohanang nagpapakita.

Lahat, maaaring daanin sa pagsulat. Maniniwala ka ba kung sasabihin kong sa pamamagitan ng pagsulat, maaaring dalhin ang iyong isipan sa Europa at sa Asya kahit na hindi ka pa man nakakalabas ng Maynila? Na sa isang sulat, maaaring magbalik loob ang isang nagrebeldeng anak sa kanyang mga magulang? Na maaraing ipakita sa tao ang realidad sa mundo? At ang pinakatagu-tagong sikreto nito ay maaaring ipakita sa’yo?

Sulat. Pagsulat. Manunulat.

Walang ibang ninanais ang isang manunulat kundi ang mapakinggan siya, makaramdam ng simpatya, kahit na hindi siya nagsasalita. Sa bawat udyok ng pluma at sa bawat dikta ng puso’t isipan niya nabubuo ang isang tula, na kahit walang tugma, sukat, o talinghaga, ay nakapagdudulot ng tuwa, kahit walang nakakapuna.

Sulat. Pagsulat. Manunulat.

Tula. Tugma. Talinghaga.

Nobela. Katha. Kabanata.

Paubos na ang tinta ng pluma ko, ngunit ang mga kaisipan, idea, obserbasyon at pananaw ko sa mundo ay kailanma’y hindi mauubos – sapagkat ako’y manunulat, nauunawaan kita, at sinusubukan kong maunawaan ang lahat…

-HSR, 2008

LUMINDOL BA?? OR THEY JUST ROCK MY WORLD?

2010-04-30T20:32:00.010+08:00

ung bata ako uso ang tamagochi na ewan ko ba kung bakit lahat ng inalagaan ko eh namatay agad,nauso din nung ang relos na tinatawag na baby-G oh kahit hindi baby-G ang tatak bata madaming pinipndot at malakas umilaw, nung kabataan ko din hindi ka in pag hindi mo kilala si pareng mario at pareng lugi, looser ka pag hindi mo alam ang lets volt in, usong uso rin nung ang pagpapadami ng punyetang kisses na yan na ngayon ko lang nalaman na hindi naman pala talaga nabubuntis at dumadami naubos ko tuloy ang pabango ng nanay ko para lang alagaan yun....pero isipin mo nasaaan sila ngayon???WALA NA isa isang nalaos isa yan sa proseso ng lipunan sisikat, malalaos, maswerte na pag sumikat uli pero sa hindi katagalan malalaos din pero ang isang bagay na adik na adik ako at sigurado ako na ang iba din sa atin ang hindi pa nalalaos at walang kakupaskupas at sa tingin (kahit malabo ang mata ko) ay hinding hindi na malalaos

YAN ANG MUSIKA ....paulit ulit na tumutugtog sa ibat ibang henerasyon tumugtog na sa nakaraan pero daladala pa rin natin sa kasalukuyan isang porma ng sining na patuloy tuloy bumebenta sa madlang pipol at sa dinamidami ng hindi ko maipaliwanag na dahilan ay hanggang ngayon kung bakit?ay hindi ko pa din maintindihan

"magdadrive ako hanggang baguio, magdadrive ako hanggang batanggaas isasama ko ang girlfriend ko isasama ko kahit sinung may gusto lalallalallal lalala lallaa gusto kong matutong magdrive kahit na wala akong kotse .lalala lalala

kilala nyo rin siguro kung sino ang nagpasikat ng kantang yan oo tama ka ang eraserheads....at ang title ng kantang yan ay "overdrive" na ginawa nilang title sa anthology book nila nung 2005 (alam na alam eh noh) tumanda na akong nakikinig sa kanta ng mga kanta ng eraserheads, o sa ingay ng stereo ng kapitbahay namin (actually my cousin’s) kasi galit na galit ang nanay ko at ayaw nya sa rock and roll nung mga panahon na iyon sa edad. I just satisfy myself hanging out in my friends’ and neighbors’ house where Eraserheads is not censored, jamming and head-banging in the tune of our favorite (English yan!)

eraserheads isa yan bandang umukit sa henerasyon ko, sila ang puno't dahilan ng pagsikat ng bandang musika dito sa pilipinas hindi lang sila basta tugtog ng tugtog at wasiwas ng wasiwas ng kanilang mga ulo sa entablado, hindi lang humahampas si raymund marasigan ng drums nya ng walang katuturan hindi lang sila simpleng apat na kabataan na walang ginawa kundi kumanta at kumita ng pera sa tuwing may bibili ng kopya ng mga kanta nila kumbaga para din silang si pacquiao tuwing tutugtog sila, kasi pinagkakaisa nila ang lahat ng pilipino hindi lang kasi sila naging isang simpleng banda sila ang gumising sa "sense of patriotism" ng mga pilipino na matagal nang natutulog nung hindi pa sila sikat tinawag na nga silang "the beatles of the phil"

napakalaki talaga ng naging impluwensya ng e-heads satin noon hanggang sa ngayon, kapag may nakikita nga akong nakasuot ng oldschool style nang rayban eh naaalala ko na agad ang fashion statement ni elly buendia sa mga concert nya...kaya mula nung mabuwag ang e-heads biglang nagsulputan ang mga punyetang kanta na ewan ko ba sa tingin ko lang ahh ewan ko kung bakit nila nagugustuhan iyon at kung panu nila naiintindihan ehh halos 50 percent ng lyrics ay yow yow yow yeah yeah wazzup hay ewan

today….Listening to the songs of the Eraserheads brings back good memories, life’s lessons, old friendship and values which I learned outside the classroom. Memories that cannot be forgotten. Memories from the experiences that helped shape my personality.

bagama't matagal nang buwag ang bandang e-heads hindi mo pa rin maitatanggi na maraming pilipino ang nangungulila sa presensya nila kagaya nung nakaraang taon kung kelan naganap ang "FINAL SET" the reunion isang gabing nagbuhay sa lahat,isang gabi ng kasiyahan,isang gabi ng tugtugan,ngunit sa bandang huli isang gabi ng tunay at huling pagpapaalam.... ng e-heads ng milyon milyong pilipinong tumatangkilik sa kanila ito lang ang masasabi ko

Eraserheads was the band that defined their generation. From the underground scene
the memories of eraserheads will never be erase in our heads FOREVER… (parang lapida lang diba?)

oh xa babush ISANG MALUPIT NA ROCK \m/ AND \m/ ROLL NA GABI SA LAHAT
karl nuqui-apr30/10

Pedxing's Bagong Blogero: Karl

2010-04-30T13:44:00.004+08:00

May bagong tambay sa tawiran kaso may kakaiba sa kanya kung anuman yung kakaibang yun sikreto lang muna pero kung ang IQ mo ay katulad sa akin na 1.2 lang pwede na magegets mo na kung ano ang kakaiba sa kanya

Siya si Karl labingwalong anyos sa ngayon at magiging engineer ilang taon mula ngayon basta 'wag lang niya pagpapalit ang pag-aaral sa chicks haha peace men tulad ng mga matatanda luma at uugod-ugod nang mga blogero ng Pedxing marami rin siyang gustong sabihin at marami ding gustong isulat tungkol sa mundong ginagalawan mo ginagalawan ko at ginagalawan ng Sr Pedro ang paboritong manok ko

"The older I grew, the less important comma becomes. Let the reader catch his own breath."
-Elizabeth Clarkson Zwart
(nadampot din sa puting libro ni BO, page 50)

Whooh!'Yan si Karl. Kung ang matinding kalaban ko sa buhay ay ang Math, siyan naman e tuldok. Tuldok, as in period, dot, dot at period, pati rin pala sa lahat ng uri ng punctuation marks ayaw niya. Kung bakit e hindi ko alam. Style daw 'yun Pampapogi.

Bukod kay Eych (na 1839304 piraso na ang uban sa ulo), at kay ArAr (na nakapagharvest na ng 38940540583393939 uri ng tanim sa Farmville, e meron na tayong bagong aabangan na blogero sa Pedxing na mula sa Valenzuela, Lungsod na malapit sa Maynila. *Palakpakan*

Bagong blogero. Bagong mga konsepto. Bagong punto mula sa araw-araw na buhay ng mga tao.

At higit sa lahat, gwapo. (Paid for by friends of Karl Nuqui.)
--

--

--

--

--

--

Sa madaling salita, welcome sa PedXing, Karl! Tuldok.

---
Credits to Facebook.com for not prohibiting the picture above to be posted. (Peace! Haha)

MATURITY!!!!

2010-04-30T11:54:00.003+08:00

maturity maturity isa sa mabentang mabentang ideya ngayon yan lalong lalo na sa buhay kolehiyo

o buhay teenager isang malalim na palaisipan kung anu nga ba ang konsepto sa likod ng ideyang maturity

payak na salita simpleng termino ngunit kumplikado ang kahulugan at mahirap isabuhay ng mga ilan sa atin

eh anu nga ba talaga ang maturity???….ito ba yung pag pwede ka nang bumoto?ito ba yung pag pwede ka nang bumili ng serbesa sa 7eleven??

ito ba yung pag pwede ka nang ipiit sa bilibid prison?ito ba yung pag pwede ka nang pumasok sa pegasus?ITO BA ANG MATURITY??

sabi naman nung iba ito daw yung pag para kanang si Fernando Jose sa palabas na ‘rosalinda sa ganda at porma ng iyong mga bigote

o yung ala Arnold S***neger sa kurba ng mga maskels mo??o yung para ka nang si maria ozawa sa laki ng boobs at hugis ng balakang mo?

ITO BA ANG MATURITY??

basagin na ang salamin ng kamangmangan gumising ka kaibigan. ang maturity ay wala sa kung anung edad mo na, wala sa uri ng mga bagay n a nagagawa mo na at pwedeng pwede mo nang gawin, hindi din proket malago na ang buhok mo sa k*likili ehh matured ka na,hindi din sapat na dahilan na cap G na ang size ng bra mo eh

masasabi mo na sa sarili mo na matured ka na

ang maturity ng isang tao ay nababatay hmm simple lang kung nabubuhay ka nang hindi lang “katalinuhan” ang daladala ng kokote mo yung may laman din na “karunungan”

magkaiba kasi ang dalawa(ieexplain ko pa ba?WAG NA!) minsan kasi kahit nasa tamang edad na tayo at alam na natin kung anu ba ang tama at kung anu ba ang mali pero hindi naman natin maisagawa ang mga bagay na nakakabuti at makakabuti

MATURITY yun yung kaya mo nang makagawa ng isang desisyon na nakabatay hindi lang sa kung anu ang tama bagkus sa kung anu sa tingin mo ang makakabuti hindi naman kasi lahat ng tama eh makakabuti

isa naman sa pinaka pamosong linya ng mga kabataan ngayun laban sa kanilang mga magulang ay ang linyang

“ma,pa MATANDA na ako alam ko na ang ginagawa ko “ *FAIL !!!!!!!!!!!!!!!!!!!*

katarantaduhan..MUCH… ehh anu kung nasa hustong gulang ka na alam naman ng mga magulang mo yun ehh ang problema sa ibang kabataan ngayon ginagawa na tong excuse . eh yung iba nasa tamang edad na nga pero yung uri ng pagpapatakbo ng buhay nila eh masasabi mong walang kaaseasenso

ika nga ni kuya juan…..”you need to strike the opposite inorder for you to hit the balance” (anu raw?!?! kuya juan galit ka ba bkit ka nageenglish..)

ehem ibig sabihin mabuhay ka nang may dahilan ng epektibo at produktibo,yung nabubuhay ka at hindi mo masasabi sa sarili mo na pandagdag ka lang sa lumalagong populasyon ng bansa ,mabuhay ka ng may sense yung may right path na pinagbabatayan,yung may katuturan hindi lang puro happy happy COZ LIFE IS NOT JUST A PARTY!!! hindi lang puro rock and roll chillin chillin and tipsy tipsy wag mung gawing libangan ang mga bagay na nangangailangan ng kaseryosohan dahil may mga pagkakataon para sa ganyan mabuhay ka hindi lang para sa sarili mo mabuhay ka para sayo at para sa mundong ginagalawan mo ….

yan ang maturity payak na salita simpleng termino kumplikadong kahulugan at mahirap man isabuhay ngunit sa oras na makamit mo

saka mo mapapatunayan sa srili at sa buong mundo na ….TAO KA!!!!!!!!!!!!!!..

LEAVE YOUR COMFORT ZONE FACE LIFE!!!!!!!!!!!!!!!!

-nuqui,karljoseph04/29/10

KaIBIGan

2010-04-29T20:17:00.004+08:00

Parang icecream na kumukulo sa inet

Parang isang malakas na ulan sa panahon ng El Niño

Ganyan na nga ba kaimposibleng mahalin mo din ako?

Lalagyan ko ng tinta ang lapis

Gagawin kong parisukat ang earth

Hindi ko alam kung kakayanin ko

Pero mahal kita kaya handa akong magpakagago.

Kung may salamin man ang katotohanan

Sana’y mabulag na lang ako sa kasinungalingan

Kung ang tangi ko lang masisilayan

Ay ang ating imposibleng pagmamahalan.

Ngayong gising na gising na ako

Sa panaginip na matagal akong nilaro

Ngayo’y mulat na ang aking isip

Sana’y pati ang puso ko ay mahagip.

Itong nararamdaman ko’y gusto man labanan

Ang puso ko nama’y gusto pa rin subukan

Kahit alam kong magkaibigan lang tayo

Pasensya ka na miss sa kakupalan ko.

Sabi nga ni Dr. LOVE pagnagmahal ka

Hilingin mo na maging masaya sya

Mahalin mo lang sya ng mahalin

'Wag kang humingi ng kapalit na ikaw ay mahalin nya rin.

Madaling sabihin pero mahirap isabuhay

Ang mangarap ba nayon ay isa nang kasalanan??

Tulad ng hiling sayo ng iba mong kaibigan, gusto din kitang maging masaya.

Ngunit dadating pa kaya ang pagkakataon

Na ako naman ANG TANGING DAHILAN kung bakit ka MASAYA?

Hindi ko man masabi kung gaano kita kamahal nang harapan

Sa pamamagitan ng mga letra na ito aking hinahayag

Na minamahal kita ng lubos at ng buong katapatan.

-----
Mula kay Karl Nuqui ulet. hehehe. :)

PARA KAY 1ST CRUSH. SANA MABASA MO 'TO!!!

2010-04-29T16:24:00.003+08:00

Pitong taon na ang nakalipas mula nung unang beses ako humanga sa isang babae nung ako ay nasa elementarya pa lamang. Pwede na rin nating sabihin na ito ang unang beses na natuto akong lumandi.

Ito ang istorya tungkol sa aking 1st crush.

Siya siguro ang pinakanaging dahilan. Siya rin siguro ang nagpatapang at nagpalakas ng aking loob nang ako’y mapasugod sa “OPERATION LIBRENG TULE” sa aming barangay na proyekto ni Mr. mayor

Sabihin na din natin na gasgas na gasgas din ang pangalan nya sa walang habas kong pagsusulat ng pangalan nya sa lahat ng slamnote/book na sinagutan ko noon. May mga tanung kasi dun na

*Who is your crush?????…….at kung hindi ako nagkakamali kasunod na tanung yun sa

*What is Love????…..

Sigurado ako lahat tayo nagdaan sa pagkakataon at mga panahon ng pagkakaroon ng crush o isang inspirasyon - inspirasyong pumasok sa eskwela na HINDI LAMANG ang pagkakaroon ng baon ang dahilan. Pag may crush ka, kanya kanyang pasikat, kanya kanyang paraphernalia, makapagpapansin lang. Daig pa ang kandidato sa panahon ng eleksyon.

Malaki rin ang naging epekto sa akin ni 1st crush. Sabihin na nating napakalakas nga ata ng tama ko sa kanya. Sa kabila ng mumurahing edad, nakaramdam na ako ng kakaiba.

Siya ang dahilan kung bakit ako gumagastos ng 4 pesos pambili lang ng pamada sa kanto para pagarain ang buhok ko. Punasin, hawiin, punyeta! Hawi dito, hawi doon, hawi sa gitna, hawi sa gilid, at sa bandang huli, Jose Rizal hair style ang kinakalabasan ng halos 30 minutos kong pagaayos sa harapan nang salamin. Kulang na lang eh pati ang kilay ko at mga buhok sa ilong ay lagyan ko na nang pamada.

NAAGGDAAAAN AANNNNGGGG MMGGAAAA AAARRRRAAAAWWWW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Napapansin ko noon na malapit na ang graduation. Konting tulog, konting pasok, konting tak-in ng polo, konting hawi ng buhok, konting pagpapakyut, konting banat at eto na nga!

GRADUATION NA!!!

Masaya sana. Pero pagkatapos no’n, wala na akong balita sa kanya. Hindi ko na siya uli nakita (hindi pa kasi uso ang mga text at chat noon). Wala na rin akong narinig tungkol kanya.

Haayayyayayayyyy. Nagdaan ang mahabang panahon. Masaya at puno ng mga suliranin at pagsubok na buhay …

PITONG TAON NA RIN ANG NAKALIPAS…ngayon ay nasa ikatlong taon na ako sa kolehiyo at kumukuha ng kursong pang inhinyero. Sobrang lawak na nang aking paligid. Masyado na ring malaki ang mundong ginagalawan ko at ang pinakapagbabago sa akin ngayon ay WAX na ang gamit ko sa halip na PAMADA! Impeyrnes, ramdam naman ang asenso. Yeahh!!!!

AKO: Maa, Bayad po. LRT estudyante. Pakisuyo naman po. Salamat!

DRIVER: Sukli ohhh

Laking gulat ko nung tumambad sa akin ang babaeng nag-abot ng sukli. Isang napakagandang babae. SIYA!! OO SIYA!! HINDI AKO PWEDENG MAGKAMALI! TAMA! SIYA NGA si 1st crush ko. Napakaganda pa din nya.

1stcrush: Karl????

Ako: Oo ako nga.

1stcrush: Kamusta? Estudyanteng estudyante ahhh.

Ako: Hehe. Hindi naman. Oh bayad ka na ba? San ka punta??

*bigla na lang syang natahimik*

Ako: Oh bakit? May nasabi ba akong masama?

1stcrush: Ay wala naman. Ahhm pupunta ko ng ospital. May sakit kasi yung anak ko.

*parang ako naman ang biglang natahimik*

Pitong taon na ‘yun. Pero parang na-blangko ako sa narinig ko. Para kong nakuryente. Parang tumigil ang pagfa-function ng lahat ng system ko sa buong katawan.

1stcrush: HUUUIIIII!!! ‘Nu nangyari sa’yo?

Ako: Ay, oh wala naman. May anak ka na pala.

1stcrush: Oo ehh. Hindi na nga ako nakatapos ng hayskul at karl din pala ang pangalan nya. Ito pic nya oh.

Ako: Waw ang kyut at kapangalan ko pa. Galing!

DRIVER: Oh lrt na. Mga bababa jan ohh.

Ako: Dito na lang ako

1stcrush : Oh sige.

Habang ako’y nakababa na, hindi ko namalayan na sa pambabae na pala ako nakapila. Napaisip ako nang malalim. Kahit pala patuloy tuloy ang takbo ng buhay, may mga bagay pa ring masarap balik balikan. May mga bagay na sana dinala ko at hindi ko iniwan sa nakaraan. Naisip ko si 1stcrush. May anak na siya. Pakiramdam ko hindi sya masaya. Nakikita ko ‘yun sa mga mata niya. Nakaramdam ako ng panghihinayang. Ewan ko kung bakit, pero parang nagbalik ang mga gunita ng nakaraan. Hayyyyyyy….

Hindi man naging kami, siya pa rin ang isa sa mga dahilan kung ano ako ngayon at patuloy kong babaunin ‘yun. Siya pa rin ang dahilan kung bakit alam ko ang pakiramdam kung paano magmahal.

Iba pa din pala talaga ang 1st crush.

Sa bandang huli, hindi man kami ang nagkatuluyan, SIYA PA RIN ANG 1ST CRUSH KO !!!!! at hindi na mababago ‘yun.

----
Kahit kelan talaga, isa sa pinakamasayang pag-usapan sa buhay ay ang first crush. Masarap balik-balikan. Isang alaala na manunumbalik sa gunita mo at biglang magpapangiti sa'yo. :D

Ang post na ito ay mula kay Karl Nuqui (kj_nuqui@yahoo.com). Add niyo sa Facebook. Baka ikaw ang sinasabi niyang first crush niya. hehehe. :D

(Thanks to www.pixdaus.com for the two kids. I mean, for the picture. heheh.)

Philippines: The Texting Capital of the World

2010-04-26T18:48:00.005+08:00

“TEXTING Capital of the World” pa rin pala ang Pilipinas. ‘Yun ang sabi sa itaas e. Ibig sabihin, hindi pa rin tayo natatalo ng ibang bansa pagdating sa larangan ng paramihan ng katextmate, pakapalan ng kalyo sa hinlalaki, at pabilisan ng pagpindot-pindot.

Hindi ba’t ansarap malamang kahit paupu-upo ka lang diyan at patext-text sa tabi-tabi ay nakakapagbigay-karangalan ka sa bansa mo ng hindi mo alam?

Napapanatili mo sa pagiging numero uno ang ‘Pinas sa pamamagitan lang ng simpleng pagpapadala ng “eow po” at “hu u?” nang walang kahirap-hirap. Kaya naman ‘di na ‘ko magtataka kung malaman kong 1.39 bilyong text messages na pala ang ipinapadala nating mga Pinoy sa ating kapwa Pinoy, araw-araw! Oo. ARAW-ARAW! (Hindi pa kabilang diyan ‘pag araw-gabi na.) Samantalang humigit-kumulang 70 million namang Pinoy ang gumagamit ng cellphone sa ‘Pinas. ‘Yan ang malupet! Sa larangang ‘yan, talo lang naman natin ang mga malalaking bansa gaya ng Europe, America, India at China sa isang istatistikang walang kinalaman sa parumihan ng bansa.

Martin Cooper: "eow pho, txt ba 2?"

Motorola Dyna TAC

Elibs na talaga ako kay Martin Cooper, dahil kung hindi sa kanya, hindi matatawag ang bansa natin bilang “The Texting Capital of the World” (dapat ulit-ulitin, masarap sa pandinig!). Siya lang naman kasi ang unang taong nakaimbento ng Motorola DynaTAC—ang pinakaunang cellular phone sa mundo.

Ang nasabing device ay may sukat na 9 x 5 x 1.75 inches at may bigat na 2.5 pounds na maaari mong ipantawag sa loob ng 35 minutes, pero kinakailangang i-recharge sa loob ng sampung oras. Tikas. Ito rin ang ginamit ni Cooper upang isagawa ang pinakaunang pagtawag gamit ang isang cellular phone noong Abril 3, taong 1973. Samantala, ang una namang text message ay ipinadala sa United States ng isang Neil Papworth noong December 3, 1992 sa personal computer ni Richard Jarvis. Ano ang nilalaman ng pinakaunang text message sa kasaysayan? Isang simple, banayad, humahagod, at sobrang-bago-sa-pandinig na… “Merry Christmas”.

Hanga na talaga ako sa ideya ni Cooper na gumawa ng isang device na tutulong para sa ikauunlad ng samahan ng mga taong distansiya ang pagitan. Aakalain mo bang makakagawa ang mga imbentor natin isang araw ng isang simpleng telepono na slash messenger/calculator/mp3/email/ebook reader/virtual pet/media player/recorder/camera/radyo, slash TV, na magkakasama sa iisang device? All-in-one! Wala ka na talagang hahanapin pa! At hindi na ‘ko magtataka, na kung sa mga susunod na linggo ay malaman ko na lang na may nakaimbento na pala ng isang cellphone na may exclusively built-in refrigerator with double-burner gas stove. Hmm… ‘Nu sa tingin mo?

----------
Mula kay Jerald Jay Rebenito, Mr. Pogi ng Nova.
Bisitahin niyo rin siya sa kanyang bilangguan (tumatanggap siya ng libreng lugaw mula sa mga dumadalaw): http://jraldrbnt.wordpress.com

formspring.me

2010-04-26T18:36:00.001+08:00

Tanungin mo na LAHAT! Wag lang MATH! http://formspring.me/kimhawon0730

A Quick Guide to Choose A Candidate

2010-04-25T17:30:00.004+08:00

Vote RIGHT: A Quick Guide to Choose A Candidate

A British Statesman once said: "All that is necessary for evil to triumph is for good men to do nothing." We need transformation as a nation. We make an appeal to all good men and women to help make this change possible. You can make the difference. If you do nothing, then you will be directly contributing to the evil that pervades our nation.

How do we choose the kind of leaders that will help turn our nation around? Here is a suggested quick guide:

Vote for leaders who exhibit:

R- Righteous Governance
I- Integrity
G- Giftedness
H- Heart
T- Track Record

RIGHTEOUS GOVERNANCE
Righteous Governance refers to a candidate's brand of leadership. How does your candidate decide on issues? How does he lead his constituents? Does he/she make decisions that promote justice, righteousness and peace? Does he/she use his influence as a platform for governing with prudence and foresight for the good of many? A candidate who governs righteously does not accept or offer bribes, and leads an example of eradicating graft and corruption within his area of influence.

INTEGRITY
A person of integrity is not perfect individual; rather, he or she is someone who desires to be accountable to those he leads. His walk should match his talk, and his public image must not be a result of a clever media makeover, but should be based on a solid character of trustworthiness. If and when he/she wrong decisions, he/she must be willing to take responsibility for it and not put the blame on others.

GIFTEDNESS
A candidate for a public office must have the qualifications and abilities necessary to carry out his/ her responsibilities successfully. A candidate must have a strengths, personality traits and innate capabilities needed to serve in a particular office he/she seeks to serve in. Some candidates will be good in handling people but will make for mediocre in managing finance, and vice versa. Still others are visionaries who can inspire greatness in thoso they lead, but will fail as implementers of their dreams. Be careful in voting for a previously successful public oppfficial. Study the new position he or she is seeking to fill. The candidate might not be the best person to serve in that position. Look for the kind of giftedness your candidate has.

HEART
How is your candidate's heart for God, for people, and for our nation? Does he/she see himself/herself as answerable not only to people, but to Someone infinitely higher than him/her? The heart, in my opinion, is the most important characteristic not only of a leader but also of a every single citizen of this country. This is true because THE HEART OF THE PROBLEM OF THIS NATION IS THE PROBLEM OF THE HEART.

TRACK RECORD
Look for your candidate's track record in a previously held public office, or if he/she is entering the council for the first time, consider how this candidate has proven himself/herself in his chosen profession or area of expertise before running for office. You need to also be informed about your candidate's track record in the other points of the guidelines I have just explained to you. Do you see a good pattern of righteous governance, integrity, giftedness and heart? If you do, then your candidate is one leader you should vote and support. Remember, vote RIGHT!

(Campus Crusade for Christ 2009)

GO, CHOOSE YOUR CANDIDATE, AND VOTE RIGHT!!!

2010 NATIONAL ELECTIONS CANDIDATES

PRESIDENTIABLES:
1 Acosta, Vetellano Seinez DODONG KBL
2 Aquino, Benigno Simeon III Cojuangco NOYNOY LP
3 De Los Reyes, John Carlos Gordon JC AKP
4 Estrada Ejercito, Joseph Marcelo ERAP PMP
5 Gordon, Richard Juico DICK B.BAYAN-VNP
6 Madrigal, Jamby AS JAMBY IND.
7 Perlas, Jesus Nicanor Pineda NICK IND.
8 Teodoro, Gilberto Jr. Cojuangco GIBO LKS-KAM
9 Villanueva, Eduardo Cruz BRO. EDDIE BP
10 Villar, Manuel Jr Bamba MANNY NP

VICE PRESIDENTIABLES:
1 Binay, Jejomar Cabauatan JOJO PDP LABAN
2 Chipeco, Dominador Jr Fuentecilla JUN AKP
3 Fernando, Bayani Flores BF B.BAYAN-VNP
4 Legarda, Loren Bautista LOREN NPC
5 Manzano, Eduardo Barrios EDU LKS-KAM
6 Roxas, Manuel Araneta MAR LP
7 Sonza, Jose Yumang JAY SONZA KBL
8 Yasay, Perfecto Rivas KIDLAT BP

SENATORIABLES:
1 Acosta, Jr. Nereus Olaivar NERIC LP
2 Albani, Shariff Ibrahim Hussien SHARIFF KBL
3 Alonto, Zafrullah Marohombsar NOLDY BP
4 Bautista, J.V. Larion J.V. BAUTISTA PMP
5 Bautista, Martin Donato DR. BALIKBAYAN IND.
6 Bello, Silvestre III Hernando BEBOT LKS-KAM
7 Biazon, Rozzano Rufino Bunoan RUFFY LP
8 Bong Revilla, Ramon, Jr. Bautista KAP LKS-KAM
9 Caunan, Henry Buenaventura HENRY PDP LABAN
10 Cayetano, Pilar Juliana Schramm PIA NP
11 David, Rizalito Yap LITO AKP
12 De Venecia, Jose III Perez JOEY PMP
13 Defensor Santiago, Miriam Palma MIRIAM PRP
14 Drilon, Franklin Magtunao FRANK LP
15 Enrile, Juan Ponce -JPE PMP
16 Espinosa, Nanette Meliton ATE NANETTE KBL
17 Estrada, Jinggoy Ejercito JINGGOY PMP
18 Guico, Ramon, Jr. Naval GETS KO LKS-KAM
19 Guingona, Teofisto III De Lara TG LP
20 Hontiveros-Baraquel, Ana Theresia Hontiveros RISA H. LP
21 Imbong, Jo Aurea Marcos ATE JO AKP
22 Inocencio, Ma. Katherine L. Reyes KATA BP
23 Lacson, Alexander Ledesma PINOY LP
24 Lambino, Raul Loyola RAUL LKS-KAM
25 Langit, Rey Magat REY LANGIT LKS-KAM
26 Lao, Yasmin Busran YAS LP
27 Lapid, Manuel Mercado LITO LKS-KAM
28 Lim, Danilo Dela Puz GENERAL DANNY IND.
29 Lood, Alma Abella ALMA KBL
30 Lozada, Jose Apolinario Jr Leconia JUN PMP
31 Maambong, Regalado Estrella DODONG KBL
32 Marcos, Ferdinand, Jr. Romualdez BONGBONG NP
33 Maza, Liza Largoza LIZA MAZA NG GABRIELA IND.
34 Mitra, Ramon Blanco MON-MON NP
35 Nikabulin, Adz Ganih COUNT HABIS BP
36 Ocampo, Ramoncito Poblete MONCHING BP
37 Ocampo, Saturnino Cunanan SATUR BAYAN MUNA
38 Ople, Susan Vasquez TOOTS NP
39 Osmena, Emilio Mario Renner PROMDI PROMDI
40 Osmeña, Sergio III De La Rama SERGE IND.
41 Palparan, Jovito Jr Salvaña JOVI IND.
42 Papin, Imelda Arcilla IMELDA PAPIN KBL
43 Paredes, Zosimo Jesus II Mendoza JESS AKP
44 Pimentel, Gwendolyn De La Llana GWEN PDP LABAN
45 Plaza, Rodolfo Galido OMPONG NPC
46 Princesa, Reynaldo Relucio PRINCE IND.
47 Querubin, Ariel Oliva MARINES NP
48 Recto, Ralph Gonzalez RALPH LP
49 Remulla, Gilbert Cesar Catibayan GILBERT NP
50 Riñoza-Plazo, Maria Gracia De Veas GRACE AKP
51 Roco, Sonia Malasarte SON LP
52 Sison, Adrian Ordonez ADRIAN AKP
53 Sotto, Vicente III Castelo TITO NPC
54 Tamano, Adel Abbas ADEL NP
55 Tamayo, Reginald Balisi REGIE AKP
56 Tarrazona, Hector Mirasol TARZAN AKP
57 Tatad, Francisco Sarmiento KIT GAD
58 Tinsay, Alexander Britanico ALEX TINSAY BP
59 Valdehuesa, Manuel Jr Echem MANNY AKP
60 Villanueva, Hector Labao KA HECTOR KBL
61 Virgines, Israel Nicolas DR. ISRAEL BP.

------
http://www.facebook.com/notes/mavirick-sta-ana/a-quick-guide-to-choose-a-candidate-includes-the-list-of-presidentiables-vice-pr/388745837590#!/note.php?note_id=388745837590

Bob Ong: Hindi Sino, Kundi Kanino ang Iboboto Mo?

2010-04-25T17:25:00.003+08:00

Meron kang dalawang uri ng boto: Ang una ay ang "boto ng konsensya". Ito ay para sa pinunong kinilatis mo, pinag-aralang maigi, pinaniniwalaan, at inaasahang may magagawa para sa bayan. Ang ikalawang uri ay ang "boto ng diskarte". Ito ay para sa kandidatong iboboto mo na lang para hindi manalo ang ayaw mo.

Para sa akin, mas matatanggap kong pamunuan ni Kiko Matsing ang bansa ko nang nagampanan ko nang tama ang tungkulin ko sa bayan bilang botante, kumpara sa makapagluklok ako ng ibang pinuno na resulta ng pagtalikod ko sa obligasyong bumoto nang tama. Dahil sa sandaling talikuran ko ang tama--sa ngalan ng diskarte--ay binibigyan ko na rin ng lisensya ang mga pinuno ng bayan ko na kumilos base sa diskarte, kapalit ng tama.

Ang boto ng konsensya ay base sa pag-asa. Ang boto ng diskarte ay base sa takot.

Ang bayan ng mga botante ng diskarte ay walang maaasahang pamunuan ng konsensya. Ang mga mamamayang kuntento na sa "pangalawang tama" ay mapagkakalooban ng pinunong ganoon din ang pamamalakad. Ang bansang hindi natututo, habambuhay na lang bibigyan ng leksyon.

Ini-endorso ko ang pagboto nang tama. Pwedeng matalo ang kandidato mo, pwedeng mangulelat. Pero mararamdaman mo lang ang kalayaan mo bilang tao at kapangyarihan mo bilang mamamayan sa Ika-sampu ng Mayo pagnasabi mo sa sarili mong "Napagkalooban ako ng karapatang pumili ng pinuno ng bayan ko, at nakaboto ako base sa sarili kong desisyon at ayon sa konsensya ko."

Kalapastanganan sa sariling dangal ang pagboto sa taong iba sa tunay mong pinaniniwalaan--dahil man ito sa may tumutok ng baril sa ulo mo, may bumili ng iyong boto, o mag-isa pong piniling iboto na lang kung sinuman ang tingin mong mananalo.

Hindi nasasayang ang boto sa mga talunang kandidato. Nasasayang ito sa mga talunang botante.

Kung iboboto mo ang boto na ayon sa desisyon ng iba, sino pa ang boboto ng ayon sa desisyon mo?

---
http://www.facebook.com/?ref=home#!/notes/bob-ong/hindi-sino-kundi-kanino-ang-iboboto-mo/386510001469

Jh3jh3mOwN InVaxiOn

2010-04-25T15:48:00.002+08:00

eOOHw PFOU amushtaah na fhou kayohw? jejeje >:))

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglaan ang kanilang pagsikat. Matagal na silang nag-eexist sa mundo, pero ngayon lang sila nabigyan ng pansin. Nakapag-blog na rin ako dati ng tungkol sa mga ito pero hindi ko pa alam noon na may tawag na pala sa mga nasabing hindi maipaliwanag na nilalang. Sinubukan kong kunin ang panig ng mga ito, nagawa ko naman. Kaso hindi ko sila mAHintHindiHaAnN.

Jejemons. Kung paano nagsimula ang pagtawag sa kanila sa ganyang pangalan, eh hindi ko ahLaHhm. Basta ang alam ko lang, sikat sila ngayon. Dumadami ang mga fan page nila sa Facebook at tinalo pa ang mga kandidato sa dami ng campaign posters at ads sa TV - pero hindi para i-endorse sila, kundi para anoUwH., vAsTa.. jEjE..

Kung ita-type mo ngayon sa Google (www.google.com) o kaya sa Yahoo! (www.yahoo.com) ang salitang "jejemon" sasambulat sa pagmumukha mo ang napakaraming blogs, pictures at kung anu-ano pang mga uri ng kritisismo sa pagkatao ng mga jejemons na akala mo e kasing tindi ng ketong ang pagiging jejemon. Kinaiinisan, kinayayamutan, kinayuyurakan-lahat na! Kung isa akong certified jejemon since birth, magtatakip ako ng bayong sa ulo, wHaG lhArn niLaH mHaLamhaN nuAh jH3jh3moUhn aqkeW.

Ayon sa UrbanDictionary.com, ang "Jejemon" daw ay:

"..individuals with low IQs who spread around their idiocy on the web by tYpFing LyK diZS jejejeje, making all people viewing their profile raise their eyebrows out of annoyance. Normal people like you and me must take a Bachelor of Arts in Jejetyping in order to understand said individuals, as deciphering their text would cause a lot of frustration and hair pulling.."

Individuals... with.. low.. IQ.. Tsk. Tsk. Pero may mga kilala naman akong jejemons na nananalo sa quiz bee.

Country: Jejeland
Nationality: Jejemon
Language: Jejenese
Favorite Apparel: Jejecap
Interested in: Jejegirls and Jejeboys

Dati pa naman may mga Jejemons, hindi nga lang sila sikat at wala pang mga pangalan. Biglaan na lang silang sumikat. Pero para sa'kin, matagal na sanang sumikat ang mga Jejemons para mas naisalba pa ang nakararami sa "panggugulpi" sa wika.

Sabi ng isang kolumnista sa lifestyle section ng Inquirer.net (http://lifestyle.inquirer.net/2bu/2bu/view/20100424-266068/gtJejemons-The-new-jologs), kung ang Jejenese ay ang naging medium of language sa mga paaralan sa bansa, isipin mo na lang kung paano ang magiging spelling ng ating pambansang awit: “bAiAn9 mA9ieLiWh pUrlAsh n9 xIlan9aNaN …” o kaya 'yung isang tula ni Rizal: “mEih UltIMoiX aDioSxH.” O di kaya naman ang pagpunit ng sedula nila Bonifacio, "pHuniTin aHng mHgA phUnyHeTaNg sEduLaAhhH!" Hay. Kakaloka.

Pero kung iniisip mo na sa 'Pinas lang kalat ang mga ganitong lahi, medyo nagkakamali ka ng konti. Ayon din sa Inquirer.net, kahit ang mga European e gumagamit din ng Jejenese. Mahilig din daw sila magtype ng "jejeje" lalo na 'pag naglalaro ng Dota, at 'yung mga Thai naman, kung magtype ng "hahaha" ay "5555." Ewan kung bakit. Kanya-kanyang trip.

Tsk. Tsk. Kahit saang anggulo mo tignan, malinaw na pang-aabuso sa wika ang ginagawa ng mga Jejemons. Ang mali lang sa panahon ngayon, pati ang mga pagkatao ng mga Jejemons e damay na din sa mga kinamumuhian ng karamihan. Ang simpleng intensyon na maging "astig" sa paningin ng mga taong kausap o katext nila, nauwi sa pambansang pagkayamot at pagiging mababaw na tingin sa kanilang mga pagkatao.

Pero tignan mo naman ngayon, lahat e parang gusto nang maging Jejemon. Ibig kong sabihin, kung bibisita ka sa mga websites na tumatalakay ng tungkol sa mga Jejemons, lalo na sa mga fan pages na ginawa ng mga yamot na yamot sa mga nasabing lahi, makikita mo naman na sinusubukan nilang magiging Jejemon. KeHit phAviRouH lhAnG.. Ikaw din naman di ba? Jeje.

Kung isa kang Jejemon at pakiramdam mo e nakakatuwa ka, pumunta ka dito sa bahay namin at nang ma-jejemon ko 'yang mukha mo. Hindi ako nakakaintindi masyado ng Jejenese, Korean pwede pa. Bukod sa mahirap isulat, e nakakasira pa ng utak at bituka. At kung susubukan kong magtype sa paraang Jejenese, uMhAaBhotT aqKewH nG sAmpUng dHekaDah. Hindi naman sa galit ako sa mga Jejemons, asar lang ako sa pagiging Jejemon nila. Kung hindi pa sila titigil, ay ewan ko na lang sa'yo teh.

Simple lang naman ang isyu. Dapat umayos ang lahat sa paraan ng pakikipag-usap nila, at respetuhin ang wika. Kung ngayon pa lang, dumadami na ang gumagamit ng mga nakasusulasok na paraan ng pagtetext, paano pa kaya ang mga susunod na henerasyon? Nakakatawang isyu, pero kung iisipin, hindi na ito nakakatuwa.

yOwh jh3jh3moUns! let'S rOck 'eN roLl mh3n! 3L mHaldiTah iZ iN dAh haUz, yowH! :)

Peace! :)

--------------
Credits to www.yahoo.com for the image used above. (english! hehe)

BOBOto Ka Ba?

2010-04-21T17:21:00.004+08:00

Scenario 1:

Babae 1: Ei friend, sino boboto mo?

Babae 2: Si Miniskempertush Vibeberloo.

Babae 1: Eh bakit naman?

Babae 2: Wala lang. Sikat eh. Gaganda ng mga commercials. Kaw ba?

Babae 1: Wala pa nga eh.

Babae 2: Gaga, 'yun na lang. Para pareho tayo.

Babae 1: O sige na nga.

Scenario 2:

Boy 1: Pare, sino boboto mo?

Boy 2: Si Noyong Akekong. Wala daw korap 'pag siya eh.

Boy 1: Obobs! Eh halos lahat naman nagsasabi ng ganun!

Boy 2: Eh yaan mo na! Muka naman mabait. Pwede na siguro 'yun.

Scenario 3:

BF: Honeybabes, sino boboto mo?

GF: Wala pa nga eh. Wala ko maisip. Ikaw ba?

BF: Si Gistoknus Tuskani na lang. Kawawa naman. Mukhang matatalo.

GF: Eh bakit iboboto mo pa eh muka na ngang matatalo?

BF: Basta lang. Tsaka gwapings eh. Pareho kami. Di ba babybunchie?

GF: No comment. Hhhhm. Si Junaknak Estopiados na lang ako.

BF: Oh baket?

GF: Wala. Mukhang mananalo eh. Para quits.

Scenario 4:

Binata 1: Sino Mayor mo 'pre?

Binata 2: Si ano na lang, sino nga ba yun? 'Yung may malaking poster d'yan sa tabi nila Aling Petra?

Binata 1: Ah si Kulas Madugas?

Binata 2: Oo pala. 'Yun na lang boboto ko.

Binata 1: Bakit 'yun??

Binata 2: Eh siya lang kilala ko 'pre. Andami niya kayang poster dyan sa tabi-tabi.

--------------------------------------
Kita mo ang problema?

Halalan na naman ilang araw matapos kong itype ang blog na 'to. Ang tanong, sa hinahaba-habang panahon na ibinigay sa'tin ng pagkakataon para pumili ng karapat-dapat na lider ng bansang 'to, nakapag-isip na ba tayong mabuti? Oh isa ka lang din sa mga BOBOto na gaya ng mga bida sa mga scenario sa taas?

Napakaraming first time voters ngayon. Napakaraming baguhan - katumbas ng milyong-milyong utak na hindi binibigyang pansin ang isang bagay na babago sa takbo ng buhay ng lahat (kung ganoon nga talaga ang mangyayari sa magiging bagong lider ng bansa.) Nakakalungkot isipin na hindi man lang tayo nag-iisip mabuti. Pagbabago ba talaga ang hangad mo? O basta lang makaboto at mamantsahan ng tinta ang mga daliri mo, tama na sa'yo?

Sa mga tatakbong lider naman ng bayan. Ilang libong kandidato sa ilang libong pagkakataon - lahat nangako ng pagbabago. Kaso anong nangyari? Kaliwa't-kanang korapsyon at pang-aabuso sa kapangyarihan ang naging sukli ng mga kasalukuyang lider sa hikahos na bansa. Parang sakit na nakakahawa, epidemyang hindi malapatan ng lunas ang korapsyon. Hindi ko alam kung bakit.

Kahit paano naman, may mga pinaniniwalaan din ako sa mga sinasabi ng ilang mga pulitiko sa kanilang mga advertisements sa TV. Ang takot ko lang, sigurado kayang matutupad nila ang kanilang mga pangako sa bayan? O baka sasama lang sila sa hanay ng mga dakilang magnanakaw ng Pilipinas?

Simple lang naman. Bumoto nang wasto. Ilaan ang ilang oras ng araw mo para magmatyag. Magbigay ng panahon para magbasa sa internet ng tungkol sa mga kumakandidatong lider. O kaya magbasa ng mga artikulo na kaugnay sa mga pulitikong ito. Kahit ilang oras lang. Mahabag ka naman sa bansa mo.

Ikaw? Boboto ka ba? o BOBOto ka?

----

Salamat sa http3.bp.blogspot.com_z7EgmP1awV4Rkf39Zk0vIIAAAAAAAAAvMCAA6dm_6Xjos400fp051407_b.gif para sa larawan. :)

Mahal na Araw. Araw na Mahal.

2010-04-01T17:33:00.005+08:00

Sabi ng tito ko, panoorin daw namin 'yung binili niyang DVD na "Ten Commandments". At pinanood naman namin. Kaya lang, hindi ko alam kung pinanood ko ba 'yun dahil sa gusto ko talaga mapanood 'yun o dahil sa sinabi lang ng tito ko.

Nasa bahay lang ako tuwing Mahal na Araw. Bukod sa wala naman akong pupuntahang probinsya, at hindi ko rin binalak gumala, e talagang nasa bahay lang ako kasi.. kasi ano.. ahm.. alam ko panata ko na talaga na nasa bahay lang tuwing ganitong mga panahon. (tatakasan ko na lang 'yung sentence na 'yun). Sabi ng nakararami, sagrado daw talaga ang pagdiriwang ng Semana Santa sa 'Pinas at sa tingin ko naman e walang duda 'yun. Kaso napapansin ko lang, habang lumilipas ang panahon, sumasabay din dito ang pagkaubos ng mga taong tunay na nagpapahalaga sa banal na linggo na ito.

Dahil nga sa paniniwalang Pinoy na sagrado ang mga araw ng Huwebes Santo, Biyernes Santo at Sabado de Gloria, hindi nagpapalabas ang mga TV networks ng mga regular programs kundi mga lumang pelikula, mga misa, at documentaries na tungkol sa buhay ni Jesus. Natutuwa naman ako sa mga araw na 'yan kasi mapapanood ko na naman 'yung paborito kong "Sarah, ang Munting Prinsesa" o kaya 'yung "Agua Bendita Marathon Special". Tapos maiisip ko na lang, ginugunita ko ba talaga ang Mahal na Araw kung pinause ko muna saglit (mga 2 hours) 'yung pinapanood kong Ten Commandments para mapanood 'yung One More Chance ni Bea at John Lloyd? Tsk.

Maraming tao sa beach ngayon, sigurado. Nakakainis lang minsan 'yung mga taong nakikita natin madalas sa TV na sila pa 'yung nairereport na sobrang enjoy sa kasiswimming. Wala namang masama 'dun, kung hindi mo iisiping masama 'yun. Ang sa akin lang, marami pa namang araw ang lilipas sa summer vacation natin, pwede namang ipagpaliban muna 'yun ng mga ilang araw para naman kahit paano e maipakita natin na nakikisalo tayo sa pagdiriwang ng Semana Santa. Hindi ba't mas maigi nang pumunta sa mga simbahan at magdasal kesa pumunta sa mga beach at maglagay ng sunblock?

'Yung iba naman nating mga kababayan na sa sobrang kagustuhan nila na maiparamdam sa Panginoon ang pagpapasalamat nila sa ginawa Niyang pagpapakasakit sa atin, e hanggang ngayon nagagawa pa ring magsagawa ng mga "sagradong gawain" o mga penitensya gaya ng pagpapapako sa krus at paghampas ng something sa likod habang may pasang krus at naglalakad sa kalagitnaan ng matinding sikat ng araw. Muli, wala namang masama doon. Kaya lang, siguro hindi naman 'yun ang paraang ginusto ng Panginoon para magsisi tayo sa ating mga kasalanan. Sa tingin ko, hindi siya nasisiyahang panoorin na naghihirap ang mga taong Siya mismo ang nagligtas. Mas mabuti siguro kung ipakita na lang natin sa iba at mas simpleng paraan ang taos-puso nating pagbibigay pugay sa ginawa ng Panginoon para sa atin gaya ng pagsisisi sa mga kasalanan, paggawa ng mabuti at pagbibigay natin ng pangako sa Kanya na habang tayo'y nabubuhay, paglilingkuran natin Siya at habambuhay na magiging mabuting mga anak Niya.

Amen.

---
Salamat sa http://www.mybataan.com/deathmarch/wp-content/uploads/2009/04/samal_holy_week.jpg para sa larawan.

Emo.

2010-03-31T21:58:00.006+08:00

Gabi na naman. Dumadami na naman ang mga emo.

Hindi ko alam kung saan nagsimula ang salitang "emo" at kung paano 'yan nauso. Basta ang alam ko lang, ang mga taong ito ay may mabigat na problema, may sakit na dinaramdam, may pusong nawasak, may bitukang bumulwak, o sadyang maarte lang. Sadyang makulay nga naman ang buhay ng tao. Sa sobrang makulay, minsan nakakasakit na sa mata. Hindi yata kumpleto ang buhay ng tao kung hindi siya makakaranas ng ilang minutong kagustuhang mapag-isa at mapag-isip-isip ang mga bagay-bagay at mga pangyayari sa paligid niya. Emo.

Sa status message pa lang sa Facebook (sorry Friendster, nakalimutan ko kasi password ko sayo), makikita mo na ang mga iba't-ibang klaseng ke-emohan ng mga tao. Sa Facebook kasi, madaling makita ng lahat ang mga gusto mong sabihin. Pwede kang magalit, magmura, maging sweet, mag-histerical, magbreak dance, at lahat lahat na - nang hindi nalalaman ng iba kung tungkol saan at para kanino talaga ang gusto mong sabihin. Eto mga sample: (Babala: Basta. May babala. Hehe)

-USELESS EFFORTS!.. HATE IT...........

-I said, what do you want?

-tuwing nakikita ko ang picture natin naaalala ko ung mga close times natin together....mga first tym ko naging close na close sau..

-PU****.i**!!! NAkAkAHiYA NAMAN 9NAWA MU ! HUHUHU .. UALA NUA N9A CUN9 MUkHAN9 MAiHARAP DUN SZA TAO .. WiNALAN MU PA CU N9 PA9kATAO !!! ANU kA BA NAMAN !!! i DiDN'T EXPECT THiS TO HAPPEN ! HUHUHU .. ='(

-Being happy doesn’t mean that everything is perfect. It means that you’ve decided to look beyond the imperfections.

-Before, hinahabol kita pero di mo ako pinapansin. Tapos isang araw nawala ako, hinanap mo ako at tinanong, “Bakit ka nagsawa?” Ngumiti ako, “Hindi ako nagsawa. Natauhan lang.” HAHAHA. tamang tma :))

-lagi nalang akong mag-isa..hmp!

-sometimes its better to keep silent than tell others what you feel...to keep your thoughts to yourself cause it'll only hurt when you know they can hear you but they can't understand...

-Lahat daw tayo nasa proseso ng PAGIGING TANGA, at pag nagmahal tayo ng MALING TAO, ibig sabihin... WE'VE COMPLETED THE PROCESS... :'D

-Ang asim ng mangga. Haha (Ewan bakit nasama to hehe)

Parang mga ewan lang. Mga emo.

Pero kung papansinin at seseryosohin, maiisip mong may mga tao talagang nangangailangan ng makakausap at hinding hindi maipagkakaila 'yan. 'Yung iba naman, aminado sila sa mga sarili nila na kailangan din nila ng taong masasandalan sa mga oras na pakiramdam nila e sumuko na ang buong mundo sa kanila, ang problema lang, hindi sila nag-aabalang maghanap ng makakausap, o kaya, ni hindi man lang nila binalak. Mas pinili kasi nilang ipagsiksikan ang sariling nararamdaman sa isang maliit na kahong nagtatanong ng "What's on your mind?".

Hindi kumpleto ang pagiging emo kung wala ang konsepto ng "pag-iisa." Pero kung iisipin, marami naman talagang naidudulot na magagandang bagay ang pag-iisa. Masyado nang maingay ang mundo, masyadong magulo, ni hindi na nga kayo nagkakarinigan ng isip mo. Sa pag-iisa kasi minsan 'dun mo naiisip at napagtatanto 'yung mga bagay na hindi mo naiisip at napgtatanto kapag kalaro mo ang magulong mundo. Pwede mong maisip ang mga nakakalungkot na bagay, o kaya 'yung pinakamasasaya at mapapansin mong napapangiti ka na. Samahan mo pa ng mga tugtuging may nakakalungkot na himig na mas makapagpapatindi ng emosyon mo, solb ang pagiging emo.

Tugtugin. Mga music. 'Yan kadalasan ang kasa-kasama ng tao kapag wala na siyang ibang kayang sabihin. Pakiramdam mo e naiintindihan ka ng mga musikang pinapatugtog mo. Habang nagpapatugtog ka, 'dun mo pa mas lalong nararamdaman ang drama ng buhay mo. "It brings back the old memories," ika nga. Minsan mapapaluha ka na lang, kasi nga emo ka (hehe). Mahiwaga talaga ang nagagawa ng music. Sa isang iglap, kaya siyang pagkatiwalaan ng tao.

Pero hindi naman ganun kaganda ang naidudulot ng pag-iisa kung palagi mo na lang 'yun ginagawa. 'Yun bang sa mahabang panahon e kinukulong mo ang sarili mo at hindi mo hinahayaang tulungan ka ng iba na mabawasan 'yang sakit na nararamdaman mo. Ang problema lang kasi, masyado mong kinukunsinte ang mga nararamdaman mo. Hindi mo man lang naisip na napakaraming tao sa paligid ang handang makinig sa gustong sabihin ng puso mo at handang umintindi sa magulo mong isip, hindi mo lang sila binibigyan ng pansin kasi abala ka sa sarili mong damdamin. Oo. tama ka. Wala naman silang magagawa at wala rin namang mangyayari kung sasabihin mo sa iba kung ano ba talaga ang problema mo. Pero hindi ba't kahit paano, masarap isipin na may mga tao palang handang makinig sa'yo at kasama mong umaasa na sana paggising mo bukas, makakaya mo na ulit ngumiti at tuluyang maging masaya?

What's on your mind? Share.

---
Salamat sa www.shashum.com.ar/
convexa2009/08/
alone.html para sa larawan.

Sorry4x Neka4x Rock 'n Rollin Mitsa Beybe!

2010-03-30T13:21:00.004+08:00

Bumili ako ng Cornetto kanina. Yung ice cream na nasa apa na sosyal na medyo mahal na kaya ko lang binili e dahil mahal at kasama ko ang nanay ko at sabi ng mga classmates ko masarap daw 'yun pero nung kinain ko, hindi naman pala masarap at dapat pala ice candy na lang 'yung binili ko kainis talaga ang hirap pa naman magpanggap na nasasarapan ka sa isang bagay na hindi naman talaga masarap. *hooh!* Sabi ko pa babayaran ko ang nanay ko pag-uwi namin sa bahay. Pero syempre joke ko lang 'yun kasi wala naman talaga kong pera at walang kinalaman ang paragraph na 'to sa blog ko.

Katabi ko ngayon ang isang music magazine na ang cover ay isang sikat na Korean girl group na hindi ko na sasabihing 2ne1 'yun, secret na lang muna. Nag-aaral kasi ako maggitara ngayon (naks, pero A chord lang ang alam ko) kaya naman kailangan ko ng "songhits" para naman mapag-aralan ko ang iba't-ibang klase ng chords at tamang size ng fingers. Sa dinami-dami ng songhits na iniharap ng istanteng 'yun sa pagmumukha ko, hindi ko mapigilan ang sarili ko na piliin yung may Korean group sa cover. Korean. Abushing-shing boom! Ewan. Adik talaga ako sa mga "K-pop" o "Korean Pop" music. Kahit na parang minumura na nila ko sa mga lyrics nila, masaya pa rin akong nakikikanta ng "sorry sorry sorry sorry neka neka neka neka baby baby baby rock 'n rollin mitsa baby!"

Kahit na hindi ko sila naiintindihan, ewan pero enjoy na enjoy talaga ko sa mga ginagawa nila sa buhay nila. Sa mga kasuotan pa lang nila, nakaka-enganyo na silang panoorin. Sa totoo lang, hindi naman talaga ko masyadong adik sa K-pop. Madalas ko lang naman ipaprint 'yung mga lyrics ng mga paborito kong korean songs, nag-dadownload ng mga kantang koreano, nanonood sa youtube ng mga music videos ng mga koreano, nagbabasa ng mga blogs ng mga koreano, nag-aral ng Hangul o paraan ng pagsulat ng mga koreano, bumili ng dictionary na koreano, nanonood ng dvd na koreano, kinakausap ang mga katext sa paraang koreano, at nangangarap na maging boypren si Jun Pyo at Ji Hoo o kaya kahit phone pal lang. Sabi ng nanay ko, magdadasal daw siya ng paluhod sa simbahan ng Quiapo, maibalik lang daw sa katinuan ang anak niyang cute.

Colonial mentality ba 'to? Paikut-ikutin ko man ang bituka ko, mukhang oo pa rin ang sagot. Ni wala na kong masyadong alam sa mga bagong kantang pinoy ngayon, nakaka-guilty pala. Sorry sorry sorry sorry neka neka neka rock n rollin mitsa beybe!

Nakakapagtaka lang na kapag ang mga bansang tulad ng Korea ay gumawa ng mga girl/boy groups na katulad ng mga sumisikat ngayon, e cool at magandang tignan. Pero kapag Pinoy ang gumawa, puputaktihin na agad ng mga hindi magagandang puna. Kesyo sasabihing corny, gaya-gaya, walang originality at sana gumawa na lang sila ng commercial ng deodorant. Ganyan na talaga ang mga Pinoy ngayon, siraan ng lahi. Triple tsk.

Pero ang Pinoy talaga, sadyang maloko. Natawa talaga ko sa mga parody na ginagawa ng isang sit com kung saan e ginagawan nila ng "tagalog lyrics" ang mga korean songs na talaga namang gugulong ang esophagus mo sa kakatawa. I-click niyo na lang 'yung mga link na 'to para sa sample:

http://www.youtube.com/watch?v=0IaVzToO63Y

http://www.youtube.com/watch?v=N6X_42lupds

http://www.youtube.com/watch?v=IjkbOAtR9bs&feature=related

Sample pa? eto:

Lyrics ng I Don't Care (dinala ko sa ospital nung una kong napanood ang video neto. tsk tsk! haha)

Me oil ka sa mole, pang nestea ka, na nag-church pero yung sa motel
Many calories, sossy pa, kay tiyahin ng handy phone
Kamote yan tsaka mangga pa ohho-oo
Kasi, sing gurang ni Tsong,
Mommy nyo lasenggo
Na dun ka sisinghot kasi mahabang lalakbay
Kissing ni Montero eh, na video ng foreigner
Nintendong masarap ang tinde owo oooh

K-F-C, escabeche, tsong ang sarap
Sige masebo kasi siba
One two karinyo, isaing nyo may bula
Nahulog

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care

Honda tinapa, bf kong sumpungin, me ganon na mukhasim eh
Me imbiyerna na shampoo ni Ma’am, burles sa gunting
Ang iisang muta mo’y takot siya
(Mang Dante) Aminang gasul, mga matsing ko
Anak pong lasenggo, de kapitan lasing na
Tara Dagul hakone, yong reggae ng gwapo ne
Atsarang dinamitang pundi oho ooh
Oh medyo bagong bakunahan na
Tocino siomai butsi man, yuck C.P. asan yema, asenso me
Cadillac
Nagunaw

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care

Nag-lock kami, puyat si Sir at ang drama’y di akyat bahay
Naghuhulas nag-single kami, mami cigarette boy
Balot, sige na, kangkong, coffee yan, sisig, at tyani
Isipit your napkin, awayin, Cebuana, itali me

I don’t care uma-arte
Higa office, someone andun, kiss ni tsong nung sang buwan
Ang arte, di pa Tuesday, ang dyowa uy baduy ang hair ay lilima
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Cause I don’t care e-e-e-e-e, I don’t care e-e-e-e-e
Boy I don’t care

Gusto mo pa? Eto. Lyrics naman ng paborito kong "Sorry Sorry" (ang personal kong pampatulog):

DANCE DANCE DANCE DANCE
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!)
SIGE BABY (OH!
OH! OH! OH! OH!

(CHORUS)
SORRY SORRY SORRY SORRY
MEKANIKO ME KANO DIYAN
NAKED NAKED NAKED
PASOK PASOK PASOK PARA BABY
SHAWIE SHAWIE SHAWIE SHAWIE
HULING PUSA PUSH-UP PUSH-UP
SUNDING MO 'TONG MACHONG
MAHJONG ME GAMOT SA PIGSA, BABY

SARAP MO NAMANG TUSUKIN NANG
TUSUKIN NG MACHO MAN
ANG MACHO MO EH HORNY MO
DI KA BA SANAY SA TAMBUTSO
KALA KO NAMA'Y ANG NISSAN MO
EH MISSING NA IMAGINATION
CHANNEL 5 KUHA NA BA?
DI KA BA SANAY SA TAMBUTSO

ADIK KA NA TANDANG
HADJIE INOM NA MAGNETIC TOP
TSAKA NIYO DAW I-TSEKE YUNG
'SANG DOSENANG BUKO JAM
COCO MARTIN BAT SIYA'Y LUCKY?
ISANG BANLAW AT HANDSOME SIYA
TODO PICTURE NASILIP
NAKED PROJECT INJECTION

(REPEAT CHORUS)

TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN
(SIGE BABY MALASAP BABY)
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN

KOKO-KOKO-KOKO-KO
ANIMAL 'TO GUMISING KA
SALAKAYIN SACHET MO HAY
MALAGKIT ANG PUYO (PA-REBOND)
MAGME-MAKE UP (NA-REBOND)
SARI-SARING BUNTIS (MARENG JOY)
MEGA PANGIT OH!
ANG MUKHA MO PATONG-PATO

UTUSERANG DINEMANDA
MEGA NORMAL CHOCKLATE PA
ECHOSERANG PINTASERA
OGIE NADULING AKO
SEIKO WALLET PAG UMULET
TSUGI YAN NG TONDO MAN
MEGA PETER PAN ANG HIBANG
KILI-KILI CHEWING GUM

(REPEAT CHORUS)

TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN
(SIGE BABY MALASAP BABY)
TAN TAN TAN TARAN TAN TARAN TAN

DANCE DANCE DANCE DANCE (3X)
SIGE BABY DANCE (OH!)
SIGE BABY DANCE (OH!)

HEY! ISA PONG MANI LABAS ULI
TUMAMIS AT TUMAGAL PA, YEH..
WOH OH.. WOH OH..
NALABAS MAY DALANG PUSIT PO
TODAY KASI INOM PA
SINAGOT KO HEY HEY HEY

NANINIRA TIPAN NI TSANG GO
GASTAMBIDE RECTO SIKYU
WHY MOTHER GOMEZ
SOBRANG ARTE ANTIPATIKA
HORESEY IS THE MACHO MAN
KAY MODEL MAN DE SARAPEN
MAKE UP PARA SANA MEDIA
PERO FAKE FAKE FAKE FAKE GIRL

(REPEAT CHORUS)

SORRY...

Hahahah. Nakakaadik di ba? Ano kayang pakiramdam ng mga Koreano 'pag nalaman nilang "mas pinapaganda" pa natin ang mga lyrics nila? At paano kaya kung meron din silang sariling version ng Boom Tarat Tarat na gamit din ang sarili nilang lyrics? Let's busisi.

Teka. Naka-pause pa pala 'yung pinapanuod ko sa Youtube. Balikan ko lang. E e e e e e e e e e e e e e...

ToPloYa: Ang Simula ng Pagtatapos

2010-03-23T23:50:00.007+08:00

TOga, DiPLOma, MedalYA

Ito na siguro sa tanang buhay mo bilang isang fourth year hayskul student ang pinakapormal na pagpapalayas sa iyo ng iyong paaralan – ang GRADUATION. Handa na ang bagong biling black shoes, ang toga, diploma, medalya, ang background music na “ten…teneteten…tenten…teneteten…tenten..” na parang Christmas countdown lang, ang palakpakan ng mga taong handang sumuporta sa iyong paghakbang, at ang sarili mong mga paang nanginginig sa excitement! Ang pagtawag sa pangalan mo ang pinakamasarap sa lahat, ang sandali ng iyong pagsikat. Ang simula ng pagtingala sa iyo ng mga kapwa mo mag-aaral, mga kaguruan at nagmamalaki mong mga magulang na handang panoorin ka sa pag-akyat mo sa entablado ng pagtatapos.

Ang utak mo at ang mga bagay sa paligid mo ang magsisilbing CD player ng ‘yong nakaraan na magrerewind ng mga lipas nang pangyayari ng buhay hayskul kasabay ng kabang naghahari sa ‘yong dibdib. Sasariwa ang mga nakakahiya at nakakatuwang bagay sa isip mo…

…ang pagpasok mo ng eksaktong 5:45am para habulin ang flag ceremony tuwing Lunes…

…ang pakiramdam na para kang “alien” dahil sa biglaang “surprise quiz” tungkol sa nilesson kahapon kasi “absent ka!”

…ang pagkukwento ng talambuhay mo noong Sabado’t Linggo…

…ang pagtalsik ng laway ng mga guro sa tuwing pagagalitan kayo…

…ang paghikab habang gumagawa ng assignments sa classroom…

…ang pagrerecite, pangongopya, pakikipagdaldalan, pang-aasar, ang matinding panlalait at ang panghihinayang dahil sa nagpakopya ka…

…mamimiss mo rin ang mga “parasites” na laging humihingi ng papel kapag may quizzes, test, at written recitation at ako rin bilang “parasite”

…ang pagsusulat sa upuan, banyo, dingding, uniform, blackboard, desk, light-colored handkerchief para sa kodigo, notebook ng iba at sa lantarang pagpapaganda ng tattoo sa kamay.

…ang paglalagay ng pulbo, lipstick, make-up at pagsusuklay habang nagtuturo si titser.

…ang panonood sa mga classmates ko habang kumakain sa recess.

…at pagsisihan ang mga bagay na “dapat ginawa ko.”

Lahat ‘yan maaalala mo at tatakbo sa malikot mong pag-iisip. Wala pa diyan ang lovelife at friendship.

“Mahirap bang magpaalam?...oo! marahil HINDI…”

Mararamdaman mo ang kakaibang presensya sa paligid. Para bang may humahalimuyak na amoy na nanggagaling sa kung saan na ‘di mo malaman kung ano. ‘Wag na nating paikutin ang usapan, pero kung ibabase mo sa realidad, nakakalungkot talaga. Asahan mo na sa banding huli o sa kalagitnaan pa lang ng programa ay may luluha na at tatangis sa mga mata nila ang kalungkutan, kasiyahan, panghihinayang at lakas ng loob para harapin ang kinabukasan. Dadaloy sa katawan mo ang pakiramdam ng pagtibok ng ‘yong dibdib sa mga nangyayari. At ayan ang realidad! Kung may nasimulan ka, siguradong darating ka din sa wakas kahit hindi mo pa matapos ang kabuuan.

Mahirap talagang magpaalam. Kumbaga sa kamag-anak eh namatayan ka, ang pagkakaiba lang naman ay sa buhay ka magpapaalam at hindi sa patay. Pero kung sabay, mas mahirap.

Kung may mga bagay na magpapalungkot sa’yo, hindi iyon ang guro mo na laging nagpapaalala sa’yo ng birth certificate, NSO at tamang ayos ng buhok, hindi rin ang classmate mo na laging absent kapag maglilinis ng room, hindi rin ang skulmeyt mo na binabatukan ka tuwing magkikita kayo, hindi rin ang mga janitors na laging naglilinis ng banyo, maging ang mga gwardya na nahahati sa tatlo (pang-umaga, pang-tanghali, at pang-gabi) na laging binabantayan ‘yung mga estudyante, ang skul at lalo na ung gate na animo’y may kakaibang nilalang na bigla na lang papasok doon, hindi rin ang principal na laging present kapag may program, hindi rin ang mga kaibigan mo na laging isinusulat sa slumbook mo na bestfriend ka nila at lalung-lalong hindi ‘yung aso sa canteen, kundi ang mga alaala na humubog sa inyo, ang pagsasamahan sa mahabang panahon at ang pag-ikot ng mga katanungan sa isip mo na lalong magpapalala ng pagkabaliw mo…

“Dito sa paaralan na ito, sa apat na taon kong pagtungtong sa aspaltong buhangin na ito, ngayon ay mas matatag na ako kaysa sa bakal at semento, at mas maningning pa kaysa ginto. Ako ay pinanday sa lugar na ito at ginawang isang mahusay na sandata upang ihanda at gamitin sa susuunging laban.”

Ang kalungkutan ay pansamantala lang. ‘Wag kang matatakot sa mga darating na pagsubok, sabi nga ng mga guro, “nag-uumpisa ka pa lang.” Siguro ay sumagi rin sa isip mo na dapat ay magsikap ka at maging mabuti para baguhin ang kapalaran ng nanghihingalong bansa.

Ang pagtatapos na ito ay nagsisimula pa lamang. Sa pagkakataong ito, marahil ay isa pa lang tayong sisiw na pinapakain ng inahing manok ngunit alalm ko na hangad mo rin na balang araw na maging isang agila at makalipad nang malaya.

Ngayon ay ihanda mo na ang sarili sa gagamiting toga, sa pagtanggap ng diploma, at ang pagsasabit sa’yo ng medalya. At siguradong pagkatapos ng pagsubok na ito at pagkagising mo kinabukasan, magbabago ang lahat…

....
(mula kay geniustype07@yahoo.com)

Bakasyon Na! (Eh Ano Naman??)

2010-03-20T14:03:00.004+08:00

Bakasyon na. Yeah!

Eto ang pinakagusto kong panahon sa lahat - ang bakasyon. Sa mga ganyang panahon ko lang kasi nagagawa ang lahat ng bagay na gusto kong gawin sa buhay tulad ng pagkulong ng sarili sa ref, pagkanta ng walang humpay, pagpantasya ng mga Koreano, pagkupit ng hany chocnuts 5 times a day (2 times a day lang kasi pag may pasok), pakikipagchat sa mga feeling close at paglangoy sa toilet bowl, at pati na rin pala pagpupumilit na gawing kulay pink ang closet ko na kulay brown. Hay. Ang saya saya talaga 'pag bakasyon!

Ilang libong taon bago ulit ako nakapag-blog dahil na rin sa sandamakmakmakmakmakmak na gawaing-eskwela at gawaing hindi ko alam kung bakit ko ginagawa. Kung may mga bumibisita pa ba rito, e hindi ko na alam. Pero hindi na mahalaga 'yun. Basta nagtatype na ko ngayon ng blog. Eto na. Nagtatype na talaga ako. Hala hindi siya humihinto. Grabe pumipindot talaga yung mga daliri kong walang kuko. Type. Type. Sige type pa. O tuldok na.

Balik tayo sa usapang bakasyon.

Naiisip ko pa lang ang bakasyon, lumulutang na ang isip ko sa tuwa. Kasi finally nakalaya na ako at nakaraos na sa mga exams na nakakaubos ng dugo, graded recitations na nakakanginig ng laman, at mga assignments at projects na nakakaputi ng mata. Para kong grumaduate pansamantala. Iniisip ko nga, ayos din pala talaga ang pagiging haggard sa school kasi kung hindi, edi hindi ko mararanasan ang mga ganitong klaseng saya. Masaya talaga maging estudyante.

Problema ko naman ngayon e kung ano ang mga gagawin ko ngayong bakasyon. Kung walang Facebook, malamang maya't maya ako nagpapalit ng layout sa Friendster na matagal-tagal-tagal-tagal ko na ding hindi nagagawa. Nakakatamad na rin naman mag-Facebook dahil sa araw-araw e ganun lang din naman 'yung mga nangyayari. Kung gagala naman ako, saan naman ako pupunta? Sayang pera lang. Kung pupunta naman ako ng SM para magpalamig, para saan pa e may ref naman kami? Kung sasama sa mga kaibigan kong magsu-swimming, medyo alanganin dahil 2mL palang ng Fit 'n Right ang naiinom ko. Kung manonood naman ako ng TV, hindi rin ako makakarelate dahil wala naman akong nasimulan sa mga pinapalabas ngayon. Kung magtetext naman ako, hindi ko man lang bibigyan ng pagkakataon ang sarili ko na ma-miss ang mga kaklase ko dahil miski pagligo ko e naji-ji-GM (group message) ko pa. Kung magbabasa naman ako ng libro, sigurado maya-maya nasa malayong kalawakan na ang utak kong nahimbing na sa pagkakatulog. Kung mag-gi-gitara naman ako, mababagot lang din ako dahil Hawak Kamay lang naman ang kaya kong tugtugin. Kung mag-iinternet ako, hhhmmm. Pwede rin kaso wala na rin akong gustong malaman sa ibang mundong hatid ng computer ko. Kung kakain naman ako, tataba lang ako. Kung matutulog, hhmmm. Tama. Matutulog na lang ako. Atlis iba't ibang adventures ang hatid saken ng mga panaginip kong hindi ko alam kung bakit ba mga ganun. Kaso ano naman gagawin ko paggising ko? Gusto ko ba talaga ng bakasyon? O mas gusto kong gumawa na lang ng wala?

Sa totoo lang, nasa kalagitnaan talaga ako ng pagkabagot. Sobrang init pa ng panahon, tapos wala pa akong magawa. Isa talaga sa pinakayokong pakiramdam sa mundo e 'yung nasa isang tabi lang ako tapos halos mamatay na sa kakaisip ng kung ano bang pwedeng gawin kung tinatamad naman akong merong gawin. (Pati ako naguluhan dun). Pero kung papipiliin ako, mas gusto ko pa rin to. Kesa sa tapunan ng mundo ng sobra sobra sobrang daming gawain.

Pero meron akong mga naiisip gawin sa mga oras na 'to:
1. Kumupit ng Yakult sa tindahan. (ay nagawa ko na pala to 8 minutes ago)
2. Magdownload ng mga Korean songs. (adik ako sa mga singkit, ewan kung bakit)
3. Manood ng mga Korean music videos. (nakakatuwa kasi yung mga moves, yeah!)
4. Maupo sa upuan sa labas at mag-isip (problema lang, wala akong isip. *erase na to*)<
4. Matulog.
5. Matulog.
6. Matulog.
7. Matulog.
8. Matulog.
9. matulog
10. tulog.<

zzzzZZZZZZzzzz...

Hay. Ang hirap talaga magbakasyon. Pero gusto ko 'to. Mag-iisip na lang ulet ako ng mas matino-tinong blog paggising ko. Goodnight!

Masama ba Kung Tamad Ako Mag-Aral??

2010-01-31T09:17:00.005+08:00

BABALA: 'Wag ipapabasa sa mga anak ang blog na ito. Nakakaumay. Hayaan niyo na lang sila mag-DoTa.

Nag-iisip ako ng topic para sa blog ko. At dahil wala akong maisip, tumingin na lang ako ng mga pangyayari sa Facebook na hindi ko naman alam kung anong maitutulong ng mga 'yun sa pag-unlad ko. Pero nakakatuwa din naman kahit pa'no - lalo na 'yung mga iba't-ibang "pages" na gawa ng mga walang magawa sa buhay bukod sa magtype ng status message at makipag-chat sa Facebook habang hawak ang malakas na pagnanasang makaka-chat nila ang mga taong pinagnanasahan nila. (Pero walang konek 'yung huli kong sinabi.) Narito ang ilan sa mga "Pages" na sinasabi ko na baka isa ka na din sa mga fans ng mga 'to:

- ang tunay na MATALINO hindi nagrereview, STOCK KNOWLEDGE LANG. (123,058 fans)

- YEAH I STUDIED. Then I forgot everything when I saw the paper. (105,645 fans)

- Tulog muna 'ko, para mamaya magrereview na (pero hindi na nagising). (74,326 fans)

- INIISIP KO PA LANG TINATAMAD NA KO (44974 fans)

- NAKALIMUTAN NI SIR NA MAY QUIZ, "YESSS!!!" TAPOS MAY EPAL NA NAGPAALALA!(25,787 fans)

- MAY QUIZ BUKAS, BAHALA NA SI BATMAN! :)) (13,557 fans)

- MULTIPLE CHOICE DAW QUIZ... WAG NA MASYADO MAG ARAL! :)) (11,861 fans)

- x= sin [(x+1)²+(tan80°)+(xy²+2x²)²] TARA! TULOG NALANG! (6,568 fans)

Nakakaloka. Kung ganyang karaming kabataang Pinoy ang allergic sa pag-aaral, ano na lang mangyayari sa bayan natin? *achu!*

Hindi ako magmamalinis. Aminado ko, madalas akong nakakaramdam ng hindi maipaliwanag na katamaran sa pag-aaral. Nakakahawa nga yata talaga 'yung sakit na 'yun. Minsan nakakatukso pa kapag tatanungin mo 'yung kaklase mo, "Nagreview ka ba?", tapos sasagot siya, "Hindi eh. Andami kasi. Natulog ako. Umalis kami. Naglinis ako ng bahay. Pero sinubukan ko naman." Tapos ikaw makakahinga ka nang maluwag dahil alam mo na isa 'yun sa mga aspeto ng buhay mo na alam mong hindi ka nag-iisa at mabait pa rin sa'yo ang tadhana.

Nakakatamad talaga mag-review paminsan-minsan. Panahon ng mga midterm examinations habang tinatype ko ang blog na 'to. Sa napakaraming dahilan, nakakatamad talaga.

Una, bad trip pag-aralan ang sandamukal na pages na hindi naman diniscuss ng prof niyo kahit minsan kundi pinareport lang sa mga kaklase mo na hindi rin naman pinag-aralan 'yung report nila at binasa lang nila 'yung visual aids na nakadikit sa blackboard niyo. At ikaw na anghel na nakaupo sa upuan mo e hindi naman nakinig kahit minsan.

Pangalawa, tukso si computer at laptop. Kasabay ng pagbuklat mo ng libro mo ay ang pagsulyap mo sa computer mo at sasabihin mo sa sarili mo "sige, 10 minutes lang, tapos review na ako talaga." Pero ang 10 minutes, nauuwi sa kalahating araw na paghaharvest, pagseserve, pakikipagchat at pakikipagjamming sa mga impaktong emo ng mga online games.

Pangatlo, may kumakalat na balitang multiple choice daw ang exam. Hindi ko na kailangan ipaliwanag. (Pero mali ang balita. Modified True or False pala, right minus wrong pa.)

Pang-apat, biglaang pagiging health-conscious. Mas importante ang kalusugan kesa sa kahit anung grade na matatamo sa exam, kaya matutulog na lang.

Panglima, masyadong maraming iniisip. Iniisip ko na. Naiisip mo ba? Hindi ko maisip. Lagi kong iniisip. Ano ba iniisip mo? Wala akong maisip.

Pang-anim, pampito, pangwalo, hanggang sa pang-19752 na dahilan, ikaw na ang bahalang mag-isip.

Iniisip ko nga, hindi na siguro epektib sa mga kabataan 'yung pangako ng mga pulitiko na libre o murang edukasyon para sa lahat. Tinatamad nga sila mag-aral tapos ganun? Kung sasabihin nila na libre o murang laro ng DoTa para sa lahat, e baka sure win na sila. Bagsak na ekonomiya. Lipat na tayo sa Milky Way.

Pero bata, kung iniisip mong normal lang sa panahon ngayon ang pagiging tamad mag-aral, e nagkakamali ka. Nagkakamali ka. Inuulit ko, nagkakamali ka. Uulitin ko pa, NAGKAKAMALI KA! Nagkakamali ako. Hay. Ngayon ko lang napag-isip isip na masyado pala akong naging adik sa Facebook 'nung nakaraang sem kaya hindi ganun kaganda 'yung quiz ko sa Biology. Nakalimutan kong study of plants pala ang Botany at hindi study of pets.

Kung ngayon pa lang, mag-aadik ka na sa computer games at kung anu-ano pang mga kinaaadikan mo sa buhay na nagiging sagabal para mag-aral kang mabuti, paano ka na sa mga susunod na araw, buwan, taon at paano na ang buhay mo sa paglipas ng panahon? Hindi mo naman pwedeng sabihin sa mga magiging anak mo na, "Wala akong ibang maipapamana sa'yo kundi 'yung karakter ko sa DoTa at mga taniman ko sa Farmville. Palakasin mo pa 'yung karakter ko at iharvest mo on time yung mga tanim ko kundi isusunod kita sa hukay. I love you anak."

Masama ba kung tamad kang mag-aral? Sa napakaraming dahilan, sobrang OO! Mag-isip isip ka na ngayon pa lang. At 'wag ka masyadong paapekto sa sagot ng mga kaklase mo 'pag tinatanong sila ng "Nagreview ka na ba?"

One Missed Call

2010-01-29T09:08:00.002+08:00

Alas-dos ng hapon, sabi mo tatawag ka.
Natuwa ako, 'di maipaliwanag ang saya.
Sabi ko, sige. Maghihintay ako.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na.

Magdamag na pala akong naghihintay,
Buong hapong nag-aabang.
Nasaan ka na?
Sabi mo tatawag ka?
Itutulog ko na lang ang lahat.

Paggising sa umaga,
Tinignan kung nagtext ka
Kaso wala.
Pagdilat ng mata,
Mukha mo ang nakita,
Hahawakan sana kita,
Kaso bigla kang nawala
at naglahong parang bula.

Panaginip lang yata 'yun
Pero sana nakikita kita ngayon
Naghihintay pa rin ako sa tawag mo
Baka sakaling busy ka lang
At nakalimutan mo'ng pangako mo.

Bumangon na sa kama
Naghanda para sa bagong umaga
Sumulyap ng kaunti sa litrato mo
At ang sandaling pagsulyap,
Nauwi sa 'di inaasahang pagluha
Sa hindi maipaliwanag na dahilan
Nalungkot ako bigla,
At kung bakit.. hindi ko alam.

Nagsimulang magtrabaho
Pero larawan mo'ng nasa isip ko
Nasaan na ang tawag mo?
Gusto ko lang naman marinig ang boses mo.

Buong araw nag-aabang,
Maghapong naghihintay.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. Suko na. Ulit.

Kring.. Kring..
Pangalan mo ang nasa screen
Sa wakas.

"Bakit ngayon ka lang tu.."

"Mahal kita."

"Ano?"

"Mahal kita. Sobra."

"Bakit ngayon mo lang sinabi sa'kin 'yan?

"Ngayon ko lang naisip. Kung kelan huli na."

"Anong huli na? Alam mo namang.."

"Huli na. Ingatan mo ang sarili mo."

"Iniingatan ko naman lagi. Adik ka ba?"

"Sobrang mahal kita."

"Ma.. Mahal din kita.. Sobra.. Matagal na.."

"Paalam."

"Hoy, anong nangyari? Bakit ba ngayon ka lang.."

Tut.. Tut..

Bigla kang nawala.
Sa mga narinig ko,
Hindi ako makapaniwala.

"Hello. Bakit mo binaba?"

"..."

"Hello. Adrian. Bakit di ka nagsasalita?"

"Christina. Ikaw pala."

"Ay Tita, kayo po pala 'yan. Nasan po si Adrian?"

"..."

"Hello. Tita?"

"Wala na siya Christina."

"Bakit po? Saan po nagpunta?"

"..."

"Tita? Saan po nagpunta si.."

"Wala na siya. Kahapon lang."

"Ano po? Hindi ko po maintindihan."

"Naaksidente siya."

"Hindi pwede."

"Tinatawagan ka niya 'nung bigla siyang.."

Binaba ko na ang telepono.
Hindi ko na kayang marinig ang totoo
Umaasa na sana lahat na lang ay biro
Pero hindi. Gumuho ang mundo ko.

Ang mga salitang huli kong narinig sa kanya
Kay tagal kong hinintay na sabihin niya
Ngayon alam ko nang laman ng puso niya
Bigla naman siyang nawala
At ang tanging pinanghahawakan ko na lang
Ay ang mga alaala niya
At ang ilang segundong boses niyang nagsasabing
"Mahal kita."

Kung paano magsisimula ng bagong umaga
Kung paano ko pa haharapin ang lahat
Kung paano ako magiging masaya
Hindi ko na alam.

Dumating ang alas-sais ng gabi.. Tak.
Nag-alas-otso na, wala pa rin.. Tik.
Alas nuebe-kinse,
Alas-dyis..
Alas-onse. Klik.
Alas-dose ng hatinggabi. May tumawag.

Kring.. Kring..

"Hello."

"Christina."

"...Adrian?"

"Ako nga."

"..."

"..."

"..."

"Namimiss na kita Adrian."

"Mas namimiss kita. 'Wag ka nang malungkot."

"Hindi ko matanggap."

"Maayos na ako. Masaya na ako."

"Paano ako?"

"Maging masaya ka, ipangako mo."

"Paano?"

"Buksan mo ulit ang puso mo."

"Hindi ko alam."

"Mangako ka. Magiging masaya ako 'pag naging masaya ka."

"Susubukan ko."

"Mahal kita Christina, sobra. Paalam na."

"Adrian.."

Tut.. Tut..

Nawala ka na naman.
Sa pagkakatong ito,
Habambuhay.

"Christina.."

"Adrian.."

"Christina, bangon na. May pasok ka pa."

Alas-sais ng umaga.
Mataas ang sikat ng araw.
Larawan niya ang una kong nakita
Nakangit siya't parang nagsasabing,

"Masaya na ako."

------
Lesson:
'Wag gagamit ng cellphone 'pag nagdadrive. Kung ayaw mong maexpose sa mahabang dramahan.

Nakakatakot Ka!

2010-01-27T08:48:00.005+08:00

Lahat daw ng tao, may sari-sariling kinakatakutan. Mula sa kulugo hanggang sa mga hindi maipaliwanag na itsura ng mga impakto, lahat 'yan kabilang sa mga kinatatakutan ng tao. "Phobia" daw ang tawag dun.

A phobia (from the Greek: φόβος, phóbos, meaning "fear" or "morbid fear") is an intense and persistent fear of certain situations, activities, things, animals, or people.

Mula nung bata pa ko (mga 5 months old, 52 na ako ngayon), iniisip ko na kung ano nga ba ang kinakatakutan ko sa buhay. Kasi wala talaga kong bagay na iniiwasan bukod sa assignments. Pero inisip kong hindi naman ata pwede 'yun.

Sobrang takot ang kapatid ko sa ipis. Minsan 'pag gabi kasi dito sa'min, madalas mag-live show ang mga nasabing nilalang ng kalikasan. May mga nagpa-fly-fly, may gumagapang dahil 'yun daw talent niya, at may mga nasa tabi lang - audience. Hindi na maipaliwang ang itsura ng kapatid ko. Nagpapanic na siya. Hindi niya na alam kung saan pang parte ng bahay namin pwede magtago, 'wag lang makita ang mga kaaway niyang insekto. Sumisigaw na siya ng todo 'nung pinuntahan ko siya, akala ko kung ano nang nangyari, nagdala pa naman ako ng rosaryo. Hanggang sa lumapit sa'kin ang isa sa mga ipis, na sinalubong ko naman nang isang simpleng apak. Inapakan ko lang siya ng mga ilang segundo hanggang sa maramdaman kong kabaong na lang ang kulang sa kanya at bye bye na siya sa Earth. Biglang nawala ang ilan pa niyang mga constituents. Akala siguro nila kasama ako sa show at tapos na ang lahat kaya nag-uwian na sila. At 'yung kapatid ko? Biglang nawala. Bumalik sa lamesa para gumawa ng assignment.

Ayon sa mga sources, Katsaridaphobia ang tawag sa nasabing takot. Hindi ko alam kung bakit. Pero bakit hindi?

Hindi ako takot sa ipis (kahit gapangan pa nila ko sa mukha, keri lang, mapapatay ko din naman sila), hindi rin sa daga (ang cute kasi nila tignan pag lumalapit sila sa pagkain ko 'pag gabi), hindi rin sa gagamba (crush ko si Spiderman), hindi rin sa ahas (minsan lang kami magkita, iiwasan ko pa?), at hindi rin sa multo (magiging ganun din naman ako balang araw, mag-oobserve na lang ako sa ginagawa nila). Hanggang sa malaman ko na kung ano nga talaga - kabaong.

Necrophobia or thanatophobia is the abnormal fear of death or dead things (e.g., corpses) as well as things associated with death (e.g., coffins).

Hindi lang kabaong ang kinakatakutan ko. Alulong ng aso sa gabi, mga paru-parong nagsusulputan kahit wala namang halaman (lalo na yung kulay itim), itim na pusa na makikipag-eye-to-eye pa, karo ng patay na biglang tatabi sa bus na sinasakyan mo, at kahit anong may kinalaman sa patay - exempted 'yung mga multo. Tuwing babyahe ako papunta sa school namin, laging madadaanan 'yung magkakakumpetensyang punerarya sa Commonwealth. Okay lang sana, kaso 'yung isa sa kanila, nagdidisplay ng kabaong sa labas na parang nagsasabing "Mga @#$%&* kayo! Panis kayo sa kabaong namen!! Mga bulok!".

Hindi ko alam kung bakit ako takot sa kabaong. Hindi ko rin sigurado kung takot ako mamatay, kasi baka takot lang ako mawalan. Lahat naman tayo dadaan sa kamatayan, pero pinakamahirap na parte lang talaga ang pagtanggap. Hindi mo rin alam kung anong naghihintay sa'yo ilang segundo matapos mo mag-exit sa mundo. Sabi ng kaibigan kong impakto, tahimik na daw ang buhay ng mga namatay physically, pero hindi niya daw sigurado spiritually, basta ang alam niya tapos na daw sila sa problema ng mundo. Sinabi niya 'yun 'nung tumapat 'yung bus namin sa isang puneraryang laging nagdidisplay ng kabaong sa labas. Ang ganda daw tignan. Tsk.

Ilang beses kong pinag-isipan kung iba-blog ko ba 'to. Hindi kasi ako masyadong komportable pag-usapan ang mga ganitong bagay. Pero isa 'yun sa mga realidad ng buhay na dapat ikamulat ng mga mata ko - kung kaya lang sana natin planuhin ang mga sari-sarili nating buhay. Pero naniniwala pa rin ako na mas maganda ang plano ni Bro - mas maganda pa sa inaasahan mo.

At babalik na ako sa isa ko pang phobia - ang assignments. Kailangan ko nang harapin. Mas nakakatakot ang singko.

P.S.
Asaynophobia pala ang tawag sa fear of assigments. Meron palang ganun? Pero syempre pauso ko lang 'yun. Hehe.

(Blog inspired by Kuyakoy http://jraldrbnt.wordpress.com )

I Love You Babe, Dota Muna Ko

2010-01-20T07:26:00.005+08:00

Hindi ko alam kung ano ang meron sa isang computer game na kinaaadikan ng halos lahat ng mga kalalakihan sa section niyo at pinagseselosan naman ng mga girlfriends nila. Hindi naman cute ang mga characters 'dun, mga mukha namang impaktong emo. Nauso na din 'yun dati 'nung high school ako, alam ko nga nawala 'yun sa uso pansamantala tapos sumulpot na naman bigla.

Andaming puyat. Andaming break-ups. Andaming walang assignments. Andaming bagsak sa quiz. Andaming wala nang pera. Andami nang pangit na pagmumukha sa mundo - at ang lahat ng 'yan, kung hindi ako nagkakamali, ay dahil sa DoTa, na ang ibig palang sabihin ay "Dito Okay Talaga Ako" ay mali, "Defense of the Ancient" pala.

Dahil din dito, halos lahat ng mga sections sa school e may samahan na tinatawag na "DoTa Boys", iba-iba nga lang ang pangalan pero ganun din ang concept ng grupo nila. Pero minsan magkakamukha silang lahat. Sila 'yung madalas na sagot sa dasal ng isang paluging computer shop at paminsan-minsan e bumabakante sa mga upuan sa classroom, pero may attendance sila. Madalas silang magkakasama. Damayan sa oras ng problema. Magkakasama sa imbahan. Samahang hindi matatawaran.

Pero pag-usapan muna natin ang meyjor epek ng Dota - ang pagkasira ng mga relasyon. 'Pag ang boypren mo e adik sa Dota, hindi lang basta pasensya ang kelangan mo, kundi PAAAAAAAAASSSSSSSSSEEEEEENNNNNSSSSSSSYAAAAAAA. Ganyan kahaba. 'Yun tipong kahit halos isang dekada na kayong hindi nagkikita dahil busy ang boypren mo sa business niya, dapat e hindi nawawala ang pasensya mo sa kanya. Matuwa ka na lang na Dota ang kinaaadikan ng boypren mo at hindi mga babae. Pero 'wag ka na masyadong magtaka kung may nagbabago sa mga kilos at pananalita niya. Tulad ng "Mahal kita, imba," "Sir, date na tayo," "Wag kang mag-alala, ikaw lang ang mahal ko. Mga sabaw sila," o kaya "You're so beautiful honey, you're Godlike." - na pinagmalaki naman ni girlfriend sa mga kaibigan niya. "Girls, Godlike daw ako sabi ng boyfriend ko, answeet no!"

Pero tingin ko test din 'yun sa katatagan ng isang relasyon. 'Di ba mas maganda na sa kabila ng pag-kaadik niya sa Dota, ikaw pa rin ang gusto niyang makasama? Hindi naman kasi lahat ng nagdodota e wala ng pakealam sa iba o mas importante ang paglalaro nila kesa sa girlfriends nila. Loyal din naman sila, at siguradong mahal ka. (Bayad na paragraph.)

Sa pag-aaral naman, hindi rin maganda ang epekto nito. Minsan umaabsent ang mga Dota Boys para sa isang magandang larong nag-aabang sa kanila sa shop (pero hindi naman lahat, hindi naman kasi umaabsent 'yung mga Dota Boys sa classroom namin hehe). May mga nakakatulog habang nagdidiscuss ang Prof o teacher, may mga assignments na hindi pa nagagawa at mga quiz na nairaraos sa sulyapan. Sabaw.

Hindi naman masama kung adik ka sa computer games tulad ng Dota, basta alam mo lang kung paano mo ilulugar ang pagkaadik mo. Parang isang bisyo na rin kasi ang dota - sobrang nakakaadik gaya ng shabu, ecstasy, marijuana, rugby, sigarilyo, alak, babae, at Hany chocnuts. Unahin mo muna ang mga mas importanteng bagay kesa sa mga bagay na aliw lang ang kayang ibigay sa'yo. Mag-aral ka muna nang mabuti, maging mabuting asawa, boyfriend, anak at kaibigan. 'Wag mong ipagpalit ang oras mo sa lahat ng 'yun para lang sa isang larong keyboard at monitor lang naman talaga ang nakakajamming mo. Mas maraming bagay pa ang makapagpapasaya sa'yo, kung imumulat mo lang nang mabuti ang mga mata't isipan mo.

At wag mo masyadong gawing hero ng buhay mo ang mga mukhang impaktong emo sa game na 'yun. Corny naman ng mga costumes nila. At panget ang itsura ng "Devil's Urethra."

Imba. GG.

Happy Bagong Year!

2009-12-31T09:36:00.004+08:00

Nagsusulat ako ngayon ng blog para sa huling araw ng taon. Huling. Araw. Ng. Taon. Ang bilis. Parang nung isang araw ko lang sinulat 'yung "Top 15 Filipino Superstitions on New Year's Day-Super Talaga!" dito sa PedXing (pakitignan na lang kung ano 'yang pinagsasabi ko). Panibagong blog na naman para sa bagong taon. Ang bilis talaga. Parang pelikula na finast forward, mablis, wag kang kukurap. Hindi mo na namamalayan ang takbo ng oras. Ang karaniwang maririnig mo sa mga tao sa oras na 'to - "New Year na talaga? Ambilis".

365 days na pala ang lumipas na parang katumbas lang ng isang buwan ang bilis. Ang araw na ito, paggising ko kinabukasan, parte na ng nakaraan. Tapos na ang mga araw sa 2009 na kalendaryo. Tapos na ang mga araw sa 2009 Daily Planner mo. Tapos na ang lahat ng nasa 2009 school at office calendar niyo. Ang 2009, sa pagdating ng alas-dose ng hatinggabi mamaya, magiging kasabay na ng mga pulbura ng mga paputok na papuputukin mamaya mapupulbos.

Kung tatanungin ka ngayon kung anong nangyari sa 2009 mo, hindi ako sigurado kung magiging masaya ka ba o malungkot. Dito sa buhay natin, hindi mo na mabilang ang dami ng mga eksenang pinalabas, dami ng mga kasalanang nagawa, dami ng mga taong dapat pasalamatan at hingan ng kapatawaran, dami ng mga bagay na sana ay nagawa natin at ngayo'y pinagsisisihan at dami ng mga bagay na dapat mong ipagpasalamat at ihingin ng tawad sa Kanya.

Naisip ko bigla ang New Year's Resolution. 'Pag pumapasok sa isip ko ang salitang 'yan, na-iimagine ko ang mga business permit, driver's license, visa, passport, NBI clearance, prangkisa, at lahat na ng bagay na nirerenew. Para kasing taon-taon e kelangan nating magrenew ng mga pagbabagong pinapauso natin taon-taon, parang nag-eexpire annually (parang mali, basta ganun). Pero kung tatanungin ako, wala akong New Year's resolution kasi sa tingin ko hindi naman kelangan ng tao 'yun. Para sa'kin, ang kelangan ko e Daily Resolution dahil sa dami ng pagkakamali ko sa isang araw na dapat ko ring baguhin araw-araw. Kung lahat ng tao e gumagawa ng New Year's resolution at sinusunod niya nga iyon ng buong puso, buong kaluluwa, buong atay at buong balun-balunan, sana araw-araw na lang ang bagong taon - para araw-araw ding nagbabago ang tao. Kung may sense ba ang sinabi ko, hindi ko rin alam. hehe.

Paggising ko bukas, may bago ba bukod sa mga nagkalat na mga balat ng paputok na hindi ko naman normal na nakikita? Parang ayaw ko pa nga matapos ang taon kasi ibig sabihin, tapos na ang masasayang araw ng holidays at kelangan ko nang harapin ang mga lessons na hindi ko man lang naisip reviewhin at mga assignments at projects na hindi ko man lang binalak simulan, inisip ko kasi baka kasabay na silang mawawala sa pagpapalit ng taon, kaso hindi. Haha. *Babala: 'Wag gayahin si Eych, may masamang mangyayari.

Kung pag-uusapan ang tunay na halaga ng Bagong Taon, hindi naman talaga mahalaga ang prediksyon ng mga sikat na manghuhula, o mga manghuhula sa Quiapo o mga prediksyon mong isang malaking joke, hindi rin mahalaga ang mga pamahiin, at mga pampaswerteng something. Ang mahalaga ay IKAW - kung magiging anong klaseng tao ka. Tutal bagong taon naman, try mong magsimula ng mga magagandang pagbabago sa sarili mo. Simulan mo sa January. Gawin mo ulit sa February. Ipagpatuloy mo sa March. Iextend mo hanggang November. Tapos bahala ka na sa balak mo sa December. Nakakapagtaka lang dahil parang walang nagsasabi na enjoy ang maging mabuting tao.

Wala na kong sasabihin. Pinapagalitan na din ako dahil kelangan ko na tumulong sa pagluluto. At isa pa 'yun, enjoy pala ang mga bisperas ng something tulad ng bisperas ng bagong taon, kasi makakatikim na naman ako ng mga pagkaing hindi ko araw-araw nakikita sa lamesa namin. Hehe.

(Last paragraph na 'to promise!)Salamat sa lahat ng mga taong dapat kong pasalamatan sa taong ito. Salamat sa mga taong nakapagpasaya saken. Salamat sa mga taong nakasama ko sa kakaibang byahe ng buhay ko ngayong 2009. Haha. Sorry sa lahat ng mga kasalanang nagawa ko at hindi ko maipapangako na hindi ko na ulit gagawin 'yun (gaya ng pagkupit ng chocnut at Sprite sa tindahan namin, sorry na). At sana sa darating na taon na 'to, mas magkaroon pa tayo ng mas maraming dahilan para maging masaya.. mas marami pa sana 'yun kesa sa mga dahilan para maging malungkot tayo.

Happy New Year People! Let's celebrate! Year 2010. =)

Exchange Gift Tayo! Sino Nabunot Mo?

2009-12-22T10:50:00.004+08:00

Hindi pala kumpleto ang Christmas kung walang exchange gifts. Problema ko 'yan ngayon.

"Sinong nabunot mo?"

"Si ano. Bad trip nga eh. Kaw?"

"Ikaw. Mas bad trip nga eh."

Hindi ko alam kung saan nagsimula ang konsepto ng "exchange gifts". Basta alam ko may ganyang tradisyon na nag-eexist sa mundo. Uso 'yan sa halos lahat ng mga Christmas parties lalo na sa school. Hindi lang basta-basta 'yan, meron pa 'yang halaga kung magkano ang dapat dalhin na regalo. Minsan worth P100.00 and above, P50.00 only, P20.00 and below, o kaya worthless. Kahit ano basta gawa mo at hindi mo binili pwede, at pwede rin namang kahit magkano basta ang importante ay ang presensya mo sa party. Iba-iba, nakakatuwa. Meron ding mga "something" na requirements tulad ng "something long", "something cute", "something round", o kaya "something nonsense".

Pero syempre dapat magbunutan muna. Kung sino ang mabubunot mo, syempre 'yun ang reregaluhan mo. Pero kung ayaw mo sa nabunot mo, pwedeng makipagpalit ka sa kaibigan mo o kaya 'wag ka na lang umattend para iwas bad trip (may kilala akong ganyan). Sa amin naman, sa mismong araw ng party magbubunutan kaya kelangan unisex ang bilhin mong regalo. Mas mahirap 'yun, wala pa naman ako masyadong alam na bagay na pwedeng gamitin ng babae at lalaki. Pinakamahirap talagang gawin para sa'kin ay 'yung mamili ng regalo, singhirap ng pagsagot sa exams namin sa Accounting. Ewan, basta ayoko talaga ng namimili ng regalo pero gusto kong nagbibigay. Kung paano 'yun, hindi ko alam. Basta ganun.

Balik tayo sa bunutan.

'Yung iba, may mga code name pang nalalaman, ang tanging clue ay kung babae ba 'yun o lalaki. Bahala ka na. Basta maraming mga pauso kapag nagbubunutan na ng pangalan. May mga ilan na hindi makatulog sa kakaisip kung sino kaya ang nakabunot sa kanya o kaya hindi makakain dahil iniisip niya kung ano ang pwede niyang matanggap, picture frame ba o mug na Hello Kitty?

Namimili kami kahapon ng regalo ng mga kaibigan ko. Nakakatuwa at nakakatawa. Worth P100.00 and above ang napag-usapang halaga ng magiging regalo namin. Sa tuwing may makikita sila na isang magandang regalo at medyo mahal, magdadalawang isip sila at sasabihing "Wag na 'yan, baka tig-bente lang naman 'yung matatanggap ko. Hanap tayo 'yung tig-sampu lang."

Pero tingin ko naman, kung mamimili ka ng regalo, hindi na mahalaga kung ano ang matatanggap mo, ang mahalaga ay nag-abala siyang bigyan ka ng regalo. Hindi na mahalaga kung tig-limampiso lang ang natanggap mo at P100.00 ang ibinigay mo (basta pilitin mong isipin na hindi mahalaga 'yun). Masaya ang makatanggap ng regalo, pero mas masaya ang magbigay. Pero kung may kunsensya ka, mamili ka naman ng matino-tino! Hehe.

Swerte ako sa mga ganyang exchange gifts. Ang pinakamadalas kong matanggap ay 'yung suksukan ng ballpen na may bible verses para pampalubag loob at ewan kung bakit. Minsan isang set ng pantali ng buhok na may kasamang suklay na pink para ngumiti ako. Minsan naman damit na pantulog na hindi naman kasya saken kaya sa kapatid ko lang napupunta. Dati naman maraming sitsiryang tigpipiso at mga kendi at lollipop na nakalagay sa box ng katol. Minsan din picture frame na may picture ni Jerry Yan. Masaya ako, promise.

Kung ako sa'yo, magiging masaya na lang ako sa kung anuman ang matatanggap ko. Ang higit na mahalaga ay maging masaya sa simpleng dahilan na magkakasama kayo ng mga kaibigan o kapamilya mo, na mas higit pa sa kung anumang regalo ang matatanggap mo. (Mas masaya yun kesa sa picture frame.)

Ano na naman kaya matatanggap ko bukas? Cellphone (case) o Ipod (silicon)? Hmmm. Exciting! =)

Four Days na Lang! =)

2009-12-21T13:57:00.004+08:00

Naisipan ko mag-blog. Kasi malamig.

Sabi sa TV kanina, na narinig ko din sa radyo, at nabasa ko din sa Facebook, 4 days na lang, pasko na daw. Sabi ko "Ha? Di nga? Wait. *sabay tingin sa kalendaryo* Oo nga nu! Ambilis." Seryoso, hindi ko napansin na nasa line of 2 ng December na nga pala ang date ngayon. Abala sa Facebook? Hindi. Abala sa pag-aaral? Hindi rin. Abala sa gawaing-bahay? Next question please. Abala sa kakaisip? Oo. Tama. Perfect. Christmas Season na kaya malamig. At napaisip tuloy ako sa sinabi ng kaibigan kong lagi na lang akong pinag-iisip:

"Ano bang espesyal sa Pasko? Eh paulit-ulit lang naman 'yun."

Kapag ba paulit-ulit ang isang bagay, hindi na ba pwede maging espesyal 'yun? Espesyal ang Pasko sa simpleng dahilan na espesyal ito. Kung tutuusin, lahat ng okasyon, espesyal naman talaga. Tulad ng birthday mo. Tinanong ko ang kaibigan ko kung kamusta ang naging birthday niya, sagot niya, "Napakaordinaryong araw. Mga pabati lang 'yung nagpabago 'nun." May punto naman siya, kaso hindi 'yun ang punto na gusto kong matumbok.

Okay, nalalayo na ko sa topic. Christmas blog nga pala 'to. Sorry na.

Sabi sa isang kowt, tuwing Pasko daw, nagtatampo si Papa Jesus kay Santa Claus, kasi mas hinahanap ng mga tao ang una kesa sa Huli. Sa napakaraming dahilan, parang nagkakaroon ng maling konsepto ang mga tao sa tuwing sasapit ang kapaskuhan. Para sa nakararami, ang Pasko ay panahon ng pagbibigayan (ng regalo), pagmamahalan (ng mga presyo ng bilihin), at pagkakaisa (ng mga bata na kuyugin ang mayamang kapitbahay). Sa ngayon, nagiging panahon na din ito ng bagong damit at maraming pera. Nasaan na nga ba ang tunay na "diwa ng Pasko", bukod sa nasa bulsa ng Ninong at Ninang mo?

'Yung iba sinsabi malamig ang Pasko nila, 'pano walang kaholding hands o kaya kakabreak lang. 'Yung iba naman, parang wala lang daw ang Pasko kasi walang pera. At 'yung iba, ewan kung anong dahilan nila. Basta ang alam ko, masaya ang Pasko. Kasi birthday yun ni Bro. At may bagong damit akow. (Ai hindi pala kasama yung last, sorry na)

Hindi naman malungkot kung wala kang boypren o gerlpren o kakabreak niyo lang ng syota mo, para saan pa ang mga kaibigan at pamilya? Hindi rin naman ganun kasama kung wala kang pera, pwede ka namang manghingi. Ayos lang naman kung wala masyadong handa sa noche buena, hindi mo naman pakakainin 'yung my birthday. Sa madaling sabi, kahit ano pang dahilan mo, ibalato mo naman sa may birthday ang isang araw na dahilan para maging masaya ka. Ngiti-ngiti lang friend, masaya ang buhay. Promise. Hangga't sumisikat ang araw (sa west ba o sa east?), maniwala ka. =)

P.S. Trip mo bang dagdagan 'tong blog ko? Pakisabi na lang saken. Thanks.

ADVANCE MERRY CHRISTMAS! =)

Da Anibersari Blog - Bonggang Teynk Yu!

2009-12-18T21:05:00.004+08:00

"Eych, gawa tayo ng website. Ano bang magandang pangalan?"

"Hhhmm. Pedestrian Lane."

"Bakit 'yun?"

"Bakit hindi?"

Sa ganyan lang nagsimula ang website na pinuntahan mo ngayon, sa pagkakatanda ko. Kakabasa ko lang din kasi ng Stainless Longganisa 'nung mga panahon na 'yun at ng Paboritong Libro ni Hudas kaya mga ganyang bagay ang lumabas sa utak ko (meron ba ko 'nun?). Wala akong alam sa pagmamanage ng website. Hindi rin ako magaling magsulat kaya hindi ko naman masyadong sineryoso ang plano ni Kuya ArAr. Basta ang alam ko lang, nagrereview ako 'nun para sa quiz kinabukasan at nangangarap lang magkawebsite lang si Kuya. Hehe.

Pero mga ilang minuto lang, pinasulat ako ni Kuya ng isang article kung bakit "Pedestrian Lane" ang naisip kong pangalan. Kaso wala atang nickname 'yun kaya nauwi na lang sa "Pedesrtian Crossing" para "PedXing". Naisip ko lang bigla na napakaraming uri ng tao, napakarami nilang destinasyon na tinutungo, pero lahat sila halos araw-araw dumadaan sa mga linyang nagmamalaki sa gitna ng kalsada (peace na lang muna sa mga jaywalkers hehe). Kaya naisip ko na ang magiging konsepto ng website namin kung sakali ay tungkol sa kahit ano at kahit saan na mapupuntahan ng kahit sino sa kahit saan.

Masyado akong adik sa mga gawa ni Bob Ong 'nung mga panahon na 'yun, at aminado naman ako. May ilang nagbabasa dito sa PedXing na nagsasabing para daw gawa ni Bob Ong ang mga pinopost namin dito, at pinagpapasalamat naman namin 'yun. Pero iba pa rin si Bob Ong at alam naming hinding-hindi namin siya kayang pantayan. Minsan talaga kapag masyado mong iniidolo ang isang tao, hindi sinasadyang magaya mo 'yung mga istilo nila, ang masama pa, nakukulong ka sa istilo na yun at guilty talaga ako 'dun. Sorry na. Haha.

Sa mga unang araw ng PedXing, kung anu-ano lang ang mga pinopost namin ni ArAr. Mula sa pinaka may sense hanggang sa pinaka-nonsense. At dahil tuwang tuwa ako at meron na kong website na maipagmamalaki sa mga kaklase ko, maya't-maya ako nagbablog. Ganun din si ArAr. Nakakatuwa talagang isipin ang mga "simula." Pero nakakatuwa ding isiping hindi ko pa naman nakikita ang "katapusan."

Hindi naman talaga Eych ang pangalan ko, imbento ko lang 'yun. Naniniwala kasi ako na lahat nga balak magsulat ng mga nonsense na bagay ay dapat may "code name". Natatawa din ako kay ArAr kasi may nagtanong kung maganda't sexy ba siya. Hehe. Kung bakit may code name pa kaming nalalaman, ewan ko din. Siguro maarte lang talaga kami. At umiiwas sa mga death threats.

Ang tunay ko talagang pangalan ay... hay. Nakakaantok. *hikab*

Kapag binabalikan ko ang mga sinulat ko dati dito, natututo ulit ako. Nasabi na rin ata ni Bob Ong 'yun sa isa sa mga libro niya. Meron kasi akong mga sinusulat dati na sinusulat ko lang 'pag talagang purgang purga na ang utak ko sa pagrereview at may maidahilang may ginagawa pa rin akong matinong bagay.

Pero hindi ko masabing isa akong mabuting blogger. Hindi na kasi ako madalas mag-blog hindi tulad ng dati na laging may bagong binabasa araw-araw ang mga matitiyagang tagasubaybay namin. Kung nandiyan pa rin sila, hindi ko na alam. Tambak na school works. Tambak na gawain. Tambak na tukso gaya ng Facebook. Nakakalimutan ko minsan ang PedXing. Sorry na talaga. Hehe.

Sa mga makakabasa nito, salamat at nagtyaga pa rin kayong basahin ang mga sinusulat namin. Salamat sa lahat ng mga pumuri at humusga sa PedXing sa loob ng isang taon. Salamat sa mga contributors na nagtiwalang ipost ang mga gawa nila dito. Salamat kay Sir Eros Atalia na pumayag i-post ang first chapter ng kanyang pangatlong libro dito at nagbigay ng mga payo sa akin. Salamat kay Sir Bob Ong para sa pagbibigay ng inspirasyon at sorry sa kakulitan ko sa e-mail. Salamat sa mga magulang namin na hindi pa rin pinapaputol ang network connection kahit araw-araw naman nilang nakikita na nagfeFacebook lang kami. Salamat sa mga kaklase ko na nagsasabing medyo maayos naman ang mga isinusulat ko dito. Salamat sa mga kapwa ko bloggers na nagpopromote ng PedXing, lalo na kay Ate Violet ng Silip (http://www.violetauthoress.blogspot.com). At salamat kay Bro na nagbigay ng utak (pero di ginagamit ng maayos kaya sorry na po) kina Eych at ArAr.

Sisikapin namin na mas mapabuti pa ang website na nagsimula lang sa dalawang utak na walang laman at walang magawa. Sana mas marami pa kaming contributors at tumagal pa ang PedXing na ito sa loob ng maraming maraming taon, at maipamana pa ito sa apo ng mga magiging something namin, I mean, mga anak. Hehe

Muli, THANK YOU talaga!

-Eych and ArAr

Masaya ka ba? Patingin Nga?

2009-11-14T09:22:00.010+08:00

Tinanong ako ng kaibigan ko 'nung isang araw kung paano mo daw malalaman kung masaya ang isang tao. (Gusto ko sana sabihin sa kanya, emo ka?)Pero kung iisipin mo nga naman, paano nga ba? Sa paanong paraan mo masasabing masaya ka nga at hindi nagpapanggap lang?

Ang pagtawa ang isa sa pinakamasayang gawin sa mundo, bukod sa nakakapagpasakit ng panga at bangs, e libre pang gawin. Kakaiba ang ligayang dulot ng pagtawa (mas maligaya pa 'tong gawin kesa sa iniisip mo ngayon). Kaya naman masaya kasama 'yung mga taong walang ibang alam gawin kundi magjoke at gawing mukhang tanga ang sarili para lang mapasaya ang mga kasama. Kung ako ang tatanungin, mas gugustuhin ko pang kasama ang mga itinuturing na mangmang pero kaya kang patawanin sa mga oras na bagsak ka sa exam kesa sa mga matatalinong seryosong ini-english ka maya't maya.

Pero kung iisipin mo ulit (pasensya na kung kanina pa kita pinag-iisip), totoo nga ba ang bawat ngiting ipinapakita ng mga taong mahilig magpatawa o nagsusuot lang sila ng maskara para maitago ang tunay na nasa puso nila? Paano mo nga ba masusukat o masasabing masaya nga ang isang tao? Base ba 'to sa dami ng tawa, halakhak at ngiti, sa pagdodrawing ng smile sa kamay at pader, o sa pamamagitan ng simpleng pagsasabing "masaya ako"?

May mga tao kasing sadyang madaling magpanggap na masaya sila. At napakaraming ganun sa mundo. Hindi mabilang. Minsan nga isa ka na pala sa kanila, hindi mo pa alam. Minsan din 'yung mga taong ang almusal, tanghalian, merienda, hapunan, at midnight snack ay ang pagpapatawa ay sila pang pinakamalungkot na tao sa planeta, ayon sa isang sikat na author na si Paulo Coehlo.

Minsan kasi mas madali pang magpanggap na masaya kesa ipaintindi sa kanila kung bakit mo 'yun ginagawa. Kaso sa tingin ko mali 'yun, kaya nga may mga kaibigang ibinalato sa'yo ang tadhana kasi pwede mo silang sandalan sa mga oras na hindi mo na alam kung ano pang tamang joke ang pwede mong ibato sa mga panahong hindi mo na kaya. Hindi natin dapat ipinagdadamot sa kanila ang pagkakataong matulungan ka sa oras ng problema. Kaya matuto ka din makiramdam. Kung sa tingin mo may bahid na ng pagpapanggap ang pagpapatawa niya, tabihan mo na siya at yayain mo mag-softdrinks.

Pero balik tayo sa tanong na paano nga ba malalaman kung masaya nga ba ang isang tao? Kanina ko pa 'yun iniisip. Hindi ko din masabi. *blangko. *blangko. *blangko. *blangko. *blangko. *blangko. Pero masaya ako ngayon. Paano ko nasabi? Kasi pinili kong maging masaya kahit walang dahilan. Sabi nga nila, "Life is a matter of choice." At sabi din sa isang kowt, "God gave you blessings, happiness is up to you."

Sa iba't-ibang sitwasyon, ano ang ibig sabihin ng "masaya?"

Sa pagkakaibigan, ano ang kasiyahan? Ito ba yung kapag magkakasama kayong nagtatawanan habang naglalakad sa daan at mga bungisngis at halakhak niyo lang ang nangingibabaw? Ito ba 'yung kapag sumasakit na ang tyan ng isa't-isa dahil sa joke na binanat ng isa? Sa tingin ko, ang tunay na kaligayahan sa isang pagkakaibigan ay ang pagiging panyo ng bawat isa sa oras ng drama ng buhay at pagkakaroon ng kaalaman ng bawat isa na kahit anong mangyari, panghahawakan nila ang pangakong "walang iwanan."

Sa pamilya, ano ang kasiyahan? Ito ba 'yung kapag kumpleto kayo sa hapag-kainan at sama-samang nagsisimba? Syempre, oo ang sagot diyan. Pero higit na maituturing na kaligayahan ang pangingibabaw ng pagmamahalan sa pamilya, na hindi masusukat ng kahit anumang materyal na bagay.

Sa pag-ibig, ano ang kasiyahan? Holding hands sa isang romantic na lugar, maaaring masaya. Pagdiriwang ng monthsary, anniversary, oo masaya din. Pagbibigay ng regalo, pwede, masaya din 'yun. Tingin ko naman, sa isang relasyon, hindi masyadong mahalaga ang lahat ng bagay na nakikita ng mga mata mo (pwera na lang kung nagtu-two timer ang isa sa inyo hehe). Minsan kasi, kahit walang salitang bibigkasin, mararamdaman niyo pa rin ang kasiyahan sa simpleng pagkakaroon ninyo ng kaalaman na ang bawat isa ay nag-iisa sa mundo ng bawat isa. (Paki-intindi na lang kung anong ibig kong sabihin, kasalukuyan kasi akong nakikipagchat sa facebook haha).

Sa huli, pinakamasaya pa ring gawin ang tumawa. Mas madali 'yon kesa maghanap ng dahilan para maging masaya (huh?) at ang pinakamasasayang tao sa mundo ay 'yung may mga mabababaw na kaligayahan. :)

-----------------------------
Ninakaw ko ang picture sa taas kay Netsrot ng Flickr (www.flickr.com)

Ondoy Love Pepeng

2009-10-17T10:06:00.008+08:00

Pansin mo ba ang kaguluhan? Rinig mo ba ang mga nakakabagabag na sigaw? Ito na ba ang nakasulat sa ating kapalaran? Nasundan mo ba ang anod ng bangungot? Nakita mo ba ang ganti ng kapaligiran? Humanga ka ba sa kabayanihan ng ilan? Sa tingin mo, meron ka bang ibang magagawa?

Bagyo. Sa ngayon katumbas ay bangungot. Kailan lang ay binura ng kalamidad na parang sulat sa blackboard ang ilang lugar sa bansa. Nakakatakot na baha na nilalangoy ng mga umiiyak na biktima. Maputik na tubig na lumamon sa tirahan at kabuhayan nila. Napuno ang mga eskwelahan, basketball court at mga munisipyo ng mga taong humihingi ng saklolo. Pinuno ng dasal ang alapaap ng pinagdausan ng traydor na bagyo. Mahaba ang pila sa mga evacuation centers para makahingi ng kaunting tulong na maaaring ipanlaman sa tiyan at masaplutan ng kaunti ang basang-basang mga katawan. Dumagsa ang bayanihan kahit saan. Kaya naman palang magkaisa, bakit ngayon lang?

Kasalukuyan akong nakikipagchat sa Facebook at naghaharvest ng tanim sa Farmville habang kasagsagan ng birthday party ni Ondoy. Bumabaha na pala sa labas, sige pa rin ako sa pakikipagchat at paghaharvest. Wala akong kaalam-alam sa pangyayari hanggang sa nakita ko na lang sa TV na parang naging melted chocolate na matabang ang buong Marikina. Kung hindi ko pa narinig na umiiyak sa TV si Jennica Garcia dahil stranded sila sa baha, hindi pa ko titigil sa pakikipagchat. Nakakabiglang malaman na nasa gitna na ng malaking bangungot ang mahal kong bayan – habang ako, nalulungkot dahil nabulok ang mga tanim ko sa Farmville.

Sa mga ganitong pagkakataon, tumataas talaga ang tingin ko sa mga Pilipino. Sa isang iglap, naglabasan ang lahat sa kani-kanilang mga lungga para magbigay ng mga tulong o relief goods na tanda na rin ng pasasalamat nila dahil hindi sila nasama sa trip ni Ondoy at ng kakosa nitong si Pepeng. (Bakit naman kasi sila pinangalanan ng gano’n? ‘Yan tuloy. Pwede namang Ondie, o kaya hmmm, Pepper). Nakakatuwa dahil pati mga artista, lumangoy na din at sinuong ang panganib para makapagligtas ng kapwa, nang walang hinihinging magandang anggulo sa camera. Bata, matanda. Mayaman, mahirap. Lahat tumulong. Kahit alam din ng lahat na hindi iyon sapat para matulungang makabangon muli ang mga nasalanta.

Pero madalas, talagang matatawa ka na lang.

Halos lahat ng evacuation centers na may reporter, laging may mga audience. ‘Yun bang tipong habang binabalita ng reporter na hirap na hirap na ang mga evacuees at halos lahat sila ay nagkakasakit na, agaw eksena ang mga mismong evacuees habang kumakaway sa camera at tuwang-tuwa pa. Meron pa nga, habang umiikot ang camera sa isang lugar na sinalanta ng bagyo, nakangiti pa sila at kumakaway habang nakasay sa improvised bangka at habang tinatawid ang baha. Minsan pa nga may nainterview na isang ginang, ang sabi niya “Ang hirap nga po tumawid dito. Haha! Ang taas pa ng singil nila. Hehe.” Sabay kaway pa sa camera. Mga Pinoy talaga. Hehe.

Tanong ng kaklase ko nung isang araw, “Bakit ganu’n? Wala na nga kong nasagot kanina sa finals, pero masaya pa din ako? Haha!” Ang sagot ko, “Eh kasi Pinoy ka.” Paano kaya kung hindi marunong tumawa sa kabila ng mga problema ang Pinoy? Sa tingin mo, kaya pa nating bumangon?

Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil hindi nasamang nahagupit nila Ondie at Pepper, ay mali, Ondoy at Pepeng pala, ang pamilya ko. Pero mas nagpapasalamat ako sa lahat ng mga tumulong sa mga kapwa nilang humihingi ng saklolo, sa loob at labas ng bansa, Pinoy man o hindi. Kung sasabihin naman ng ilan na wala silang ibang maibibigay kundi dasal LANG, nagkakamali sila. Wala ng ibang hihigit pa sa kapangyarihan ng dasal. ‘Yun lang ang pwedeng i-send ng walang bayad. Salamat dahil nagtutulungan tayong lahat. Salamat dahil hindi natin iniiwan ang isa’t-isa. At higit sa lahat, salamat dahil mayroon pa rin palang natitirang pagkakaisa sa puso ng bawat isa.

Sabi sa isang text message:

“Guys, babalik daw si Ondoy… para mag-sorry. Tatanggapin ba natin?”

Reply ng isang loko:

“P*kyu!”

May Facebook ka? Ako Wala.

2009-09-19T10:33:00.008+08:00

Noon:

"My Friendster ka? Add mo ko ha?"

Ngayon:

"May Facebook ka? Gegerahin kita sa Mafia Wars ha? Humanda ka! Hahahah!"

Adik na ang mga tao ngayon sa Facebook. Kung hindi mo pa rin alam kung ano ang Facebook hanggang ngayon, hhmmm. Wala ka na sa uso. At kung tatanungin kita kung may Facebook ka at sasabihin mong "Hindi ako nagfe-facebook eh". Mga ilang araw lang o ilang minuto, siguro naglalaro ka na ng Pet Society at laman ng friend request ng mga kaibigan mong may Facebook. Pero paano nga pala nagsimula 'to? Sino o sinu-sino ang may pakana ng dahilan kung bakit hindi ka na gumagawa ng assignment at hindi nakakapag-aral sa quiz niyo kinabukasan?

Ayon sa mga nakalap kong impormasyon (naks), si Mark Zuckerberg ang nagpakana ng Facebook noong 2004 habang siya ay nasa kanyang Dorm sa Harvard University (at tinatamad siguro gumawa ng assignments kaya nandamay na lang ng iba). At ayun. Kumalat na ang nasabing social network sa America, Asia, Africa, Australia, at. at. at. Basta. Hindi ko pala kabisado ang 7 continents of the world.

Bigla-bigla na lang nauso ang Facebook. At napag-iwanan ang Friendster. Kung adik ka na talaga sa Facebook at naalala mong may Friendster ka pa nga pala, mababasa mo
ang mga bulletins gaya ng "Facebook, add me", "Lipat na kayo sa Facebook!", o kaya naman "Wala ng Friendster, add niyo ko sa Facebook!". Ano kaya ang nararamdaman ng mga gumawa ng Friendster 'pag nakakarating sa kanila ang mga ganitong bagay? Patunay lang kaya ito na 'pag sawa na ang tao sa isang bagay, agad na niya itong tatalikuran at kakalimutan? At bakit mo nasabing emo ako? Hehe.

Kahit sino ata, may Facebook na. Bata, matanda, studyante, teacher, mayaman, o mahirap..halos lahat! Nakakaenjoy nga naman talaga mag-Facebook. Pwede kang mang-away sa Mafia Wars (na mapapatunayan mong sa pamamagitan lang nga mga salita e matatalo mo ang kalaban), pwede kang magtanim at magharvest sa Farmville at Farm Town (na kailangan mong alagaan para hindi mabulok kasi 'pag nabulok malulungkot ka), pwede kang bumili ng mga kaibigan mo (na pwede mong tawaging "pet" pero 'pag sa totoong buhay sinabi ng kaibigan mo na pet ka lang niya, ay ibang usapan na),at pwede kang magnakaw ng tanim sa Barn Buddy (na walang sinasagasaang karapatan ng mga magsasaka). Nakakaenjoy, nakakaaliw. Nakakawala ng stress.

Kaso sa nakikita ko, hindi na masyadong maganda ang epekto ng Facebook lalo na sa mga estudyante. May mga assignments na hindi nagagawa. May mga quiz na hindi napag-aaralan. May mga nale-late dahil napupuyat. At may mga naaasar dahil sa mga natalong gera sa Mafia Wars at nabulok na tanim sa Farmville. (Ay hindi pala kasama 'yung huli.) Kung tutuusin, masama na talaga ang epekto 'pag naadik ka. Aminado ko, adik na ko. Kaso enjoy talaga eh. Haha!

Hindi masamang maadik. Ang masama lang, ay 'yung isinasakripisyo mo 'yung ilang "mas importanteng" bagay para lang mapagbigyan mo ang sarili mo sa ilang mga bagay na hindi naman makakatulong sa pag-unlad mo. Tsk. Tsk.

Naglalaro ako ngayon ng Farmville. Katatapos ko lang manalo sa gyera sa Mafia Wars. At ang blog na 'to? Dalawang oras ko na 'tong tinatype. Hindi matapos-tapos dahil "naghaharvest" ako.

P.S. Kung magkakaroon ng Mafia Wars sa Friendster, baka magbago isip ko. haha!

Malas Ka Nga Ba o Sadyang Tamad Lang?

2009-08-22T09:14:00.006+08:00

Total napapanahon naman ang eksams ngayon, kaya ki-kwentuhan ko nalang kayo ng mga di magagandang bagay...(nyeehh)?? Siguro naisip n'yo, bakit sa dinami-dami ng pwedeng ikwento, eh yung di pa maganda? Well, naisip ko din yan ehh.. Mamaya pag natapos ko na toh isulat, dun natin malalaman kung panget ba talaga o kung ano man ang bagay na toh...basta ang alam ko MALAS AKO...,KAMI???

Ano nga ba koneksyon ng salitang MALAS at TAMAD???? meron nga ba??? Palagay mo meron ba??? ikaw palagay mo?? kayo dyan???,ano sa palagay niyo?? (pasensya na kayo puro kwestyon? mark) Ako kasi di mapalagay....

By the way, (wow! english) pag-usapan na natin ang di magagandang bagay sa linggo ng eksams at ang koneksyon ng salitang tamad at malas sa mundo..(sa mundo??)

Isa akong estudyante sa kolehiyo (di lang halata), major in Political Science, di ko na sasabihin kung saang esKWELAHAN, baka makaramdam kasi kayo ng awa sakin.. Kung bakit? hayaan na natin yun! Di naman masyadong importante,,,nakakamatay lang....
hala ka!!!

Alam ko bawat estudyante may mga paboritong subjects at may kinakaharap ding delubyo pagdating sa mga hate nilang subjects sa college. (pinili mu yan ehh...magdusa ka.) Tama nga naman diba, tayo naman ang pumili ng course natin pero bakit pagdating ng mahihirap na eksams, "curse" na ang tawag natin dito? Hayyss..estudyante nga naman, talagang natututo sa mga teachers.

By the way ulit, eto na talaga yung totoong kwento. Exam week namin ngayon, bukod sa pressured sa pagre-review, pressured pa sa ipambabayad na tuition fee. Well, as usual, kinakabahan sa magiging resulta ng eksams at sa grado na tiyak ay mag-mamarka na naman sa aming mga puso...ooohhh

Di namin alam kung bakit sa t'wing nagte-teyk kami ng eksams eh parang lahat talaga ng lakas at talino namin e nagagamit. Naisip ko naman, panong di namin mararamdaman yun e habang nage-eksam sa asian civilization, formulas sa finance ang naiisip namin, o kaya naman e yun' mga sinabi at sinulat ni Aristotle, Plato at St. Thomas Aquinas nung unang panahon ang naaalala ng mga utak namin...Mahirap pala talaga sa college...umaasa nalang kami sa mga madadaling tanong, bonus ba!!

Isang araw, inanunsyo ng aming propesor sa Natural Science, "natsci" kung tawagin, na mayroong isang bonus kwestyon sa klase, ngunit nag-iisa lamang ang test kwestyuneyr na maglalaman nuon.. Swerte ng makakakuha!! hahaha... At ang kondisyon, kapag nasagutan ng the lucky one ng tama ang bonus kwestyon, makukuha ng buong klase ang bonus points. Masaya na sana!!!

Nung araw ng eksams, sobrang kinakabahan ako dahil alam ko na mahihirapan ako ng bonggang-bongga. Halos di talaga ko nagrebyu para sa eksams sa araw na yun. Iniisip ko kasi wala rin naman papasok sa utak ko, di ko rin maaalala yung nirebyu ko.. Kaya naman di na ko nagbasa, tinitigan ko lang lahat ng mga nakasulat sa nowtbuk at hand-outs ko. Ayun ang bilis ko magsagot sa unang subject. Nung kukuha na ko ng test paper para sa natsci, nagkasabay kami ng isa kong kaklase sa pagkuha. Syempre nagparaya ako, pinauna ko s'yang dumampot ng papel, eh talagang napakabait ng kaklase ko kaya naman kinuhanan nya din ako. Dalawa yung dinampot nyang test paper, isa para sa kanya at isa para sa akin (ang sweet nuh??).

Habang nagsasagot ako wala 'kong ibang ginawa kundi alalahanin yung mga diniskas ng prof namin. Hirap na hirap ako, halos lahat ata ng sagot ko dun e hula... Andami-dami talagang identification problems, kaya naman tiningnan ko kung ga'no pa karami ang huhulaan ko..tskstk..sasagutan pala. Nang makita ko yun' test kwestyuneyr ko, ang haba pa pala ng sasagutan ko. Hala !!! One page lang yung kwestyuneyr pero sobrang siksik. Napansin ko may nakasulat na mga kataga sa bandang dulo ng papel ko, "BONUS QUESTION". Nung una inisip ko na baka joke time lang yun o kaya naman baka hindi talaga nag-iisa yung papel na may bonus question. Kaya naman sinilip ko yung papel ng mga katapat ko, at nakita ko na maiksi lang yung naka-print sa kwestyuneyr nila. Di pala joke time yun, totoo pala na may bonus kwestyun nga. Pero naisip ko, sa dinami-dami namin bakit ako pa ang nakakuha ng bonus question? at sa dinami-dami ng test paper eh yun pa ang napunta sakin, na inabot lang ng klasmeyt ko. malas.

Nung makita ko yung bonus question, madali lang sagutin- kung nag-aral ka!! Tungkul sa PAG-ASA yung tanong. Feeling ko nasagutan ko naman s'ya kaya lang may konting flaws, konti lang naman...tsk naligaw lang naman yung salitang "and". Pagkatapos ko mag-eksam di parin ako makapaniwala na sakin napunta yung bonus item, kaya naman ni-research ko sya agad. Ayun nalaman ko na yung eksaktong sagot sa tanong....hayysss ....asarrr

Naasar talaga ko sa nangyari. Gusto pa ata akong asarin lalo ng palabas sa tv na POKEMON.... Habang nasa bus ako, nanunuod kami ng tv, pokemon ang palabas. Sabi nung isang karakter na babae, "kelan ba mawawala ang hamog na toh?" sagot naman ni Ash, "aba, ewan ko. Wag mo kong tanungin di naman ako PAG-ASA ehh." Asar diba...

Bandang huli, na-realized ko na kung di lang ako tamad magrebyu sana nasagot ko ng maayos yung mga tanong, swerte sana at di malas..

----

Mula kay Elyria (di ko sure kung ayos lang sa kanya na ipost ang real name niya). Hehe. Thanks toL! Sa uulitin ha. At sana makakuha ka ulet nung bonus exam. Peace! =)

Thanks to http://home.ewha.ac.kr/~ishahn/ExamBonusQuestion.gif for the image above.

Itay, Sino ba si Ninoy?

2009-08-21T08:50:00.005+08:00

Itay, sino ba si Benigno “ Ninoy” Aquino?
Tanong ng anak kong
Di inabot ang martial law

Anak, sambit kong hawak ang kanyang ulo.
Si Ninoy ang simbulo
Ng Makabagong Pakikibaka ng Pilipino

Idinagdag ko pa sa kanyang talino
Si Benig...no ang asawa ng yumaong Pangulo
Ang matiwasay at dakilang Cory Aquino

Tanong ulit ng makulit kong bunso
Bakit ba naging bayani si Ninoy Aquino?
Ano bang nagawa niya sa mga Piipino?
Mahinahong tugon ko pinagisipang husto
Baka magkamali sa aking pagtuturo
Maligaw ko pa siya at di matuto

Hindi pagbubuwis ng buhay
Naging basehan dito
Hindi rin ang madrama na buhay nito

Naging bayani si Ninoy sa Pilipino
Pagkat binuhay niya
Dugong malaya sa ugat nito

Ginising ni Ninoy tayong mga PInoy
Dahil tutulog-tulog tayo sa kalagayang di wasto
Kahit pinatapon sa ibang ibayo pinagpatuloy niya ito

Nagbuwis ba ng buhay si Ninoy Aquino?
Hindi nagbuwis ng buhay itong idolo ko.
Kundi, binuwis ang buhay niya para takutin tayo

Nguni’t dahil gising na ang damdaming malaya
Agad kumulo dugo niyang sumabog sa lupa
Nagiinit na paki...kibaka ay sumiklab na nga

Hindi nga naglaon tayo ay lumaya
At ang maybahay niya sa atin ay nangalaga
Mula noon hangang ngayon pinaglaban niya ay tinatamasa

Ngayon anak ko alam mo ng pakikibaka
Ng bayaning “Ninoy” para tayo ay lumaya
Kaya siya naluklok sa pedestal ng mapagpalaya

Opo Itay, ngayon alam ko na
Bakit si Ninoy ay bayani ng masa
Kaya lang Itay, ngayon kaya masaya siya?

-------------------

Ang tulang ito ay ginawa ni Deo S. Jimenez at naka-post din sa Facebook - (http://www.facebook.com/home.php#/deo.s.jimenez?ref=mf)

Eto ang Tunay na Joke.

2009-08-21T08:10:00.000+08:00

Ang Pinoy, mahilig sa joke. Kahit hindi nila alam na nagjojoke sila. Basta. Tignan niyo na lang ang mga pictures na nakuha ko sa Facebook ng Definitely Filipinos. (http://www.facebook.com/i.am.filipino)

.

.

.

.

Eto lang ang masasabi ko - "Hehe".

Ampogi Ko sa TV! Vote for Me!

2009-08-19T07:04:00.007+08:00

Eleksyon na naman. Na naman. Ilang buwan na lang mula ngayon, mauupo na sa trono ang iluluklok ng taumbayan sa mga pinakamatataas na posisyon sa bansa. Aasa na naman ang mga tao sa maaaring pagbabago na ibibigay ng mga ito sa Pilipinas. Aasa na naman sila na mas sasarap na ang pagkaing ihahanda nila sa mesa sa oras ng kainan. Aasa na naman sila na magkakaraoon ng magandang trabaho. Aasa na naman sila na bukas, pagmulat ng mata nila sa umaga, maunlad na ang bansa.

Kaliwa't-kanan na ang mga commercials ng mga pulitiko sa TV, sa radyo, sa LRT, sa bus, sa CR, sa internet, at kung saan-saan pa. 'Yung mga nagcocommercial sa TV, hindi ko alam kung anung trip nila sa buhay. Pinagmamalaki nila ang mga nagawa nila sa panahon ng kanilang panunungkulan. Kung ikaw na boboto sa darating na eleksyon, isasali mo ba sa listahan mo ang mga pulitikong idinadaan sa make-up at panggagamit ng mga mahihirap na mamamayan para lang makumbinsi ka na iboto mo sila? Kung sasabihin naman ng mga pulitiko na 'to na hindi naman pangangampanya ang intensyon nila sa paglabas sa mga TV ads, bakit ngayon lang nila ito nilabas at hindi sa mga oras na.. na.. na wala lang, na walang eleksyon? Wala namang masama sa paglabas sa mga commercials, at hindi ko rin naman sinasabi na masama nga talaga 'yun, ang hindi lang maganda ay 'yung naglalabas sila ng pera, ay mali, ng maraming-maraming pera pala na mas maganda sana kung ibinili na lang nila ng maraming maraming tsinelas o kaya pancit canton para sa mga mahihirap na walang tsinelas at sawa na sa noodles.

Marami ngayon ang nagwawala sa balitang kumain daw ang Pangulo sa isang mamahaling restaurant sa America na hindi ko naman alam kung bakit ba hindi mamatay-matay ang issue na 'yun e wala din naman silang magagawa kasi kahit ano pang gawin nila, nakain na 'yun ng Pangulo. O kaya naman naiinggit lang sila kasi hindi sila nakasama sa happy trip nito sa ibang bansa. Pinag-aaksayahan nila ng panahon ang mga walang kwentang issue na 'yan, kesa sa umisip ng paraan kung paano ba mapapaunlad ang buhay ng lahat. Tapos 'yung ibang pulitiko, magagalit din sa Pangulo. Eh ang lagay, pare-pareho lang naman silang lahat. Para lang silang mga tanga.

Hindi rin naman issue dito, para sa'kin, kung saan nila nakuha ang pinambayad nila sa mga TV ads na pinagbibidahan nila, kung sino ang nagbayad para dungisan ang mga mahihirap na naextra sa mga commercial nila, kung sino ang bumili ng pedicab o kung saan nila 'yun hiniram, sino ang nagbayad sa sumasayaw na mascot, kung saan nakuha ang pinambayad sa magaling na singer, kung sino ang nagbayad sa mga estudyanteng hindi nag-midterms para lang makapag-pogi sign sa TV, at kung anu-ano pa. Ang issue dito ay ang katotohanang nagamit na naman sa walang kwentang bagay ang pera ng taumbayan, ng pulitiko mismo, o ng kahit sino. Hindi naman kasi talaga nakakatuwa at nakakakumbinsi ang mga pagmumukha nila sa TV para iboto ko sila.

Sa mga nagrarally. Nakakainis din sila minsan. Hindi mo kasi alam kung ano ba talaga ang gusto nila. Pag may bagong naupo sa pwesto, bukas makalawa, gagawa na sila ng mga props nila para patalsikin 'yun. Pero hindi mo din sila masisi, mga mahihirap lang din naman kasi sila na naghahangad ng pagbabago, ang problema lang, gusto ata nila instant 'yung pagbabago na 'yun.

Balik tayo sa commercials. Minsan natatawa na lang ako kasi parang ginawa na lang ang mga commercials na 'yun para naman may katatawanan kang mapulot sa isang nakakaboring na araw. Marami din kasi akong nasasagap na joke na pasimpleng tumitira sa mga TV ads na yun, tulad nito:

Mr. Politisyan: "Anong pangarap mo?"

Boy: "Gusto ko po maging seaman. Gni2 po buhay samen, wlng mkain, wlng pmbili ng gam0t.."

Mr. Politisyan: "anak, itabi m..

Lagpas na ko."

'Yan lang pala 'yung joke na alam ko. Hehe.

Sa kabuuan, masasabi kong hindi sa commercials nadadaan ang lahat. Kung talagang naniniwala ang taumbayan na may magagawa ka nga talaga para sa bayan, may commercial ka man o wala, sumayaw ka man sa TV o hindi, iboboto't ibooto ka nila. Hindi naman tanga't uto-uto ang mga tao. At wag kang kakain sa restaurant na mamahalin kung wala kang pambayad. Magpalibre ka na lang.

Best Friend, I Lab You!

2009-08-16T17:00:00.007+08:00

Hindi naman ito ang buhay na pinili ko. At lalung-lalong hindi ito ang buhay na pipiliin ko kung papipiliin man ako ng pagkakataon. Kaso minsan, hindi ko rin masabi. Naging masaya naman ako, kaso hindi ko rin naman maiwasan 'yung masaktan. Kaso ganito talaga ang buhay. May dahilan ang lahat nang mga nangyayari, at naniniwala ako sa kasabihan na 'yan.

Corny man sabihin, pero iba talaga ang nagagawa ng pagmamahal sa isang tao. At para sa'kin, ang pag nagmahal sa isang tao, mahal man siya o hindi, dapat hinding-hindi niya iisipin na mamahalin din siya ng taong minamahal niya. 'Yun ang kaso ko, mahal ko kasi siya. Siya naman mahal 'yung kaibigan ko. At 'yung kaibigan ko, may mahal ding iba. Ang gulo nga eh. Pero eto ang buhay na binigay sa'min ng tadhana, ano naman magagawa namin di ba?

Sakripisyo ang pag-ibig. Hindi na importante kung mahal ka man o hindi ng mahal mo, ang mahalaga, alam mo sa sarili mo na lagi kang nandyan kung sakaling kailanganin niya ng kaibigan. Hindi mo papangarapin na maging kayo kahit gustong-gusto mo, sa halip, papangarapin mo na sana maging sila ng taong mahal niya para maging masaya siya. Minsan, parang ayaw ko na siyang makita. Hindi dahil sa umiiwas ako. Ayoko lang kasi na makita siyang nagpapanggap na masaya, baka mas masaktan lang ako.

Sa loob ng sampung taon, siya lang ang taong minahal ko. Nasabi ko na 'yun sa kanya, kaso pabiro lang. Kaya akala niya, nagbibiro nga lang talaga ako. Basta ganun 'yun. Sinabi ko 'yun nung Grade 6 kami. Sobrang bata, akala ko nga bata pa talaga ako nun at magbabago ang lahat pag dating ng high school. Kaso hindi, hindi ko alam kung bakit. Tapos na kami ng college at hanggang ngayon, mahal na mahal ko pa rin siya. At nasasaktan ako para sa kanya. Wala kasi akong magawa para maging masaya siya. Ang mas masakit pa, hindi niya pinapakita sa iba na kahit paano, mahina din siya. Sa mata ng iba, ayos lang siya, masayahin. Pero sa mga mata ko, katulad ko rin siya. Itinatago ang lahat. Duwag.

Alam mo yung kantang Friend of Mine? Naiiyak ako pag naririnig ko yung kanta na yun. Nakakarelate kasi ako eh. Ayokong malaman niya na mahal ko pa sin siya hanggang ngayon. Pag ginawa ko yun, baka yung pagkakaibigan namin na pinanghahawakan ko ay mawala pa. Kahit pa minsan nararamdaman kong meron din akong lugar sa puso niya, ayoko pa ding umasa. Eh kasi wala lang, ay hindi meron pala. Ayoko lang talaga umasa. Masaya na akong mabuhay bilang kaibigan niya. Gusto ko nakikitang nakangiti siya. Gusto ko lagi siyang masaya. Pinagdadasal ko yun lagi.

Hindi ito ang buhay na pipiliin ko. Pero ewan. Tingin ko kasi, kailangan niya ako kahit alam kong hindi. Grabe magulo talaga ko no? Kalaban talaga ng tao ang magulong isipan. Sa sobrang gulo ng isip mo, hindi mo na alam kung tama pa ba ang ginagawa mo. Minsan nasasabihan ko na ring tanga ang sarili ko. Lagi kong sinasabi sa isip ko, "Hello Janna??? 10 years mo nang mahal yan, hindi ka pa sumusuko???". Tapos maiisip ko din bigla kung nagsisisi ba ko dahil minahal ko siya. Tapos sasagutin ko din ang sarili ko ng hindi. Hindi ako nagsisisi kasi, hindi ko alam. Hindi ko din alam kung bakit ko siya mahal. Iniisip ko na lang din, siya rin naman, nahihirapan. Hindi rin naman siya mahal ng mahal niya. Ganyan nga yata talaga ang buhay. Pag mahal mo, hindi ka mahal. Pag gusto mo, hindi naman para sayo. Pag may dala kang payong, wala namang ulan. Hehe.

Pero sa buhay, marami ka talagang matututunan. Lalo na sa love. Hindi rin kasi sapat yung haba ng pinagsamahan niyo, yung pagkakapareho o similarities niyo, o kaya yung dami ng sakripisyo mo sa kanya para hilingin mo na sana kayo na lang ang itinadhana. Kasi at the end of the day, kahit wala ang lahat ng mga nabanggit ko, kung talagang mamahalin ka niya, mangyayari at mangyayari yun kahit wala kang gawin na kahit ano.

May gusto lang akong sabihin sa taong mahal ko. Alam ko naman na magugulat ka kung malaman mong ako ang may gawa ng blog na to, pero hindi ka naman masyadong nagcocomputer, ni wala ka ngang Friendster eh, kaya baka hindi mo rin to malaman at ayokong malaman mo. Alam mo ba, lagi kong dinadasal na sana maging masaya ka. Pag masaya ka, nagiging masaya na din ako kahit medyo masakit. Pero pag nalulungkot ka, mas lalo ako. Alam mo ba yun? Akala mo lang wala akong pakealam, pero umiiyak din ako silently with you sa tuwing magkukwento ka tungkol sa kanya. Anung kanta ba yung may lines na "binabasura ng iba ang siyang pinapangarap ko?'". Parang ganun kasi. Kahit na alam kong hindi ako sumasagi sa isip mo sa araw-araw na nabubuhay ka, kahit wala man ako sa alala mo sa buong maghapon, gusto kong malaman mo. Kailangan mo man ako o hindi, nandito lang ako. sana alam mo yan. Sana lang talaga. At masaya akong nakilala kita.

Ang gulo ng blog ko. Natuwa lang kasi ako dito sa Ped xing. Salamat sa mga tao dito kung maisipan niyo man ipost to hehe. Pasenya na mahaba na pala. Mwaaah sa mga tao. hehe. Godbless yah alL!

------------------------

Mula kay Janna (mamamatay daw ang magpopost ng e-mail add niya dito)

Thanks kay Janna. Kung sino ka man, salamat. Dapat hindi lang kasiyahan niya ang pinagdadasal mo, dapat yung kasiyahan mo din. 10 years? Grabe. Antibay mo friend. Sana makita at mapansin ka din niya kahit minsan. Naks! Maganda tong blog mo, may natutunan ako, Hehe. Salamat ulit. =)

Ang Paborito Kong Guro Bow

2009-08-09T18:42:00.006+08:00

"Masyado na yata kayong matatalino. Your impersonating persons. From now on, there will be no discussions. Kokopya na lang kayo tapos quiz na!"

Sabay walk-out.

Sabi 'yan ng Prof namin 'nung isang araw nang mahuli niya 'yung ilan sa mga kaklase ko na nag-iimpersonate ng mga Prof. Galit na galit talaga siya sa'min. Pero ramdam ko na karamihan din sa'min, nakaramdam din ng galit - hindi sa Prof namin na nagalit sa'min - kundi sa lahat ng mga Prof namin ngayon na hindi namin alam kung gusto ba nila kaming matuto o gusto lang kami pagtripan.

Bayani ang mga teachers. Walang duda 'yan.Pero hindi talaga maiiwasan na mapunta sa section niyo ang ilang mga teachers o Professors na pinanganak lang yata sa mundo para asarin kayo, turuan magtiklop ng brief at panty imbes na ituro kung para saan ang epidermal ridge, hulaan ang mga kapalaran niyo sa halip na turuan kung paano gumamit ng keyboard, at ikumpara kami sa ibang section tapos sasabihin every exams, "Tapos na ba kayo mangopya? Pass your papers now." May iba pa diyan na idadaan na lang sa pagwo-walk out ang mga bagay-bagay. At sa bandang huli, topic na ng tsismisan sa faculty ang section niyo. Tsk tsk.

Balik tayo sa Prof namin na nagalit. Maraming tumatakbo sa isip ko 'nung mga panahon na 'yun. Marami akong gustong sabihin sa kanya kaso wala akong lakas ng loob. Gusto kong sabihin sa kanya, "Ganun na lang 'yun Sir, 'pag nagalit kayo sa'min, hindi na kayo magtuturo? Kung ganun na lang ang lahat ng teachers sa mundo, hindi nakakapagtaka kung bakit maraming lumalaking mahina't walang alam."

'Yung isang Prof naman namin, lagi niyang ipinagmamalaki na pogi siya, na maganda asawa niya at naaasar na siya kung bakit ang galing-galing niya. Pero ni isang bagay na may kinalaman sa subject namin, wala siyang binalak ituro. Ay meron pala, ano ang itsura ng hard disk 'pag kinakalawang.

The best naman 'yung Prof namin sa isa pang subject namin. Walang ni isang meeting na pinalagpas para ituro ang tamang pagtiklop ng underwears na dapat ay tungkol sa different body systems ang pag-uusapan namin. Ayon sa kanya, doon mo daw malalaman ang personalidad ng isang tao - sa pamamagitan ng pagtiklop ng underwear. Ikaw, alam mo ba kung paano?

Pero wala talagang tatalo sa Prof namin sa aming major subject. Mabait naman siya, kaso minsan talaga pagdududahan mo 'yun. Nagwalk out na din siya samin. Nagtaka naman kami kung bakit dahil tahimik naman kami. Hanggang sa kinausap siya ng vice president namin, ang sabi, sobrang ingay daw namin at trip niya kaming ibagsak. May batas bang nagsasabing pwedeng mambagsak ng Prof? Saang parte ng saligang batas 'yun? Paki-email naman saken. Thanks.

Hindi ko matandaan kung sino ang nagsabi na hindi mahalaga kung anong klaseng teacher meron ka, ang mahalaga, e kung naging anong klaseng estudyante ka. Pero minsan talaga mababad-trip ka na lang bigla. Pinipilit mo naman na mag-aral mabuti, kaso iba ang lumalabas sa exams. Tsktsk.

Hindi ba pwedeng tulungan na lang? 'Yung mga teachers at professors na tamad magturo at walang ginawa kundi pagtripan ang mga estudyante, siguro po Mam, Sir, hanap na lang po kayo ng ibang trabaho. O kaya kung gusto niyo bumuo kayo ng sarili niyong Talk Show at circus.

Pero syempre, kahit paano, may natira pa ring mga matitinong alagad ng edukasyon na gumagabay samin. Ayaw din nila ng maingay, pero marunong silang mag-saway at ituloy ang pagpuno sa mga utak naming paminsan-minsan eh nakukulangan at nababawasan ng kaalaman. Hindi silang nagwo-walk out. Nagtuturo sila ng maayos, at nakakapag-aral din kami ng maayos. Ang resulta? Magagandang grades at alaalang tatatak sa isipan namin na minsan, dumating sila sa buhay namin para turuan kami sa iba't-ibang aspeto ng buhay.

"Hindi namin kailangan ng sobrang talino, walking and talking encyclopedia, live calculator o isang genius na Prof o guro, ang kailangan namin ay isang may malasakit sa kapakanan naming lahat, at hindi 'yung nagpapasikat lang."

Sorry sa mga Professors na napagtripan naming gayahin ang mga mannerisms. Isipin niyo na lang po, ang cute niyo kasi kaya ginagaya namin kayo. Peace! :)

P.S. Sa mga kaklase ko na nag-udyok saken na isulat ang blog na ito, walang laglagan 'pag nagkayarian ha? haha! :)

13 kUTOS ng Estudyante

2009-07-29T08:07:00.007+08:00

May 10 utos ang Diyos. May batas na sinusunod sa isang bansa. May batas sa klasrum. May batas sa kalsada. May batas sa paggamit ng swimming pool. May utos ang Simbahang Katoliko. Laging nang-uutos ang nanay mo. Utos nang utos ang guro mo. Pero 'wag kang mag-alala bata, may naghihintay ding utos mula sa'yo na dapat sundin - hindi nang mga nang-uutos sa'yo - kundi ng mga batang tulad mo e biktima din ng pang-uutos. Magulo ba? Utos ka kasi ng utos! Tsk Tsk.

May binigay sa aking isang lumang cartolina na naglalaman ng "13 kUTOS ng Estudyante" ang classmate ko (na 'nung isang dekada pa niya binigay pero ngayon ko lang nilagay dito). 2nd year high school daw nila ginawa 'yun ng mga kaklase niya (2nd year college na kami ngayon, di ako makapaniwala). May mga pangalan ditong mababanggit na hindi pamliyar sa inyong mga tenga, mata at isipan. Pero may common sense naman kayo. Ako kasi wala.

Kung hindi mo maintindihan ang mga nakasulat, eto:

13 Kutos ng Estudyante (II-I) - [2nd year, section 1]

1. Ibigin mo ang guro nang higit sa lahat, wala kang ibang susundin kundi si Mam Compollo. (Terror na teacher ata nila 'to)

2. Huwag susundin ang sinumang guro na nagbibigay ng mababang marka, 'yung may "plus" lang.

3.Huwag kang sumipsip sa'yong guro, dahan-dahan lang, baka mabulunan ka.

4.Pumasok ka ng 07:30 am sabay sabi ng "I'm sorry I'm late, I will not be late again."

5.Igalang mo ang mga nagpapakopya sa'yo.

6.Huwag kang magpatawa kung walang sense.

7.Huwag mong i-share ang assignment mo sa di mo friend, sa'kin lang ok! (Antigas ng mukha nito hehe)

8.Huwag mong tantanan ang iyong classmate sa pang-aasar. Di kita tatantanan!

9.Huwag kang mangopya, baka magka-stiff neck ka.

10.Ang lahat ng bagay ay dapat na "kinacareer".

11.Huwag kang dumaldal kung "bad breath" ka.

12.Huwag kang magpanakaw, magnakaw ka lang. Hirap ng buhay wala nang libre ngayon.

13.Huwag mong pagnasahan ang bolpen na napulot, chalk ni Mam Mendoza, 1/4 sheet ng katabi, at most especially, tignan ang lesson plan ni Mam. Lagot ka!

Mensahe mula sa langit (?):

Tandaan, hindi lahat ng mga kautusan sa mundo ay mabuti sa kalusugan. Mag-isip ng mabuti.

Konting-Konti na Lang.. Dedbol Na!

2009-07-24T21:08:00.005+08:00

Sabi kanina sa bali-balita, patay na daw si Willie Revillame. Pero wala siyang masyadong kinalaman sa blog na 'to. Shinare ko lang 'yun.

May nakita akong isang site na nakakatuwa para sa'kin. Inuulit ko, "para sa'kin". Ewan ko kung paano ko napunta sa site na 'yun. Hhmm. Ai alam ko na, tinitignan pala 'yun kanina ng kaibigan kong naki-log-in sa Friendster dito sa typewriter namin. Oo. Typewriter. At ang shoutout niya, "..life is too short.."

Alam mo ba 'yung pakiramdam na halos katabi mo na si Kamatayan? Na konting-konti na lang, mag-ha-happy trip na kayong dalawa? Oh kaya naman, katapusan mo na pala, inuunti-unti ka lang. Paano kaya kung nangyari sa'yo 'yun? Anong gagawin mo?

Paano kung ikaw 'yung ibon?
Ano o sino ang ahas na tatapos sa'yo?
Lilipad ka ba palayo?
tatanggapin mo na lang ang tadhana mo?

Paano kung ikaw 'yung talangka?
Makakawala ka pa kaya sa buwaya?
Kung sa mga pagkakataong ito,
Kayo lang ang nasa mundo?

Paano kung ikaw 'yung maliit na palaka
Na tinapos ng traydor mong kapwa?
Magagawa mo bang magpatawad,
Sa kabila ng lahat?

Paano kung ikaw 'yung walang malay na ahas?
Na trinaydor din ng kapwa mong walang habag?
Paano ka makakaligtas,
Kung nahulog ka na pala sa sinikreto niyang bitag?

Paano kung sa malayo mong paglipad,
Sa impyerno ka din pala mapapadpad?
Makakabangon ka pa kaya?
O kaluluwa mo na lang ang hahayaan mong makalaya?

..
..
..
..
..
..

Paano kung pagkatapos mong mabasa ang blog na 'to.. 'kaw na lang pala ang hinihintay sa happy trip ni Kamatayan? May magagawa ka pa ba?

...pero syempre joke lang 'yun! hehe. =)

-----------------------------
mula sa http://www.environmentalgraffiti.com/featured/death-is-milliseconds-away/10927

Isinantabing Rak-'n-Rol

2009-07-12T09:23:00.006+08:00

"Malalaman mo lang ang halaga ng isang tao 'pag nawala na siya..."

Sabi 'yan ng kapatid ko habang nanonood kami ng music videos ni Michael Jackson. Pero ang totoo, bad trip lang siya kasi inagawan namin siya ng pagkakataon na makapanood ng "Nasan Ka Maruja?".

Pero, kung didibdibin ko ang sinabi ng kapatid ko, mukhang tama naman siya. Kung hindi naman namatay si Michael Jackson, hindi naman namin siguro papanoorin ng mama ko 'yung mga videos niya at makikipag-rock and roll na lang kami kay Maruja. Lalo na sa tulad kong hindi naman talaga niya fan. Aminado akong hindi ko siya masyadong na-appreciate 'nung nabubuhay pa siya. Siguro kasi hindi naman siya nagsimulang sumikat 'nung iniluwal ako sa mundo. Ngayon ko lang talaga siya na-aapreciate. Ngayon lang...kung kelan wala na siya.

Napakaraming bagay sa mundo na hindi natin nabibigyan ng pansin, ng panahon at atensyon. Magugulat na lang tayo sa lungkot na mararamdaman natin 'pag tuluyan na silang nawala nang hindi man lang natin ito nakuha, nahawakan, o kahit nasulyapan man lang. Akala kasi natin, may mas "da best" pa sa mga bagay na dumadaan sa buhay natin. Ang hindi natin alam, minsan lang tayo makakahanap ng mga ganoong klaseng bagay. Namayani kasi sa pagkatao natin ang mag-hangad ng "mas".

Pero syempre, hindi rin natin masisisi ang mga sarili natin. Malay ba natin kung 'yun na ang pinakamagandang bagay na pwedeng mangyari sa buhay natin, di ba? Ang mali lang natin, hindi man lang natin 'yun nabigyan ng pagkakataon para sana maging "the best" para sa atin. Sa madaling sabi, paminsan-minsan, hindi tayo marunong magpahalaga.

Maraming bagay ang pwedeng mawala, o pwedeng nawawala na habang tinatype ko ang blog na 'to. Maraming bagay na mas magandang pagsisihan matapos mong magawa, kesa pagsisihan dahil wala kang nagawa.

Habang may pagkakataon, habang hawak mo pa ang mga bagay-bagay sa paligid mo, habang kasama mo pa ang mga taong nagpapatawa sa'yo, habang nakikita mo pa ang mga taong mahal mo, habang humihinga ka pa kasabay nila, matuto kang magpahalaga at magpasalamat. Dahil hindi mo alam, pag-dilat ng mata mo sa umaga, nagbago na pala ang lahat.

-------------------------------------------------------------------------------------
Salamat sa http://www.flickr.com/photos/mohlat/2154005907/ para sa larawan.

Michael Jackson.. Nagmulto?

2009-07-11T12:41:00.004+08:00

Ang balak ko lang ngayon sa internet ay mag-search ng skin anatomy. Pero tinamad ako. At eto ang nakita ko:

Michael Jackson Haunting Neverland? @ Yahoo! Video

Sa tingin mo, si Michael Jackson nga ba to? Hhmm.

Siya ang Idol Mo, Hindi Siya!

2009-06-10T21:30:00.005+08:00

Naisip ko lang, ano nga ba ang basehan ng isang tao para masabing gusto niya ang kung sinumang nakikita niya sa TV?

Napanood ko kanina sa balita na marami sa mga tagasubaybay ng isang sikat na koreanovela ang gumagaya sa mga hairstyles ng mga bida nito. Marami din ang bumibili ng mga pictures, gumagawa ng fansite sa internet, mga kunong friendster account ng mga artista, nagsesearch ng kung anu-ano sa kung saan-saan, malaman lang na walang girlfriend o boyfriend 'yung paborito nilang celebrity. Ang tanong tuloy, idol mo nga ba talaga 'yung mga artista na yun, o 'yung mismong papel na ginampanan nila sa isang palabas kung saan mo sila unang nakilala?

Una kong naisip 'yun 'nung minsan akong naging adik sa Koreanovela na Spring Waltz (palabas 'yun dati sa ABS-CBN). Hindi ko alam kung bakit anlakas ng dating sa'kin 'nung palabas na 'yun. Lagi akong nagse-search sa internet ng mga pictures ni Han Hyo Joo na gumanap bilang Arianne Park at ni Seo Do-Young na gumanap naman bilang Christian Yoon. Halos araw-araw, ganoon ang ginagawa ko sa harap ng computer namin. Hanggang sa naisip ko na lang, si Han Hyo Joo at si Seo Do-Young nga ba talaga ang gustong-gusto ko? O 'yung sina Arianne Park at Christian Yoon na ginampanan nila?

Patok ngayon ang Boys Over Flowers at aminado ko, adik ako 'dun ngayon. Ganoon din ang ginawa ko, naghanap ako ng pictures nila Kuh Hye Sun (Geum Jan Di) at ni Lee Min Ho (Gu Jun Pyo) sa internet. Pero sa tingin ko, hindi sila ang gusto ko, kundi mismong sino Geum Jan Di at Gu Jun Pyo. Masyado na ba kong magulo?

Para mas maguluhan ka pa, eto ang ibig kong sabihin:

Gusto ko si Bella Swan, hindi si Kristen Stewart.
Gusto ko si Eduard Cullen, hindi si Robert Pattinson.
Gusto ko si Yoon Ji Hoo, hindi si Kim Hyun Joon.
Gusto ko si Aya Ikeuchi, hindi si Erika Sawajiri.
Gusto ko si Jamie Sullivan, hindi si Mandy Moore.
Gusto ko si Dorothy Gale, hindi si Judy Garland.
Gusto ko si Audrey King, hindi si Kim Chui.
Gusto ko si Cindy, hindi si Joe Chen.

Naisip ko kasi, di ba kaya naman natin nagugustuhan 'yung isang artista ay dahil sa ganda ng papel na ginampanan niya sa isang palabas na pinagbidahan niya? Ibig sabihin, ginusto natin ang buhay na ipinakita niya sa mga tagahanga't manunuod niya. Ginusto natin ang istoryang alam nating hindi naman talaga nangyari sa buhay ng artistang gusto natin.

Halimbawa na lang, si Geum Jan Di at Gu Jun Pyo ng Boys Over Flowers. Ginusto natin ang takbo ng istorya nilang dalawa. Kinilig tayo sa bawat eksena nila. Pero kung kikilalanin natin sila bilang sina Kuh Hye Sun at Lee Min Ho, hindi natin pwedeng ipilit na magkatuluyan sila. At 'yun kadalasan ang problema sa mga tagahanga, ang simpleng paghanga, dinadala hanggang sa tunay na buhay ng mga hinahangaan. Samakatwid, idol natin ang role na ginampanan nila, hindi sila! (opinyon lang!)

Kaya ako? Hindi na ko mag-aartista. Magmamadre na lang ako. (hehe)

PedXing

Ikaw ang Aking Meri Krismas :)

Freeze you! (Manigas Ka!)

Psst. Gusto Kita Maging Syota

Kitakits sa Mcdo.. (See You See You at McDoooww)

Dear Kuya Karl

AUTOMATIC NA NGITI

AUTOMATIC NA NGITI

AUTOMATIC NA NGITI

AUTOMATIC NA NGITI

something bout layf

only in the Philippines

The Erplane Eggzperience: Goodbye Philippines (Hirap talaga mag-title hahahahah)

Saang Panahon Ka?

" ANG HULING SULYAP SA PAGITAN NG MGA SALAMIN"

Do-Re-Mi-So-Fa-Ti-La-Do..Tsk!

Manigong Bagong Year! :)

Bob Ong's Eighth: Ang Mga Kaibigan ni Mama Susan *****

ANG SABIK SA KILIG

Samahan ng Pasko ang Malamig

PAGBABAGO: pwede mong sabayan pero hindi mo pwedeng pigilan

the sad love story

"ang huling pitong berso"

Aral Hangga't Kaya, Review Hanggang Mamatay

PANGARAP NA SINIRA NG WONDERGIRLS

"THE HOTDOG -MARSHMALLOW LOVESTORY" *a birthday blog for my friends*

LIVE , LAUGH , LOVE !!!!!!!

Doktor vs. Albularyo [PART 1]

Da Green Blog

May 10, 2011

WHAT IS LOVE???

KATAASTAASANG PAGPUPUGAY PARA SA LAHAT NG NANAY

BOB ONG: Me Love You Long Time

SA APAT NA SULOK NG CLASSROOM

I Love You Math, Tayo na Ba?

WALANG IWANAN KAIBIGAN!!

ANG IBA'T IBANG URI NG PASAHERO SA LRT TUWING UMAGA

e-LEKSYON

FRIENDSTER MAN MAY PUSO RIN !!!!!!!!!!!

Udyok ng Pluma

LUMINDOL BA?? OR THEY JUST ROCK MY WORLD?

Pedxing's Bagong Blogero: Karl

MATURITY!!!!

KaIBIGan

PARA KAY 1ST CRUSH. SANA MABASA MO 'TO!!!

Philippines: The Texting Capital of the World

formspring.me

A Quick Guide to Choose A Candidate

Bob Ong: Hindi Sino, Kundi Kanino ang Iboboto Mo?

Jh3jh3mOwN InVaxiOn

BOBOto Ka Ba?

Mahal na Araw. Araw na Mahal.

Emo.

Sorry4x Neka4x Rock 'n Rollin Mitsa Beybe!

ToPloYa: Ang Simula ng Pagtatapos

Bakasyon Na! (Eh Ano Naman??)

Masama ba Kung Tamad Ako Mag-Aral??

One Missed Call

Nakakatakot Ka!

I Love You Babe, Dota Muna Ko

Happy Bagong Year!

Exchange Gift Tayo! Sino Nabunot Mo?

Four Days na Lang! =)

Da Anibersari Blog - Bonggang Teynk Yu!

Masaya ka ba? Patingin Nga?

Ondoy Love Pepeng

May Facebook ka? Ako Wala.

Malas Ka Nga Ba o Sadyang Tamad Lang?

Itay, Sino ba si Ninoy?

Eto ang Tunay na Joke.

Ampogi Ko sa TV! Vote for Me!

Best Friend, I Lab You!

Ang Paborito Kong Guro *Bow*

13 kUTOS ng Estudyante

Konting-Konti na Lang.. Dedbol Na!

Isinantabing Rak-'n-Rol

Michael Jackson.. Nagmulto?

Siya ang Idol Mo, Hindi Siya!

"THE HOTDOG -MARSHMALLOW LOVESTORY" a birthday blog for my friends

Ang Paborito Kong Guro Bow